ลู่ฝานตกตะลึงยิ่งนัก ไม่แปลกใจเลยที่หวังชิงจู๋จะดูมีเรื่องกลัดกลุ้มใจอยู่ตลอดเวลา
หากเปลี่ยนมาเป็นลู่ฝาน เขาคงไม่มีทางข่มตาหลับได้เป็นแน่
“จริง ๆ แล้วไม่ใช่สำนักเต๋าที่จะใช้ข้าเป็นภาชนะหล่อเลี้ยงกระบี่ แต่เป็นสำนักกระบี่ ท่านบรรพชนกู่ซินแห่งสำนักกระบี่จับตาข้ามานานหลายปีแล้ว”
“หากเป็นเมื่อก่อน สำนักเต๋ายังพอคานอำนาจกับสำนักกระบี่ได้ ย่อมไม่มีทางส่งข้าให้สำนักกระบี่เป็นภาชนะหล่อเลี้ยงกระบี่”
“ทว่าตอนนี้ ไท่ซ่างผู้อาวุโสขั้นปฐมกำเนิดทั้งสามของสำนักเต๋า ดับนั่งสมาธิไปแล้วสอง เหลือเพียงคนสุดท้าย”
“ส่วนไท่ซ่างผู้อาวุโสทั้งสามของสำนักกระบี่ยังอยู่ดี ความสมดุลก็ถูกทำลายลงแล้ว”
หวังชิงจู๋ส่ายหน้า กล่าว
“ถึงกระนั้น สำนักเต๋าก็ไม่น่าถึงขั้นส่งเจ้าออกไปหรอกกระมัง” ลู่ฝานก็อดกังวลไม่ได้ เพราะท่านบรรพชนกู่ซินเป็นผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดที่เลื่องชื่อมาช้านาน
“ส่งออกไปคงไม่ถึงขนาดนั้น แต่หากท่านบรรพชนกู่ซินยื่นผลวิญญาณหรือโอสถยืดอายุขัย ไท่ซ่างผู้อาวุโสของสำนักเต๋าคงไม่ลังเลแม้แต่น้อย”
“เพราะก่อนที่สำนักเต๋าจะมีผู้บรรลุขั้นปฐมกำเนิดขึ้นมาใหม่ ไท่ซ่างผู้อาวุโสเพียงคนเดียวยังดับไปไม่ได้ มิฉะนั้นสำนักเต๋าจะตกต่ำลงเป็นสำนักระดับรอง”
หวังชิงจู๋อธิบาย
ลู่ฝานเข้าใจถึงต้นสายปลายเหตุโดยสมบูรณ์แล้ว หวังชิงจู๋ก็คือไม่อยากตกเป็นภาชนะหล่อเลี้ยงกระบี่ของผู้อื่น และยิ่งไม่อยากเป็นเครื่องต่อรองเพื่อยืดอายุขัยของไท่ซ่างผู้อาวุโสสำนักเต๋า
นางจึงร้อนรนอยากบรรลุขั้นแก่นทองคำ เพื่อจากไปจากที่นี่ หาสถานที่ห่างไกลจากแคว้นต้าเหยียน แล้วตั้งสำนัก ค่อยพัฒนาตนเอง
แต่ก่อนบรรลุขั้นแก่นทองคำ นางก็ยังทำไม่ได้ อย่าเพิ่งพูดถึงความโหดร้ายในโลกเซียนเลย แค่ขั้นแก่นปลอมของนาง ก็ไม่อาจพ้นจากการจับตามองของสำนักเต๋าได้