"เจ้าหนู ไยเจ้าถึงรู้จักวิธีควบคุมหุ่นเชิด? ทั้งยังบังคับได้ถึงสิบตัว? ข้าประเมินเจ้าต่ำไปเสียแล้ว" โม่หลีมองดูหุ่นเชิดสิบตัวที่อยู่ไกลออกไป แววตาฉายความประหลาดใจ
"อาจารย์อา ข้าน้อยล่วงเกินแล้ว!" ลู่ฝานเปลี่ยนท่ามืออย่างรวดเร็ว จากนั้นชี้นิ้วออกไปไกล
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...
หุ่นเชิดทั้งสิบตัวพุ่งเข้าโจมตีโม่หลีในชั่วพริบตา พวกมันเป็นเพียงวัตถุไร้ชีวิต เรียกได้ว่าไม่กลัวตาย
แต่ก่อนที่หุ่นเชิดจะประชิดตัว โม่หลีเพียงสะบัดมือ ม่านพลังปราณก็ผุดขึ้นกลางอากาศ
โครม โครม โครม...
หุ่นเชิดทั้งสิบชนเข้ากับม่านพลังปราณอย่างจัง โม่หลีหมุนกายสะบัดแขนเสื้อ พลังปราณแปรเปลี่ยนเป็นวายุอันเกรี้ยวกราดพัดกระหน่ำออกไป
ตูม ตูม ตูม...
เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง หุ่นเชิดทั้งสิบไร้ซึ่งพลังต่อต้าน ถูกโม่หลีทำลายราบคาบในพริบตา
ส่วนลู่ฝานเองก็ถูกวายุเกรี้ยวกราดนั่นเล่นงาน ร่างกระเด็นถอยหลัง ตูม! กระแทกกับผนังหินอย่างแรง
"แค่ก!"
ทันใดนั้น ลู่ฝานก็กระอักเลือดสดออกมาคำโต ต่อให้เป็นขั้นฝึกปราณชั้นยี่สิบ ก็ยากจะต้านทานการโจมตีธรรมดาๆ ของผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นปลอมไหว
นี่คือความแตกต่างของขั้นภูมิ ราวฟ้ากับดิน!
"เจ้าหนู หากข้าไม่ยึดติดกับความปรารถนานี้ จะต้องรับเจ้าเป็นศิษย์ ถ่ายทอดวิชาควบคุมหุ่นให้เจ้าเป็นแน่ แต่น่าเสียดายพรสวรรค์ของเจ้ายิ่งนัก"
"อย่าขัดขืนเลย ต่อให้อายุขัยข้าหมดสิ้น แต่ด้วยขั้นฝึกปราณชั้นหกของเจ้า ก็มิอาจเป็นคู่ต่อสู้ข้าได้"
โม่หลีส่ายหน้า
เรื่องมาถึงขั้นนี้ ลู่ฝานก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก ปลดป้ายหยกซ่อนกลิ่นอายออกโดยตรง พลังปราณขั้นฝึกปราณชั้นยี่สิบก็พลุ่งพล่านขึ้นอย่างรวดเร็ว!