ลมอุ่นที่พัดข้างหูเจือกลิ่นหอม ทำให้ใบหูของลู่ฝานแดงก่ำ เลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ นางมารสาวไม่มีทางปล่อยเขาไปง่าย ๆ แน่!
นับตั้งแต่ได้บทเรียนจากลั่วเหยียน ลู่ฝานก็ไม่เชื่อใจใครง่าย ๆ อีก แม้คูหรงจะบอกว่า หากซูเม่ยเอ๋อร์คิดจะดูดกลืนพลังบำเพ็ญของเขา ก็ให้ใช้เคล็ดวิชาพันเมฆาควบหงส์ดูดกลืนพลังของนางกลับมา
แต่เขาไม่รู้ว่าเคล็ดวิชาพันเมฆาควบหงส์จะได้ผลหรือไม่ หากนางมารสาวจับได้ว่าเขาดูดกลืนพลังกลับคืนมา นางจะเดือดดาลจนฆ่าเขาหรือไม่?
หากไม่ทำอะไรเลย ปล่อยให้นางมารสาว ‘ย่ำยี’ เขาตามใจชอบ นางจะติดใจจนดูดกลืนพลังของเขาจนตายหรือไม่?
“อาจารย์อาซู! เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด! พลังบำเพ็ญของศิษย์ต่ำต้อยนัก ทนรับการดูดกลืนพลังไม่ไหว!” ลู่ฝานได้สติ รีบถอยหลังทันที
“วางใจเถิด เจ้าเป็นศิษย์ที่ตาเฒ่าผู้นั้นรับไว้ด้วยตนเอง ข้าจะทำร้ายชีวิตเจ้าได้อย่างไร? ให้ข้าดูดกลืนพลังของเจ้าเพียงเล็กน้อย เพื่อบรรเทาความทุกข์จากแรงปรารถนาที่รัดพันอยู่ในใจข้าก็พอ~” ระหว่างที่ซูเม่ยเอ๋อร์พูด แขนเรียวขาวราวรากบัวก็โอบรอบคอลู่ฝานอย่างไม่เกรงใจแล้ว
จะร่วมมือหรือไม่ร่วมมือ? นี่เป็นคำถามที่ชี้เป็นชี้ตาย!
ทว่าขณะที่ลู่ฝานกำลังคิดหาทางสลัดนางมารสาวให้หลุดพ้น วินาทีถัดมาเขาก็ไม่ต้องคิดอีก เพราะพบว่าตนตกหลุมพรางเสียแล้ว...
สมองของเขามึนงงไปชั่วขณะ รู้สึกเพียงว่าเลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง สติสัมปชัญญะก็เริ่มพร่าเลือน
ลู่ฝานถึงกับไม่รู้ว่าซูเม่ยเอ๋อร์เริ่มใช้วิชาหมื่นเสน่หาตั้งแต่เมื่อใด...
คิดดูแล้วคงเป็นตอนที่นางเข้ามาใกล้เขาเมื่อครู่ แล้วพ่นลมหายใจหอมกรุ่นออกมา...
จากนั้นซูเม่ยเอ๋อร์ก็เริ่มแตะต้องเขาอย่างอุกอาจ แต่เพียงลองสัมผัส ใบหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนสี “เจ้า...เจ้ายังไม่เคยผ่านเรื่องโลกีย์มาก่อนหรือ?”