แท้จริงแล้ว สิ่งที่ลู่ฝานกล่าวก็ไม่ได้เป็นเท็จไปเสียทั้งหมด ในอดีตเขาเคยสูญเสียปราณแท้ไปมากเพื่อควบคุมจื่อเยวียน ก่อนหน้านี้ไม่นานยังต้องใช้ปราณแท้อีกถึงสองครั้งเพื่อหลบหนีการไล่ล่าของสำนักกระบี่
ดังนั้นอายุขัยของลู่ฝานในยามนี้จึงเหลือไม่ถึง 100 ปี อยู่ที่ราว 80 ปีเท่านั้น
เมื่อคูหรงได้ยินเช่นนั้นก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “น้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์นั้นจัดการได้ง่าย ขอเพียงศิษย์น้องลู่สร้างคุณงามความชอบให้สำนักโลหิตวิญญาณ ข้าจะวิงวอนท่านอาจารย์ให้ประทานน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์แก่เจ้าหนึ่งหยด อย่างไรเสีย หากเจ้าบรรลุขั้นแก่นทองได้ ก็ถือเป็นเรื่องใหญ่สำหรับสำนักโลหิตวิญญาณของเราเช่นกัน”
“สร้างคุณงามความชอบหรือ?” ลู่ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย ความหมายของคูหรงคงไม่ใช่ให้เขาไปสังหารผู้บำเพ็ญฝ่ายธรรมะกระมัง?
คูหรงเอ่ยขึ้นก่อนที่ลู่ฝานจะทันคิดให้ถี่ถ้วน “สำนักโลหิตวิญญาณของเราเพิ่งก่อตั้งได้ไม่นาน สำนักฝ่ายธรรมะเหล่านั้นยังไม่ทันรู้ตัว ข้าสังหรณ์ใจว่า ภายในไม่กี่ปีข้างหน้า เมื่อชื่อเสียงของสำนักโลหิตวิญญาณแพร่กระจายออกไป ย่อมต้องเรียกให้สำนักฝ่ายธรรมะมารุมปราบ ถึงเวลานั้น หากศิษย์น้องลู่ทุ่มกำลังป้องกันศัตรู ท่านอาจารย์ย่อมมอบรางวัลตามความชอบ น้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์ย่อมไม่ขาดมือเจ้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่ฝานก็พยักหน้าเล็กน้อย ดูท่าอยากได้น้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์ คงทำได้เพียงรอให้ฝ่ายธรรมะยกกำลังมาปราบ แล้วฉวยโอกาสชิงมันมาในความชุลมุน
หวังเพียงว่าผู้ที่ยกมาปราบคราวนี้จะไม่ใช่สำนักกระบี่ มิฉะนั้นหากสมบัติล้ำค่าที่เขาขโมยมาทั้งตัวเผยโฉมออกไป สำนักกระบี่ต้องรุมโจมตีเขาเป็นแน่ คงไม่เปิดโอกาสให้ลอบฉวยประโยชน์ในความวุ่นวายได้เลย
“ศิษย์น้อง อย่าคิดอะไรให้มากความเลย เจ้าเพิ่งทะลวงเข้าสู่ขั้นสร้างฐานขั้นปลาย จงตั้งใจมั่นคงขั้นบำเพ็ญให้ดี ส่วนซูเม่ยเอ๋อร์เข้าไปเก็บตัวเพื่อทะลวงขั้นแล้ว คาดว่าในสองสามปีข้างหน้าคงไม่มารบกวนเจ้า”