ได้ยินเช่นนั้น ลู่ฝานก็ถามด้วยความสงสัยว่า “หรือศิษย์พี่คูหรงเคยใช้เคล็ดวิชาพันเมฆาควบหงส์จัดการนางหรือ?”
“ไม่ถึงกับเคยหรอก แม้ซูเม่ยเอ๋อร์จะฝึกวิชาดูดกลืนพลังเช่นกัน แต่นางเลือกมาก ชอบแต่บุรุษรูปร่างหน้าตาดีและกำยำอย่างยิ่ง ส่วนข้าที่หน้าตาอัปลักษณ์เช่นนี้ นางย่อมไม่สนใจ” คูหรงส่ายหน้า
ลู่ฝานสูดลมหายใจเบา ๆ หากคูหรงเตือนเขาถึงเพียงนี้ ซูเม่ยเอ๋อร์ผู้นี้คงไม่คิดปล่อยเขาไปง่าย ๆ
แต่หากนางกล้าดูดกลืนพลังของเขาจริง ลู่ฝานก็ไม่รังเกียจที่จะดูดกลืนพลังของนางกลับ อย่างไรเสียก็เป็นประโยชน์ต่อตน แล้วจะปฏิเสธไปไย
จากนั้นลู่ฝานก็เดินเที่ยวชมสำนักโลหิตวิญญาณกับคูหรงไปพลาง ทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมและจำนวนผู้บำเพ็ญไปพลาง
คูหรงเองก็ไว้วางใจลู่ฝานมาก ถึงกับบอกเล่าสถานการณ์ทุกอย่างในสำนักโลหิตวิญญาณให้เขาฟังแทบทั้งหมด
สำนักโลหิตวิญญาณมีผู้บำเพ็ญขั้นรวมปราณอยู่สองคน นับลู่ฝานเข้าไปด้วยก็มีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานทั้งสิ้นแปดคน และยังมีผู้บำเพ็ญชั่วร้ายขั้นฝึกปราณอีกกว่าร้อยคน
ทว่าตอนนี้คูหรงบรรลุขอบเขตแก่นปลอมแล้ว แต่เพราะรากวิญญาณของเขาไม่ดีนัก เป็นรากวิญญาณสี่ธาตุ จึงรวบรวมวัตถุดิบที่จำเป็นต่อการบรรลุขั้นแก่นทองได้ไม่ครบเสียที หากอาศัยเพียงการดูดกลืนพลังจากศิษย์หญิง ก็ยากจะบรรลุขั้นแก่นทองได้
ในความเห็นของลู่ฝาน หากคูหรงไม่ได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่ เกรงว่าชั่วชีวิตนี้คงติดอยู่ที่ขอบเขตแก่นปลอม
แม้จะรู้จำนวนผู้บำเพ็ญในสำนักโลหิตวิญญาณอย่างถ่องแท้แล้ว แต่ลู่ฝานก็ยังไม่ได้เบาะแสของน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์จากคูหรง
เกรงว่าสถานที่ล้ำค่าซึ่งก่อกำเนิดน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์ จะมีเพียงเงาผีเฒ่ากับซูเม่ยเอ๋อร์เท่านั้นที่รู้
ลู่ฝานรู้ดีว่าเรื่องเช่นนี้เร่งร้อนไม่ได้ หากลงมือขโมยโดยผลีผลาม ก็มีโอกาสสูงที่เงาผีเฒ่าจะจับพิรุธได้