ลู่ฝานมองผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานทั้งสาม แล้วรีบปล่อยญาณทิพย์ลอดผ่านรอยแยกของค่ายกลอารักขาสำนักไปสำรวจพวกเขา
ผู้อาวุโสที่เอ่ยปากพูดมีระดับบำเพ็ญอยู่ในขั้นสร้างฐานขั้นปลาย ส่วนชายวัยกลางคนอีกคนอยู่ในขั้นสร้างฐานขั้นกลาง ขณะที่ผู้บำเพ็ญหญิงซึ่งมีระดับต่ำที่สุดอยู่ในขั้นสร้างฐานขั้นต้น
ส่วนศิษย์ขั้นฝึกปราณกว่ายี่สิบคนที่อยู่ด้านหลัง ไม่ได้เป็นภัยต่อลู่ฝานและเย่หลิงซีมากนัก
«สหายเต๋าลู่ ผู้บำเพ็ญชายคนนั้นอยู่ในขั้นสร้างฐานขั้นกลาง หากปะทะกับเขา อย่าได้หักหาญกันตรง ๆ เพียงถ่วงเวลาไว้ก็พอ» เย่หลิงซีกำชับ
ลู่ฝานพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนสะบัดมือเรียกกระบี่ชิงเฟิงออกมา นับตั้งแต่ทะลวงสู่ขั้นสร้างฐาน เขายังไม่เคยประมือกับผู้ใดมาก่อน จึงอดรู้สึกกดดันอยู่บ้างไม่ได้
ทว่าการต่อสู้ครั้งนี้ก็เป็นโอกาสฝึกฝนที่หาได้ยากเช่นกัน
«พวกผู้บำเพ็ญชั่วร้าย! พวกเจ้ามารุกรานสำนักข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า สำนักหุบเขาหลิงไปล่วงเกินพวกเจ้าตรงไหนกัน!» ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนเรียกกระบี่ยาวออกมาทันที ชี้ไปยังลู่ฝานกับเย่หลิงซีแล้วตวาด
เย่หลิงซียืนอยู่บนกระบี่บิน เอ่ยเสียงเย็นว่า «จงเปิดค่ายกลอารักขาสำนัก แล้วส่งมอบสมบัติของสำนักทั้งหมดมา ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า หากไม่เช่นนั้น เมื่อค่ายกลถูกทำลายแล้ว จะเป็นหรือตายก็สุดแท้แต่ชะตา!»
«รังแกกันเกินไปแล้ว!» ผู้อาวุโสโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที ก่อนตะโกนสั่งว่า «เปิดค่ายกล!»
«ประมุข! เปิดค่ายกลไม่ได้ หากบริเวณใกล้เคียงมีคนซุ่มโจมตี พวกเราจะต้านทานไม่ไหว!» ผู้บำเพ็ญหญิงเอ่ยขึ้น
«ค่ายกลอารักขาสำนักสั่นคลอนจนแทบพังอยู่แล้ว ต่อให้ไม่เปิดก็ยื้อได้อีกไม่นาน มิสู้ประมือกับคนทั้งสองดูสักตั้ง รอข้าตัดหัวพวกมันแล้วแขวนประจานไว้นอกหุบเขา ข้าจะคอยดูว่าจะยังมีผู้บำเพ็ญชั่วร้ายคนไหนกล้ามาล่วงเกินอีกหรือไม่!» เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสเริ่มเดือดดาล เพราะช่วงนี้มีผู้บำเพ็ญชั่วร้ายมาท้าทายถึงสำนักอยู่หลายครั้ง