หลายชั่วยามต่อมา
ปัง!
กลางทะเลทรายรกร้างแห่งหนึ่ง ชั้นทรายพลันระเบิดกระจาย หมอกสีเทากลุ่มหนึ่งพวยพุ่งออกมา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรูปลักษณ์เดิมของจุ้ยเทียน
ดูเหมือนการต่อสู้กับเจียวไม้ขุยครั้งนี้จะทำให้เขาสิ้นเปลืองพลังไปไม่น้อย เขาจึงนั่งขัดสมาธิลงทันที กลืนโอสถเข้าไปหลายเม็ด แล้วประสานมุทราด้วยสองมือ เริ่มฟื้นฟูพลังวิญญาณ
ไม่กี่อึดใจต่อมา ลู่ฝานก็บินทะยานมาตามตำแหน่งที่ระบุไว้ในแผ่นหยก ก่อนจะหยุดลอยอยู่กลางอากาศ
จุ้ยเทียนจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น กล่าวว่า “ดูท่าลู่เต๋าโย่วจะรักษาคำพูดไม่น้อย ไม่ได้พาเจ้าสามเฒ่านั่นมาด้วย”
ได้ยินเช่นนั้น ลู่ฝานก็ค่อย ๆ ร่อนลงมา “ระหว่างเราตกลงกันไว้แต่แรกแล้ว ข้าจะผิดคำพูดได้อย่างไร”
“ฮ่า ๆ ข้าไม่ได้มองลู่เต๋าโย่วผิดไปจริง ๆ” จุ้ยเทียนหัวเราะ ก่อนสะบัดมือโยนซากเจียวไม้ขุยสองร่างที่แทบแห้งเป็นซากศพลงตรงหน้าลู่ฝาน แล้วกล่าวต่อว่า “เอาซากเจียวไม้ขุยไปเถิด มีซากสองร่างนี้ก็เพียงพอให้เจ้าได้อันดับหนึ่งในการประลองใหญ่แล้ว”
ลู่ฝานสะบัดมือเก็บซากเจียวไม้ขุยเข้าไปในถุงเก็บของ จากนั้นก็กางปีกมารสวรรค์ เตรียมจากไป
ทว่าไม่ทันที่ลู่ฝานจะขยับตัว จุ้ยเทียนพลันตะโกนขึ้นว่า “ลู่เต๋าโย่ว!”
ได้ยินเสียงเรียกของจุ้ยเทียน ลู่ฝานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “มีอะไรหรือ? ผู้อาวุโสเห็นว่าบรรลุเป้าหมายแล้ว จึงคิดจะลงมือกับข้าหรือ?”
ยามนี้ลู่ฝานยังคงระแวดระวังจุ้ยเทียนอย่างไม่ลดละแม้แต่น้อย ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นตาเฒ่าที่มีชีวิตมาหลายพันปี
นับแต่เขามาถึงทะเลทรายไร้สิ้นสุดแห่งนี้ ก็เปิดเผยไพ่ตายและวิธีการต่าง ๆ ต่อหน้าจุ้ยเทียนไปไม่น้อย