ในการประลองใหญ่ครั้งนี้ ไม่มีใครสร้างคุณูปการได้มากไปกว่าลู่ฝาน ดังนั้นการที่เขาได้รับโอสถวิญญาณฟ้า ย่อมไม่มีผู้ใดคัดค้าน
เขาสร้างคุณงามความชอบครั้งใหญ่ในครานี้ สำหรับมณฑลเทียนซิงที่มั่งคั่งแล้ว การผูกมิตรกับผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองที่แข็งแกร่งเช่นนี้ย่อมมีแต่ประโยชน์ จะมอบสมบัติล้ำค่าเพิ่มอีกสักชิ้นสองชิ้นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
หากวันหน้าก่อกำเนิดทารกได้สำเร็จ ก็ย่อมเป็นเรื่องดีต่อมณฑลเทียนซิงเช่นกัน
เมื่อการประลองใหญ่ใกล้สิ้นสุด เหล่าศิษย์ที่ออกฝึกฝนอยู่บริเวณรอบนอกก็ทยอยกลับมา
เรือเหาะแต่ละลำค่อย ๆ มุ่งหน้ากลับมณฑลเทียนซิงเช่นกัน
ภายในห้องบนเรือเหาะ บรรพชนเจียงกับลู่ฝานนั่งประจันหน้ากันอยู่ที่โต๊ะกลม ส่วนหวังจวินโหรวยืนอยู่ด้านข้าง คอยรินชาและปรนนิบัติ ดวงตาคู่งามดุจสายน้ำฤดูใบไม้ร่วงคอยเหลือบมองลู่ฝานเป็นระยะ
แต่พอลู่ฝานเงยหน้าขึ้น หวังจวินโหรวก็หลุบตาลงอย่างเขินอาย ท่าทางหยิ่งทะนงราวกับเป็นคนละคนกับตอนอยู่ในสนามรบ
บรรพชนเจียงยกชาวิญญาณขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “ศิษย์หลานลู่ ที่นี่ไม่มีคนนอก ข้าขอถามเจ้าสักเรื่อง เด็กหนุ่มที่ร่วมทางกับเจ้าโผล่มาจากที่ใดกัน ถึงกับต่อกรกับเจียวไม้ขุยสองตัวและสังหารพวกมันได้ ฝีมือเช่นนี้แทบไม่ด้อยไปกว่าเจ้าเลย”
เมื่อลู่ฝานถูกถาม เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้ว่าไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง จึงเล่าตามจริงว่าตนพบกับจุ้ยเทียนได้อย่างไร รวมถึงฐานะของอีกฝ่าย
ถึงอย่างไรลู่ฝานก็ไม่มีเรื่องใดต้องปิดบังเกี่ยวกับฐานะของจุ้ยเทียน อีกทั้งบรรพชนเจียงก็ไม่ใช่คนนอก
“ที่แท้เป็นทารกศพชิงร่างหรือ? เจ้าอยู่กับเขาทั้งวันทั้งคืนตั้งนาน เขาไม่เคยคิดลงมือบ้างหรือ?” บรรพชนเจียงถาม