ท่ามกลางเสียงหัวเราะหยอกล้อของทั้งสอง เรือเหาะก็ค่อย ๆ บินไปถึงเหนือเมืองแห่งนั้น
ยามนี้ บนถนนในเมืองมีผู้คนสัญจรไปมา พ่อค้าแม่ค้าริมทางส่งเสียงเรียกลูกค้ากันเซ็งแซ่ แม้แต่ปากทางยังมีนักแสดงพเนจรหลายคนกำลังแสดงกายกรรม ชาวบ้านไม่น้อยพากันมามุงดู บรรยากาศคึกคักยิ่งนัก
ลู่ฝานกับเย่หลิงซีก็เก็บเรือเหาะ แล้วลงมาปะปนกับผู้คนบนถนน
ที่นี่เป็นเมืองของปุถุชน ผู้บำเพ็ญแทบไม่ย่างกรายมา จึงมีน้อยยิ่งนัก ลู่ฝานกับเย่หลิงซีจึงเก็บงำญาณทิพย์ไว้ เพียงแผ่พลังออกไปเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ
เมื่อเดินอยู่บนถนนใหญ่ที่คึกคัก เย่หลิงซีกลับมองทุกสิ่งรอบกายด้วยแววตาแปลกใหม่เป็นพิเศษ
นั่นเป็นเพราะผู้บำเพ็ญแทบไม่เคยก้าวเข้าสู่โลกปุถุชน ทั้งยังไม่ปรารถนาจะข้องเกี่ยวกับคนธรรมดา นานวันเข้า ผู้บำเพ็ญกับปุถุชนจึงกลายเป็นผู้คนจากคนละโลก
ที่สำคัญกว่านั้นคือ อายุขัยของปุถุชนนั้นสั้นยิ่งนัก ภายใต้ภัยพิบัติ ภาวะสงคราม โรคระบาด และเคราะห์ร้ายอีกนานัปการ โดยมากพวกเขามีชีวิตอยู่ได้เพียงสี่สิบกว่าปี ผู้ใดมีอายุถึง 60 ปี ก็นับว่าอายุยืนแล้ว
ดังนั้น ปุถุชนจำนวนมากแม้จะใช้ชีวิตจนสิ้นอายุขัย ก็ยังไม่แน่ว่าจะเคยเห็นผู้บำเพ็ญลงมายังโลกมนุษย์สักครั้ง
เพราะฉะนั้น เย่หลิงซีจะแสดงท่าทีแปลกใหม่เช่นนี้ก็ไม่น่าแปลกใจ
“ลู่ฝาน นั่นคืออะไร?” เย่หลิงซีชี้ไปยังพ่อค้าหาบเร่คนหนึ่งที่แบกของคล้ายพลองเขี้ยวหมาป้าไว้บนบ่า เดินเร่ขายของพลางร้องเรียกว่าถังหูลู่
“นี่...ข้าก็ไม่รู้จักเหมือนกัน” ลู่ฝานส่ายหน้า เพราะเขาเองก็ไม่เคยแวะพักในเมืองของปุถุชนเช่นกัน
จากนั้นเย่หลิงซีก็เดินเข้าไปหาพ่อค้าหาบเร่ แล้วถามว่า “นี่คือสิ่งใด?”