รสสัมผัสอันแสนสุขระหว่างชายหญิงเป็นธรรมชาติของมนุษย์ หากเป็นปุถุชนร่วมรักกัน ย่อมถูกสังขารเนื้อหนังจำกัด มักไม่อาจยืนหยัดได้นานนัก ทั้งยังเหนื่อยล้าจนสิ้นแรงได้ง่าย
ทว่าผู้บำเพ็ญไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้ พลังปราณแท้และโลหิตแก่นแท้ทั่วร่างของผู้บำเพ็ญล้วนกลั่นรวมแก่นแท้แห่งฟ้าดิน แข็งแกร่งดุจมังกร ดุดันดุจพยัคฆ์ ไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อยด้วยซ้ำ
เย่หลิงซีเพิ่งได้ลิ้มรสความสุขบนโลกมนุษย์เป็นครั้งแรก จึงติดใจอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่อารมณ์พุ่งถึงจุดสูงสุด นางจะเป็นฝ่ายเข้าหาอย่างกระตือรือร้น ทั้งจูบทั้งกัดลู่ฝาน ทำเอาเขาแทบหมดเรี่ยวแรง
แต่ลู่ฝานใช่คนที่จะยอมเป็นฝ่ายเสียเปรียบหรือ เมื่อเผชิญกับเนินอกขาวผ่องไร้ที่ติของเย่หลิงซี เขาก็ใช้ทั้งสองมือปรนเปรอนางอย่างเต็มกำลัง งัดทุกกระบวนท่าออกมาใช้ ทั้งสองต่างค่อย ๆ ลุ่มหลงในคลื่นอารมณ์ที่โหมกระหน่ำอย่างไร้ขอบเขตและไม่มีวันสิ้นสุด
เรือเหาะยังคงล่องไปอย่างไร้จุดหมายด้วยความเร็วไม่มากนัก ทว่าทั้งสองกลับยังไม่ยอมรามือ
ความจริงเวลาผ่านไปครบ 5 วัน 5 คืนแล้ว...
แม้ยามนี้ลู่ฝานจะเป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทอง แต่การหักโหมอย่างบ้าคลั่งเป็นเวลานานเช่นนี้ก็ทำให้เขาแทบรับไม่ไหว เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็จำไม่ได้แล้วว่าปลดปล่อยพลังออกไปกี่ครั้ง ตรงกันข้าม เย่หลิงซีกลับยิ่งทวีความเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ...
หากเขาไม่ใช้มาตรการบางอย่าง เกรงว่าคงไม่มีวันจบสิ้น
จำต้องช่วยกดความปรารถนาของเย่หลิงซีลงโดยเด็ดขาด
เมื่อนึกได้ดังนั้น ลู่ฝานก็เปิดใช้เคล็ดวิชาพันเมฆาควบหงส์ทันที เพื่อดูดปราณหยวนอินของเย่หลิงซี
แน่นอนว่าลู่ฝานไม่ได้คิดจะดูดปราณของนางอย่างบ้าคลั่ง เขาทำเพียงช้า ๆ ทีละน้อย โดยไม่กระทบต่อรากฐานของเย่หลิงซีหรือการบำเพ็ญของตนเอง