ขณะที่ฉื่อเหมยกำลังจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับเหล่าผู้บำเพ็ญที่มาร่วมงาน
ชายชราผู้หนึ่งลูบเคราพลางก้าวออกมา ก่อนกล่าวว่า “สหายเต๋าฉื่อเหมย พวกเราล้วนมิใช่ปุถุชน ไม่ยึดติดกับความสำราญทางปากท้อง งานเลี้ยงต้อนรับไม่จำเป็นหรอก หากมีเรื่องใดต้องการให้พวกเราช่วย ก็กล่าวมาได้เลย”
“ข้าก็คิดเช่นนั้น ปรมาจารย์ฉื่อเหมยโปรดกล่าวมาตามตรงเถิด หรือว่าท่านไปล่วงเกินผู้ใดเข้า จึงต้องการให้พวกเราช่วยเหลือ?” ผู้บำเพ็ญอีกคนเอ่ยถาม
ฉื่อเหมยยิ้มพลางโบกมือช้า ๆ แล้วกล่าวว่า “ข้าไม่เคยสร้างความบาดหมางกับผู้ใด จะมีศัตรูได้อย่างไร เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าจัดการเองไม่ไหว จึงเชิญสหายเต๋าทุกท่านมาช่วยข้าสักแรง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างสบตากัน เรื่องนี้มิใช่การล่วงเกินศัตรู แล้วจะมีเรื่องใดที่ต้องเชิญผู้บำเพ็ญสร้างฐานกว่ายี่สิบคนมาช่วยกันอีก?
“ลู่ฝาน เขาคิดจะทำอะไร?” เย่หลิงซีถามอย่างสงสัยจากหน้าต่างห้องพัก
“ไม่รู้เหมือนกัน ดูต่อไปก่อนเถิด” ลู่ฝานส่ายหน้า
“เมื่อมิใช่เรื่องศัตรู เช่นนั้นปรมาจารย์ก็กล่าวมาตามตรงเถิด หากอยู่ในกำลังของพวกเรา ย่อมช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง!” ชายชราผู้บำเพ็ญกล่าว
ฉื่อเหมยยิ้ม แล้วเอ่ยว่า “ดี! ในเมื่อทุกท่านตรงไปตรงมา ข้าก็จะกล่าวตามตรง เมื่อสองปีก่อน ภายในถ้ำแห่งหนึ่งนอกตำบลสือเฉวียนได้ให้กำเนิดปีศาจศพเสวียนหลิงตนหนึ่ง มันก่อความชั่วร้ายไปทั่วรัศมีพันลี้ สร้างความเดือดร้อนแก่ผู้คน”
“ข้าห่วงใยสรรพชีวิต มิอาจทนเห็นผู้คนในต้าเหยียนต้องทุกข์ทน จึงเชิญสหายเต๋าทุกท่านมาร่วมมือกับข้าสังหารปีศาจ!”