เฉินจือชิวรีบกลืนยารักษาบาดแผลที่ลู่ฝานมอบให้ลงไปหลายเม็ด พลันรู้สึกว่าบาดแผลภายนอกกำลังสมานตัวอย่างรวดเร็ว
“ขอบพระคุณผู้อาวุโส!” เฉินจือชิวรีบคุกเข่าลงเพื่อแสดงความขอบคุณ แต่ลู่ฝานประคองเขาไว้
“เฉินเหยาเอ๋อกับไป๋โหรวเอ๋อเล่า?” ลู่ฝานพบว่าเวลานี้ไม่เห็นเงาของเฉินเหยาเอ๋อกับไป๋โหรวเอ๋อแล้ว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินจือชิวก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน กล่าวว่า “ผู้อาวุโสโปรดอภัย... เมื่อครู่ผู้น้อยไม่รู้ว่าเป็นผู้อาวุโสลู่ เกรงว่าท่านจะย้อนกลับมาทำเรื่องมิชอบกับพวกนาง จึงให้พวกนางไปก่อน...”
ลู่ฝานกล่าวว่า “อืม รอบคอบไว้ไม่ผิด”
“แต่พวกนางเพิ่งไป น่าจะยังไปได้ไม่ไกล” เฉินจือชิวกล่าว
“ข้าจะไปตามพวกนางกลับมา เจ้ารักษาบาดแผลไปก่อน” ลู่ฝานเอ่ย
“ขอรับ” เฉินจือชิวพยักหน้า
ลู่ฝานยกมือ ปล่อยปีกมารสวรรค์ออกมา ก่อนทะยานขึ้นจากพื้นอย่างฉับพลัน แล้วพุ่งไปยังที่ไกล
เมื่อเห็นความเร็วอันน่าตกตะลึงของลู่ฝาน เฉินจือชิวก็อ้าปากค้าง
ในเวลาเดียวกัน
เฉินเหยาเอ๋อกับไป๋โหรวเอ๋อซึ่งออกจากเฉินเจียเป่ามาแล้ว ต่างเร่งเร้าอาวุธวิเศษเต็มกำลัง บินหนีไปยังที่ไกล
ทันใดนั้น ลำแสงหลบหนีสีดำสายหนึ่งก็พุ่งไล่มาจากด้านหลังด้วยความเร็วสูงยิ่ง!
“พี่ไป๋! ผู้อาวุโสท่านนั้นตามพวกเรามาแล้ว!” เฉินเหยาเอ๋อตกใจจนสีหน้าซีดเผือด
ไป๋โหรวเอ๋อกัดฟัน กล่าวว่า “พวกเจ้าไปก่อน! ข้าจะถ่วงเวลาเขาไว้!”
ระหว่างพูด ไป๋โหรวเอ๋อก็มอบการควบคุมพรมเหาะให้สมาชิกตระกูลผู้หนึ่งซึ่งอยู่ขั้นฝึกปราณระดับเจ็ด จากนั้นรีบปล่อยกระบี่บินออกมาแล้วเหยียบขึ้นไป
“เจ้าหนูน้อย เคยรับปากว่าจะมอบโอสถหยวนทองให้ข้า แล้วนี่คิดจะเบี้ยวหนี้หรือ?”
จากนั้นเสียงของลู่ฝานก็ดังขึ้น
เฉินเหยาเอ๋อตกใจจนหน้าซีดขาว รีบร้องว่า “ผู้อาวุโส! ผู้น้อยหลอกท่านเอง เฉินเจียเป่าของเราไม่มีโอสถหยวนทอง! ขอผู้อาวุโสโปรดเมตตา ปล่อยพวกเราไปเถิด!”