「ฮ่า ๆ แล้วอย่างไร? หรือว่าข้าพูดผิดไป?」มารเฒ่าจู๋เห็นเฉาเยว่ทำท่าคล้ายเดือดดาล ทว่ากลับไม่มีจิตสังหารแม้แต่น้อย จึงหัวเราะออกมา
「ข้าเคยคิดจะฆ่าเขาตั้งแต่เมื่อใด! อย่าได้โยนความผิดมาให้ข้า!」เฉาเยว่รีบโต้กลับ
「เช่นนั้นสหายเต๋าเฉาไยไม่ช่วยเขาเล่า? จำเป็นต้องให้ข้าเปิดโปงออกมาตรง ๆ หรือ?」มารเฒ่าจู๋ปรายตามองเฉาเยว่ พลางกล่าวเนิบช้า
เวลานี้ใบหน้าของเฉาเยว่หม่นคล้ำ เห็นได้ชัดว่าความคิดในใจถูกมองทะลุ
ส่วนลู่ฝานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เข้าใจเรื่องนี้ดีเช่นกัน
สิ่งที่เรียกว่าฝ่ายธรรมะกับฝ่ายมาร มีเส้นแบ่งอยู่ตรงไหนกัน?
ฝ่ายธรรมะคิดจะฆ่าเจ้า ก็ย่อมหาข้อกล่าวหามาปรักปรำเสียก่อน แล้วประกาศให้ทั่วหล้ารับรู้ นี่เรียกว่ามีเหตุผลรองรับการลงมือ
ส่วนฝ่ายมารกลับตรงไปตรงมายิ่งกว่า เพียงเห็นแล้วขัดตา ก็ลงมือทันที
ในฐานะผู้ดูแลที่เปิดเผยตัวของพันธมิตรหมื่นเซียนแห่งทะเลทรายไร้สิ้นสุด เฉาเยว่ย่อมไม่อาจฆ่าใครตามใจชอบเช่นมารเฒ่าจู๋ได้ ภาพลักษณ์ของผู้นำฝ่ายธรรมะนั้นจำต้องรักษาไว้
ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้มารเฒ่าจู๋ลงมือกับประมุขเจิ้ง
แม้ในเวลานี้ เฉาเยว่ก็ยังไม่ยอมรับเรื่องดังกล่าว เขาเอ่ยว่า「มารเฒ่าจู๋ เจ้าลงมือฆ่าคนเอง ก็อย่ามาทำลายชื่อเสียงของข้า」
「ข้าคร้านจะพูดไร้สาระกับเจ้า ในเมื่อพันธมิตรหมื่นเซียนก็อยากได้อาวุธแท้บัวโลหิตนี้ เช่นนั้นก็ทำตามที่ข้าบอก รอให้บัวโลหิตเก้าใบผ่านการหลอมเสร็จสิ้น แล้วค่อยชิงกันด้วยฝีมือแท้จริง ผู้ใดชนะก็ได้ไป」มารเฒ่าจู๋มองเฉาเยว่ด้วยแววตาเย็นเยียบ ก่อนเอ่ยขึ้น
「ฮึ!」เฉาเยว่แค่นเสียงเบา ๆ ไม่กล่าวตอบอีก นับว่ายอมรับข้อเสนอของมารเฒ่าจู๋แล้ว