หลังเข้าสู่มณฑลหลิงเย่า ลู่ฝานก็ติดตามหวังจวินโหรวไปยังสถานที่ที่บรรพชนเจียงและคนอื่น ๆ อยู่
ระหว่างทาง ลู่ฝานไม่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดแม้แต่น้อย
ดูเหมือนบรรพชนเจียงและพวกจะใช้ค่ายกลบางอย่างปิดกั้นกลิ่นอายขั้นปฐมกำเนิดไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกเปิดเผย
“ศิษย์พี่ ที่นี่เจ้าค่ะ” หวังจวินโหรวพาลู่ฝานมาถึงทางเข้าตลาดบำเพ็ญแห่งหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น
“ไปกันเถอะ” ลู่ฝานพยักหน้าเล็กน้อย
เมื่อเข้าไปในตลาดบำเพ็ญและผ่านตรอกเล็ก ๆ หลายสาย ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงห้องลับที่ค่อนข้างมิดชิดแห่งหนึ่ง ภายในห้องลับนี้มีค่ายกลปิดกั้นหลายชั้นซ้อนกันอยู่ถึงสามชั้น
หวังจวินโหรวเดินเข้าไปข้างหน้า หยิบป้ายอาญาสิทธิ์ออกมา ประตูห้องลับจึงค่อย ๆ เปิดออก
แรกทีเดียว ลู่ฝานคิดว่าภายในห้องลับนี้อย่างมากก็คงมีเพียงบรรพชนเจียง ผู้บำเพ็ญหนานหมิง และซ่งชิง บรรพชนขั้นปฐมกำเนิดสามคนเท่านั้น
แต่ทันทีที่ลู่ฝานก้าวเข้าไป เขาก็ยืนตะลึงงันอยู่กับที่
ห้องลับไม่ใหญ่นัก ภายในมีแสงเทียนสลัว ที่นั่งสองฝั่งมีเก้าอี้วางอยู่ฝั่งละสามตัว ทว่ากลับมีผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดถึงหกคน! นอกจากนี้ยังมีผู้อาวุโสขั้นแก่นทองช่วงปลายอีกคนหนึ่ง
ด้านขวามีผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดนั่งอยู่สามคน หนึ่งในนั้นถึงกับเป็นเฉาเยว่ ผู้บำเพ็ญขั้นกลางของขั้นปฐมกำเนิด ซึ่งเป็นผู้ดูแลมณฑลเทียนซิงที่ลู่ฝานเคยพบเห็นในที่แจ้ง จากนั้นก็คือบรรพชนเจียงกับผู้บำเพ็ญหนานหมิง ส่วนบรรพชนซ่งชิงดูเหมือนจะอยู่เฝ้ามณฑลเทียนซิง จึงไม่ได้มาปรากฏตัว
ถึงกระนั้นก็ทำให้ลู่ฝานประหลาดใจมากแล้ว เพราะผู้บำเพ็ญขั้นกลางของขั้นปฐมกำเนิดอย่างเฉาเยว่ลงมือออกมาด้วยตนเองนั้นพบเห็นได้ไม่บ่อยนัก