ยามนี้ลู่ฝานสิ้นเปลืองศรสายฟ้าพิณมายาไปแล้วสามดอก ทว่ากลับสังหารผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองระยะแรกขั้นสูงสุดได้เพียงคนเดียว สำหรับเขาแล้ว นับว่าสิ้นเปลืองอยู่ไม่น้อย
แต่โชคดีที่ศรสายฟ้าพิณมายามีเหลือเฟือ
「ศิษย์พี่ มองออกหรือไม่ว่าศรนี่คืออะไร」ผู้บำเพ็ญที่เพิ่งสละของวิเศษป้องกันเอ่ยถาม
「ดูไม่ออก แต่ในเมื่อของวิเศษป้องกันได้ ย่อมต้องมีวิธีรับมือ」
「ศิษย์น้องหลี่ เจ้าเอาร่มทองคำของข้าไปกันศรนั่นไว้ เปิดโอกาสให้พวกเราเข้าประชิด ขอเพียงเข้าใกล้ได้ คันธนูและศรสมบัติโบราณนั่นก็ไร้ประโยชน์」
เฝิงซิวมีประสบการณ์ป้องกันศรของลู่ฝานได้เมื่อครู่ บัดนี้จึงเปี่ยมความมั่นใจยิ่งขึ้น
อีกทั้งสมบัติโบราณประเภทธนูและศรจะสำแดงอานุภาพได้ก็เพียงในระยะไกล หากเข้าประชิดตัวจริง ย่อมไม่อาจใช้งานได้
เฝิงซิวเชื่อว่าความแข็งแกร่งของลู่ฝานล้วนมาจากธนูประหลาดคันนี้
「ศิษย์พี่วางใจได้!」ผู้บำเพ็ญแซ่หลี่พยักหน้า เฝิงซิวพลันยกมือโยนร่มทองคำซึ่งเป็นของวิเศษให้เขา
เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย ลู่ฝานเพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะวางศรสายฟ้าพิณมายาบนสายธนูอีกครั้ง
「บุก! อาศัยจังหวะนี้โจมตีให้ถึงที่สุด อย่าให้โอกาสมันแม้แต่น้อย!」สิ้นเสียงเฝิงซิว เขาก็ยกมือเรียกกระบี่ยาวออกมา ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองระยะกลางอีกสองคนที่อยู่ข้างกายต่างก็เรียกสมบัติวิเศษประจำกายออกมาเช่นกัน
ทั้งสามพุ่งเข้าหาลู่ฝานทันที!
เมื่อเห็นทั้งสามบุกมา ลู่ฝานก็พลันง้างสายธนู ผู้บำเพ็ญแซ่หลี่ราวกับรอจังหวะนี้อยู่แล้ว เขาประสานมือร่ายเคล็ดวิชา ร่มทองคำพลันกางออก ตั้งเป็นเกราะป้องกันเบื้องหน้า จากนั้นพุ่งนำหน้าเฝิงซิวทั้งสามไปก่อน หมายรับการโจมตีแทนพวกเขา