ในเวลานี้ ลู่ฝานได้ประจักษ์ถึงอานุภาพของธนูล่ามารเมื่อใช้คู่กับศรสายฟ้าพิณมายาแล้ว!
เฝิงซิวที่ถูกกระแทกจนลอยกระเด็นรู้สึกได้เพียงว่าพลังปราณและเลือดลมในร่างปั่นป่วนอย่างหนัก!
ส่วนอีกสามคนที่อยู่ข้าง ๆ ยิ่งมีสภาพย่ำแย่กว่า พลังวิญญาณไหลย้อน เกือบกระอักเลือดออกมา!
“พวกเจ้าเข้าใกล้ข้ายังไม่ได้ คิดจะรุมสังหารข้าอย่างนั้นหรือ?”
“คิดจริงหรือว่าข้าลู่สังหารพวกเจ้าไม่ได้!”
ลู่ฝานถือธนูล่ามาร ยืนอยู่ที่เดิมตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้ขยับแม้แต่ครึ่งก้าว!
สีหน้าเฝิงซิวแปรเปลี่ยนไปมา สายตาจับจ้องคันธนูยาวประหลาดในมือลู่ฝานเขม็ง “นี่ไม่ถูกต้อง! นี่ไม่ใช่สมบัติโบราณธรรมดาอย่างแน่นอน!”
“เจ้าหมอนี่! หรือว่าตอนนั้นใช้สมบัติโบราณชิ้นนี้สังหารศิษย์พี่กู่ซั่ว!” ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างเฝิงซิวมีสีหน้าหวาดผวา
ภาพเฝิงซิวกับพวกตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบย่อมอยู่ในสายตาของบรรพชนจิ่ง ซึ่งกำลังต่อสู้กับกู่ซินอยู่ไกล ๆ เช่นกัน
ดูเหมือนแม้แต่เขาก็คาดไม่ถึงว่าลู่ฝานจะยังมีสมบัติโบราณร้ายกาจเช่นนี้อยู่ในมือ
“ฮ่า ๆ เจ้ากู่ซินเฒ่า ดูท่าผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองที่สำนักกระบี่ของเจ้าพามาก็ไม่เอาไหน!” บรรพชนจิ่งฟาดกระบี่ผลักกู่ซินถอยออกไป ก่อนหัวเราะลั่นทันที
กู่ซินเห็นว่าการต่อสู้เพิ่งเริ่มก็เสียผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองไปแล้ว สีหน้าพลันขรึมลง เขาส่งกระแสจิตไปทันที “พวกเจ้ามัวทำอะไรกันอยู่!”
“ท่านบรรพชน! สมบัติโบราณในมือเจ้าหมอนี่ไม่ใช่ของธรรมดา อานุภาพร้ายกาจยิ่ง!” เฝิงซิวส่งกระแสจิตตอบด้วยความหวาดหวั่น
“สมบัติโบราณมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ศรของมันย่อมมีจำนวนจำกัด!” กู่ซินส่งกระแสจิตกลับไป
ในฐานะผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิด เขาย่อมรู้ดีถึงขีดจำกัดของสมบัติโบราณ หากอยู่ในมือผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทอง ย่อมไม่อาจสำแดงอานุภาพได้ถึงเพียงนี้