จิตสังหารของลู่ฝานหาได้ปิดบังแม้แต่น้อย ทำให้ดวงตาของหวังชิงจู๋ที่อยู่ไกลออกไปแดงก่ำ น้ำตาคลอจนสุดจะกลั้น บางทีผู้บำเพ็ญตัวน้อยที่ครั้งหนึ่งนางต้องคอยดูแล บัดนี้คงเปลี่ยนไปจนไม่เหมือนเดิมแล้ว!
ใบหน้าเฝิงซิวเขียวคล้ำ เขาสบตากับผู้บำเพ็ญแซ่หลี่แวบหนึ่ง ทั้งสองไม่ลังเลแม้แต่น้อย พากันเหินหนีไปไกล ไม่กล้าหยุดอยู่ต่อแม้ชั่วขณะ!
เห็นทั้งสองคิดหนี ลู่ฝานก็ยกมือเรียกธนูล่ามารออกมา ง้างธนูพาดศร เตรียมลงมือสังหารอย่างเด็ดขาด
ทว่าทันทีที่ลู่ฝานหยิบศรสายฟ้าพิณมายาออกมา กู่ซินซึ่งกำลังต่อสู้กับบรรพชนจิ่งอยู่ไกลออกไปก็หน้าเขียวคล้ำ ยกมือปล่อยลูกแก้วสีทองเม็ดหนึ่ง พุ่งตรงเข้าหาลู่ฝานทันที!
ผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดที่ใช้สมบัติโบราณ ย่อมสำแดงพลังได้อย่างเต็มที่!
ลูกแก้วสีทองเพิ่งพุ่งออกมาก็เปล่งแสงเจิดจ้า ประหนึ่งดวงตะวันสีทอง พกพาแรงกดดันอันน่าสะพรึงที่มิอาจต้านทาน พุ่งบดขยี้เข้ามา แม้แต่มิติโดยรอบยังสั่นสะท้าน!
ลู่ฝานที่เพิ่งเหินออกไปเห็นดังนั้น สีหน้าพลันตื่นตระหนก แม้เขาจะเร่งเร้าวิชาปราณแท้แกร่งกล้าปกป้องกายเต็มกำลัง แต่การโจมตีของผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดก็ยังแทบมิอาจต้านทาน!
“ผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดผู้ยิ่งใหญ่ กลับลงมือกับคนรุ่นหลังขั้นแก่นทอง! ยังมียางอายอยู่หรือไม่!” บรรพชนจิ่งเห็นเช่นนั้นก็โกรธเกรี้ยว ยกมือเรียกป้ายแผ่นเล็กที่สร้างจากหยกโบราณออกมา ก่อนสะบัดมือขว้างออกไปทันที
ป้ายแผ่นเล็กพุ่งตรงเข้าหาลูกแก้วสีทอง
ตูม!
เสียงระเบิดกึกก้องสะเทือนฟ้าดินดังขึ้น ป้ายแผ่นเล็กกับลูกแก้วสีทองพุ่งชนกันอย่างรุนแรง! คลื่นกระแทกที่เกิดขึ้นซัดลู่ฝานซึ่งอยู่ใกล้จนได้รับบาดเจ็บหนัก!