เมื่อเทียบกับลู่ฝานที่แทบเก็บความยินดีล้นปรี่ไว้ไม่อยู่ คูหรงซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ กลับมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง
“ศิษย์น้อง ดูท่าอีกไม่นานคงมีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานจากสำนักปราณเดียวมาถึง ต้องระวังในการรับมือให้ดี” คูหรงกล่าวช้า ๆ
“ศิษย์พี่ ข้าเห็นอาจารย์อาทั้งสองตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบมาตลอด หากพ่ายแพ้ เคยคิดหาทางถอยไว้หรือไม่?” ลู่ฝานถาม
คูหรงตบไหล่ลู่ฝานเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “วางใจเถิด แม้พลังฝีมือโดยตรงของอาจารย์จะสู้มารเฒ่าผู้นั้นไม่ได้ แต่ยังมีวิธีอื่นอีกมาก การต่อสู้ระหว่างผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทอง หากมิได้มีช่องว่างด้านพลังจนบดขยี้กันอย่างสิ้นเชิง ก็ใช่ว่าจะแพ้ชนะกันได้ง่าย ๆ ยิ่งยื้อเวลาได้นานเท่าไร ก็ยิ่งเป็นผลดีต่อพวกเรา”
“ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้พ่ายแพ้จริง ๆ ข้าก็มีวิธีหลบหนี”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย หรือเงาผีเฒ่าผู้นี้ยังมีไพ่ตายที่ไม่ได้ใช้? หากเป็นเช่นนั้นจริง การตัดสินแพ้ชนะในระยะเวลาอันสั้นย่อมเป็นเรื่องยาก
ทว่าเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ลู่ฝานใส่ใจ เป้าหมายของเขายังคงอยู่ที่น้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...
ขณะที่ลู่ฝานกำลังครุ่นคิด เสียงแหวกอากาศระลอกหนึ่งก็ดังมาจากท้องฟ้า พลันเห็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานจากสำนักปราณเดียวสองคนพาศิษย์ขั้นฝึกปราณหลายสิบคนทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานทั้งสอง คนหนึ่งเป็นชายวัยกลางคนสวมชุดคลุมสีน้ำเงินและหมวกนักพรต อีกคนเป็นชายชราสวมชุดคลุมสีน้ำตาล ทั้งคู่มีปราณอยู่ในขั้นสร้างฐานขั้นปลาย
“หึ ๆ สำนักปราณเดียวช่างใจแคบเสียจริง ในเมื่อมาชิงทรัพยากร เหตุใดไม่ส่งผู้บำเพ็ญขั้นแก่นปลอมมาสักสองสามคน กลับส่งผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานขั้นปลายมาสองคน พวกเจ้าดูแคลนสำนักโลหิตวิญญาณของข้าหรือ?” คูหรงแสยะยิ้ม