ระหว่างหลายวันที่ลู่ฝานปรับลมปราณอยู่บนเรือเหาะ เขายังคงระแวดระวังจุ้ยเทียนอยู่เสมอ ทว่าก่อนจะได้สิ่งที่ต้องการ อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะยังวางตัวเรียบร้อยดี
ราวสามวันต่อมา ผู้เข้าร่วมทั้งหมดก็มาถึงกันเกือบครบ เรือเหาะจึงค่อย ๆ เคลื่อนออก มุ่งหน้าไปยังเขตสัตว์ป่าทั่วไป
“ในที่สุดโอสถปีศาจของเจียวไม้ขุยที่ข้าเฝ้าคะนึงถึงมานานก็พอมีหวังเสียที” จุ้ยเทียนฟื้นจากการปรับลมปราณ พลางยิ้มบาง ๆ
ลู่ฝานยืนอยู่หน้าต่างเรือเหาะ เอ่ยว่า “เหตุใดเจ้าจึงมั่นใจนักว่าการเดินทางคราวนี้จะต้องพบเจียวไม้ขุย หากมันไม่ปรากฏตัวขึ้นมา เจ้าก็มิเท่ากับเสียเที่ยวหรือ”
“หากไม่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ข้าจะให้เจ้ามาเข้าร่วมการประลองใหญ่เทียนซิงหรือ?” จุ้ยเทียนดูท่าจะมั่นใจว่าจะได้สมดังใจ หรือไม่ก็รู้ล่วงหน้าแล้วว่ามีเจียวไม้ขุยอาศัยอยู่ในบริเวณนี้
เมื่อเรือเหาะเริ่มเร่งความเร็ว ลำแสงสิบสายก็พุ่งข้ามทะเลทรายเหลืองนับหมื่นลี้ไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว
หลังจากบินอยู่ราววันครึ่ง เรือเหาะจึงหยุดลอยนิ่ง
ดูเหมือนว่าตำแหน่งในขณะนี้จะมาถึงชายขอบของเขตสัตว์ป่าทั่วไปแล้ว
ลู่ฝานยืนอยู่หน้าต่าง มองเห็นว่าบริเวณชายขอบเขตสัตว์ป่าทั่วไปแทบทุกหนแห่งล้วนเกลื่อนไปด้วยกระดูกขาวโพลนและซากศพแห้งกรังที่ถูกลมกัดกร่อน
มีทั้งของปีศาจทรายและมนุษย์ กระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกแห่ง
เห็นได้ว่าในเขตสัตว์ป่าทั่วไปแห่งนี้ มนุษย์กับปีศาจทรายปะทะกันครั้งใหญ่เป็นประจำ
“ผู้บำเพ็ญบนเรือเหาะหมายเลขเจ็ด จงมารวมตัวที่หัวเรือเดี๋ยวนี้!” ในเวลานั้นมีเสียงตะโกนดังมาจากหัวเรือ
จากนั้นผู้บำเพ็ญกว่าร้อยคนบนเรือเหาะก็พากันไปรวมตัวที่หัวเรือ
ชายในชุดคลุมสีขาวผู้หนึ่งยืนเอามือไพล่หลังอยู่ตรงหัวเรือ เขากล่าวว่า “ทุกท่านล้วนเป็นศิษย์ชั้นยอดของพันธมิตรหมื่นเซียน การเดินทางไปเขตสัตว์ป่าทั่วไปคราวนี้เต็มไปด้วยอันตราย ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณและขั้นสร้างฐานบางส่วนอย่าเข้าไปลึกเกินไป พักฝึกฝนบริเวณชายขอบก็พอ”