เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของลู่ฝาน เสี่ยวเอ้อร์ก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ผู้อาวุโสคงมารับประทานอาหารที่ร้านของเราเป็นครั้งแรกกระมัง ให้ข้าแนะนำสักหน่อยดีหรือไม่?”
“อืม” ลู่ฝานพยักหน้าเล็กน้อย
“ผู้อาวุโส จานนี้เรียกว่าปีศาจหางแดงนึ่ง แม้มันจะเป็นปีศาจทรายขั้นหนึ่ง แต่ผิวหนังทั่วร่างกลับหยาบหนา มีเพียงส่วนหางยาวหนึ่งฉื่อสามชุ่นเท่านั้นที่กินได้”
“วิธีปรุงของร้านเราคือเลือกเนื้อหางส่วนที่อวบอร่อยที่สุดยาวสามชุ่น นำไปกลิ้งในน้ำมันร้อนแล้วนึ่งบนเข่งหกชั่วยาม จากนั้นนำออกมาคลุกน้ำมันอีกครั้ง แล้วปรุงคู่กับสมุนไพรวิญญาณชั้นดีที่ขนส่งมาจากชางหลาน ก่อนจะนึ่งต่ออีกหกชั่วยาม พอสุกแล้วก็โรยเกลือเล็กน้อย เนื้อทั้งสดหวานชุ่มฉ่ำ นุ่มละมุนจนแทบละลายในปาก”
เสี่ยวเอ้อร์ยืนอยู่ตรงหน้าลู่ฝาน คอยแนะนำอย่างละเอียด
ลู่ฝานฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะคีบเนื้อชิ้นหนึ่งเข้าปาก เป็นดังที่ว่า เนื้อนุ่มละมุนแต่ไม่เลี่ยน เรียกได้ว่าแทบละลายในปาก ทั้งยังมีพลังวิญญาณเข้มข้นตามมาด้วย!
หากได้ดื่มสุราวิญญาณสักจอก คงสุขสำราญประหนึ่งเทพเซียน
มิใช่ว่าลู่ฝานเป็นคนชอบเสวยสุขอะไรนัก เพียงแต่ผู้บำเพ็ญในทะเลทรายไร้สิ้นสุดล้วนทำเช่นนี้
หลังจากกินของอร่อยเหล่านี้เข้าไปแล้ว พวกเขาก็กลับห้องปิดด่านฝึกตน ค่อย ๆ ดูดซับพลังวิญญาณจากเนื้อปีศาจทราย ซึ่งใช้แทนการบำเพ็ญด้วยพลังวิญญาณได้อย่างสมบูรณ์
แต่ละท้องถิ่นย่อมมีขนบธรรมเนียมต่างกัน เมื่อลู่ฝานมาถึงทะเลทรายไร้สิ้นสุด ก็ย่อมต้องปรับตัวให้เข้ากับที่นี่
“ผู้อาวุโส อาหารสองจานนี้...”
ขณะที่เสี่ยวเอ้อร์กำลังจะแนะนำต่อ ลู่ฝานก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องแนะนำแล้ว”
“ขอรับ เชิญผู้อาวุโสรับประทานตามสบาย” เสี่ยวเอ้อร์รีบพยักหน้าก่อนจะล่าถอยออกไป