ลู่ฝานหันไปมอง เห็นเงาร่างสองสายปรากฏขึ้นไม่ไกลจากเขา
คนหนึ่งเป็นผู้บำเพ็ญหนุ่มรูปงาม สวมอาภรณ์สีเขียว บนใบหน้าประดับรอยยิ้มสดใส
ข้างกายผู้บำเพ็ญหนุ่มมีหญิงสาวงดงามสวมกระโปรงสีขาว ท่วงท่าสุภาพอ่อนโยน
ลู่ฝานตรวจสอบกลิ่นอายของทั้งสอง พบว่าล้วนเป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองระยะแรก
“สหายเต๋าทั้งสองมีธุระอันใดหรือ?” ลู่ฝานหันกาย ประสานมือเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม
“ข้าหลี่เค่อหราน นี่คือเฉินซู่ซู่ คู่บำเพ็ญของข้า เห็นสหายเต๋าอยู่ตามลำพัง ไม่ทราบว่าจะให้เกียรติไปสนทนากันที่หอชาสักครู่ได้หรือไม่?” หลี่เค่อหรานประสานมือกล่าว
เมื่อแรกเห็น ลู่ฝานคิดว่าทั้งสองดูเป็นมิตร อีกทั้งด้วยพลังของเขาในยามนี้ก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทอง จึงประสานมือกล่าวว่า “เชิญ”
เมื่อลู่ฝานตอบรับคำเชิญ หลี่เค่อหรานก็ยินดีขึ้นมาทันที รีบพาเฉินซู่ซู่และลู่ฝานออกจากตลาดแลกเปลี่ยน มุ่งหน้าไปยังห้องส่วนตัวในหอชาด้านนอก
หลังนั่งลง หลี่เค่อหรานยกมือกางค่ายกลเก็บเสียงด้วยพลังวิญญาณ แล้วจึงกล่าวว่า “ยังมิได้ถามนามและสำนักที่สืบทอดของสหายเต๋าเลย”
“ข้าแซ่ลู่ฝาน สืบทอดจากสำนักเทพยันต์” ลู่ฝานถอดป้ายที่เอวออกมาแล้วกล่าว
เมื่อเห็นป้ายที่เอวของลู่ฝาน หลี่เค่อหรานกับเฉินซู่ซู่ก็สบตากันและยิ้ม ก่อนที่ทั้งคู่จะหยิบป้ายแบบเดียวกันออกมา
“สหายเต๋าลู่ พวกข้าสองคนก็มีป้ายนี้เช่นกัน ผู้ที่พกป้ายนี้ล้วนลักลอบเดินทางมาจากนอกทะเลทรายไร้สิ้นสุดทั้งสิ้น ส่วนที่อ้างว่าสืบทอดจากสำนักเทพยันต์นั้นเป็นเพียงฐานะชั่วคราว ใช้ได้แค่ในมณฑลเทพยันต์เท่านั้น หากออกจากมณฑลเทพยันต์ไปแล้ว คนอื่นย่อมไม่ยอมรับ” หลี่เค่อหรานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม