หลังจากแยกทางกับอี้เยว่หยิง ลู่ฝานก็มุ่งหน้าไปยังโอเอซิสเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด ซึ่งมีชื่อว่า ‘มณฑลเทพยันต์’
ส่วนเหตุใดจึงเรียกว่ามณฑลเทพยันต์? นั่นเป็นเพราะโอเอซิสเล็ก ๆ เหล่านี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผลงานของผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิด เมื่อพวกเขาบุกเบิกโอเอซิสขึ้นมาแล้ว ก็จะก่อตั้งสำนักเพื่อรักษาฐานะของตนไว้ โดยพื้นฐานแล้ว โอเอซิสเล็ก ๆ กว่าร้อยแห่งเหล่านั้นครึ่งหนึ่งมีขุมกำลังของสำนัก อีกครึ่งหนึ่งอาจเป็นถิ่นของผู้บำเพ็ญอิสระหรือฝ่ายมาร สรุปแล้วจึงวุ่นวายอย่างยิ่ง
แม้บนแผนที่จะเรียกโอเอซิสเล็ก ๆ แห่งนี้ว่ามณฑลเทพยันต์ แต่แท้จริงแล้วสำนักในที่นี้มีชื่อว่าสำนักเทพยันต์ บรรพชนขั้นปฐมกำเนิดผู้บุกเบิกโอเอซิสแห่งนี้อาจตายไปนานแล้ว ทว่ามรดกสืบทอดของสำนักเทพยันต์ยังคงอยู่
เมื่อทำความเข้าใจสภาพการณ์บนแผนที่แล้ว ลู่ฝานก็เร่งความเร็วในการเหินบิน ระหว่างทางยังคอยดูดซับหินวิญญาณและกินโอสถอยู่เรื่อย ๆ จึงพอฝืนประคองตนเองให้เดินทางไกลต่อไปได้
ถึงกระนั้น หลังจากเหินบินไปได้ช่วงหนึ่ง ลู่ฝานก็ยังต้องหยุดพักเป็นระยะ
เขาเหินบินสลับกับหยุดพักอยู่กลางทะเลทรายสีเหลืองอันไร้ขอบเขตเช่นนี้ ผ่านไป 5 เดือน ในที่สุดลู่ฝานก็มองเห็นโอเอซิสผืนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงเส้นขอบฟ้าไกลลิบ
มองจากฟากฟ้าลงไป มันดูราวกับจุดสีเขียวชอุ่มที่ผุดขึ้นท่ามกลางทะเลทรายไร้สิ้นสุด แม้ยังไม่ได้ร่อนลงไป ลู่ฝานก็สัมผัสได้ถึงความเย็นสดชื่นที่พัดปะทะเข้ามาแล้ว
“ดูท่าคงต้องพักอยู่ที่นี่สักระยะ” ลู่ฝานพึมพำกับตนเอง ก่อนพุ่งดิ่งลงไปเบื้องล่างทันที
ชั่วพริบตาต่อมา ร่างของเขาก็ปรากฏขึ้นนอกมณฑลเทพยันต์ มณฑลเทพยันต์ทั้งผืนถูกปกคลุมด้วยค่ายกลขนาดมหึมา ที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่านั้นคือ ภายในค่ายกลเต็มไปด้วยพืชพรรณเขียวชอุ่ม ทุกหนแห่งมีทั้งดอกไม้ใบหญ้าพิสดารและต้นไม้ยักษ์โบราณขึ้นอยู่