ส่วนลู่ฝานและคนอื่น ๆ ซึ่งเฝ้ารักษาหลุมสวรรค์อยู่ในขณะนี้ ย่อมมองเห็นการต่อสู้กลางเวหาที่อยู่ไกลออกไปเช่นกัน
“สำนักปราณเดียวส่งผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองมาเพียงคนเดียวจริง ๆ หรือ? ช่างกล้านัก” ลู่ฝานเอ่ย
“ตอนนั้นบรรพชนขั้นปฐมกำเนิดของสำนักปราณเดียวดับขณะนั่งสมาธิ แล้วแบ่งสมบัติที่สะสมมานานนับพันปีให้ผู้อาวุโสขั้นแก่นทองทั้งสามคนอย่างเท่าเทียมกัน ในบรรดาพวกเขา ซ่งจื้อหย่วนได้ไปมากที่สุด ย่อมมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม” คูหรงกล่าวอย่างเนิบช้า
ณ ที่ไกลออกไป
เมื่อซ่งจื้อหย่วนบุกเข้าไปในค่ายกลเพียงลำพัง ร่างของเขาลอยอยู่หน้าประตูสำนักโลหิตวิญญาณ ทันใดนั้น ลำแสงสีแดงสายแล้วสายเล่าก็พุ่งขึ้นจากรอบด้าน เพียงชั่วพริบตาก็ปกคลุมซ่งจื้อหย่วนไว้ภายใน
ตามมาด้วยหมอกโลหิตที่แผ่กระจาย ราวกับเลือดข้นคลั่กที่ไม่มีวันเจือจาง ทั้งยังแผ่กลิ่นอายอำมหิตรุนแรง!
“เจ้าพวกนักพรตเฒ่า ลองชิมความร้ายกาจของค่ายกลโลหิตพิฆาตของข้าดู!” เงาผีเฒ่ากล่าวจบ ก็ยกกรงเล็บเหี่ยวแห้งขึ้นสะบัดอย่างแรง
ฟู่...
หมอกโลหิตผืนใหญ่ควบแน่นจนกลายเป็นของแข็ง หยดเลือดแดงฉานแต่ละหยดคมกริบราวคมดาบ พุ่งปกคลุมซ่งจื้อหย่วนจากทุกทิศทุกทาง
เมื่อเห็นหมอกโลหิตแผ่เข้ามารอบกาย ซ่งจื้อหย่วนกลับไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย ไอสีทองพลันลอยขึ้นจากทั่วร่าง ยิ่งนานก็ยิ่งรุนแรง
ตูม!
ชั่วพริบตา ปราณแกร่งสีทองรอบกายซ่งจื้อหย่วนก็ระเบิดออก สลายหมอกโลหิตที่ควบแน่นเข้ามาจนสิ้น!
“วิชาปราณแท้แกร่งกล้า ช่างทรงพลังสมคำร่ำลือ” เงาผีเฒ่าถูกแรงสะเทือนจนร่างสั่น รีบประคองตัวให้มั่นคง
“กลอุบายผีสางของเจ้าเอาไว้ขู่ผู้บำเพ็ญทั่วไปได้เท่านั้น แต่ต่อหน้าข้า ยังไม่คู่ควร!” ซ่งจื้อหย่วนมองเงาผีเฒ่าด้วยแววตาเย็นชา ก่อนพุ่งเข้าประชิดในพริบตา