ลู่ฝานใช้กระบี่ยักษ์ลายมังกรสังหารคนและทำลายขวัญของกู่เฉินไปก่อนหน้านี้ บัดนี้ยังหยิบกระจกแปดสมบัติออกมาสกัดการโจมตีทั้งหมดของพวกเขาอีก นี่ไม่ต่างจากการสาดเกลือลงบนบาดแผลของกู่เฉิน
กู่เฉินที่กำลังไล่ตามอยู่เดือดดาลจนแทบคลุ้มคลั่ง ราวกับหากไม่จับลู่ฝานมาถลกหนัง เลาะเส้นเอ็น ทุบกระดูกให้แหลกเป็นเถ้าถ่าน ก็ไม่อาจระบายความแค้นในใจได้!
“ไอ้โจรชั่ว เอาอาวุธวิเศษชั้นยอดของข้าคืนมา!”
สิ้นเสียงกู่เฉินก็ยกมือขึ้น กล่องหยกใบหนึ่งพุ่งออกมาจากถุงเก็บของ เมื่อกล่องหยกเปิดออก อาวุธวิเศษสำหรับเหาะเหินคู่หนึ่งซึ่งบางดุจปีกจักจั่นก็พุ่งออกมา ก่อนจะติดแนบอยู่บนแผ่นหลังของกู่เฉินในชั่วพริบตา
“กู่เฉิน! ห้ามใช้ปีกวายุ! พวกเราแค่จับตาดูเขาไว้ก็พอ รอผู้อาวุโสขั้นแก่นทองมาถึง ย่อมสังหารเขาได้แน่!” ผู้ดูแลขั้นสร้างฐานคนหนึ่งรีบห้ามปราม
ทว่ากู่เฉินที่กำลังเลือดขึ้นหน้าในยามนี้จะฟังคำใคร เขาประสานนิ้วร่ายเคล็ดทันที จากนั้นรีดปราณแท้หนึ่งหยดออกจากปลายนิ้ว แล้วผนึกมันเข้ากับปีกวายุ
ชั่วพริบตา ปีกวายุก็เปล่งแสงสีแดงเจิดจ้า กู่เฉินทะยานออกไปราวกับม้าป่าหลุดบังเหียน กลายเป็นลำแสงสีเลือด พุ่งตรงเข้าหาลู่ฝาน!
ผู้ดูแลขั้นสร้างฐานทั้งสี่คนถูกกู่เฉินทิ้งห่างไว้เบื้องหลัง
ลู่ฝานยังคงเหาะพุ่งไปทางป่าหมอก จู่ ๆ ก็เห็นแสงสีแดงวูบผ่านข้างกาย กู่เฉินกลับไปปรากฏอยู่เบื้องหน้าไกลออกไปหลายร้อยเมตรแล้ว
“นั่นมันอะไรกัน!” ลู่ฝานสะดุ้งตกใจ แม้เขาจะอยู่เพียงจุดสูงสุดของขั้นสร้างฐานช่วงกลาง แต่ด้วยครอบครองธาตุลมกลายพันธุ์ ความเร็วในการเหาะเหินของเขาก็ไม่ด้อยไปกว่าขอบเขตแก่นปลอมแม้แต่น้อย