ลู่ฝานกำชับหลี่มู่ซวง นางก็พยักหน้ารับไม่หยุด
“เซียนซือ! พวกเราจะได้พบกันอีกเมื่อใดหรือ” หลี่มู่ซวงจ้องลู่ฝานด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ เอ่ยถามอย่างเปี่ยมความคาดหวัง
“หากมีวาสนา ย่อมได้พบกันอีก” ลู่ฝานกล่าวจบก็ไม่รั้งอยู่นาน แปรเป็นแสงหลบหนีสายหนึ่งทะยานไปยังที่ไกล ก่อนเอ่ยทิ้งท้ายว่า “จงจำคำข้าไว้ เส้นทางบำเพ็ญเซียนประหนึ่งล่องเรือทวนน้ำ หากไม่ก้าวหน้าก็ย่อมถอยหลัง อย่าปล่อยเวลาให้สูญเปล่า”
เมื่อเห็นลู่ฝานจากไป หลี่มู่ซวงก็ประสานมือคารวะไปทางไกลอย่างนอบน้อม “ผู้น้อยจะจดจำไว้!”
ลู่ฝานออกจากหมู่บ้านลั่วซี แล้วกลับขึ้นเรือเหาะ
“สตรีผู้นั้นเป็นใครหรือ ถึงทำให้เจ้าใส่ใจนัก” เย่หลิงซีจ้องเขม็งพลางถามเมื่อลู่ฝานกลับมา
“ไฉนเล่า หึงหวงหรือ” ลู่ฝานยิ้มถาม
“เหอะ ใครหึงหวงกัน” เย่หลิงซีค้อนใส่
ลู่ฝานสูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “เด็กผู้นั้นเป็นลูกหลานตระกูลของสหายสนิทที่ข้ารู้จักตั้งแต่หลายปีก่อน เมื่อบังเอิญพบกัน ข้าก็ช่วยนางสักหน่อย ส่วนจะไปได้ไกลเพียงใด ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของนางแล้ว”
กล่าวจบ ลู่ฝานก็บังคับเรือเหาะมุ่งหน้าสู่สำนักกระบี่เสวียนหยางทันที
...
หนึ่งวันต่อมา
สำนักกระบี่เสวียนหยาง ลานฝึกหลังเขา
ด้วยความเร็วของเรือเหาะ เพียงวันเดียวลู่ฝานก็เดินทางจากต้าเหยียนกลับถึงสำนักกระบี่เสวียนหยาง
ลู่ฝานตั้งใจนำเรือเหาะไปคืนบรรพชนจิ่งด้วย
ทว่าเมื่อเดินเข้าไปในลานฝึกของบรรพชนจิ่ง เขากลับพบว่าขณะนี้อีกฝ่ายนั่งอยู่ข้างเตาหลอมโอสถ ในมือถือหยกบันทึกแผ่นหนึ่ง สีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง
“บรรพชน?” ลู่ฝานเดินเข้าไปแล้วร้องเรียกเบา ๆ
เมื่อเห็นลู่ฝานกลับมา บรรพชนจิ่งพยักหน้าเล็กน้อย “หลายวันนี้เที่ยวสนุกหรือไม่”