หลังจากเทพแท้จริงเพลิงสวรรค์ไล่ตามไปครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็กลับมาโดยไม่ได้อะไร เห็นได้ชัดว่าไล่ตามเจ้าปีศาจเฒ่าโลหิตอายุยืนไม่ทัน
เมื่อเทพแท้จริงเพลิงสวรรค์ย้อนกลับมา ใบหน้าก็เต็มไปด้วยโทสะ “สำนักเสวียนหมิงชักจะกำเริบเสิบสานขึ้นทุกที! คิดจะรอให้ข้าดับขณะนั่งสมาธิแล้วค่อยมาแย่งชิงสมบัติหรือ? หากถึงวันนั้นจริง ข้าจะไปจุดระเบิดตนเองที่สำนักเสวียนหมิง! ต่อให้ตายก็ต้องลากใครสักคนไปตายด้วย!”
เทพแท้จริงเพลิงสวรรค์ผู้นี้นับว่าเป็นคนตรงไปตรงมา สมกับนิสัยธาตุไฟของเขา ไม่สบอารมณ์กันเพียงคำเดียวก็คิดจะไปจุดระเบิดตนเองใส่ผู้อื่นแล้ว
“เฮ้อ ช่างเถิด” จิ่งชวนยกมือขึ้น ก่อนจะหันไปมองเหล่าศิษย์เบื้องล่างแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าไม่ต้องเศร้าโศกจนเกินไป ผู้บำเพ็ญที่ไร้หวังจะก้าวหน้าแล้วดับขณะนั่งสมาธิ ย่อมเป็นไปตามวิถีสวรรค์ อย่างมากก็แค่เข้าสู่วัฏสงสารอีกครั้ง ไม่มีอะไรต้องเสียใจ แยกย้ายกันไปเถิด”
เมื่อบรรพชนจิ่งชวนเอ่ยปาก เหล่าศิษย์จึงค่อยลุกขึ้นทั้งน้ำตา แล้วทยอยแยกย้ายกันไป
ลู่ฝานซึ่งมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในเวลานี้ ก็เรียกกระบี่บินออกมาแล้วจากไปเช่นกัน ช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงห้าวันนี้ทำให้เขาได้เห็นแล้วว่า คำว่าเสื่อมถอยลงทุกทีเป็นเช่นไร
ความเสื่อมโทรมของสำนักกระบี่เสวียนหยางรวดเร็วยิ่งกว่าสำนักเต๋าเสียอีก อย่างไรเสีย สำนักเต๋ายังมีผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองอยู่หลายคน พอมีทุนให้ลองเสี่ยงดูสักครั้ง แต่สำนักกระบี่เสวียนหยางกลับไม่มี
เมื่อเทียบกับสำนักกระบี่เสวียนหยางที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายแล้ว ลู่ฝานกลับดูเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา
ถึงอย่างไร การที่ผู้อื่นก่อแก่นทองไม่สำเร็จในสำนักกระบี่เสวียนหยาง ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำไม่ได้ คลังโอสถอันมหาศาลกับน้ำค้างสวรรค์สร้างสรรค์ยี่สิบหยดนี้คือหลักประกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา!