ลู่ฝานเห็นหวังชิงจู๋มีท่าทีเช่นนั้น ก็อดสงสัยไม่ได้ เอ่ยว่า “อาจารย์อาหวัง?”
“คือว่า ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ข้าได้ยินว่าห้าปีก่อนเจ้าช่วยศิษย์พี่โม่ที่ดับขณะนั่งสมาธิไปหลอมหุ่นเชิด ใช่หรือไม่?” หวังชิงจู๋ถามขึ้นมาทันใด
“ใช่” ลู่ฝานตอบ
“ก่อนศิษย์พี่โม่ดับนั่งสมาธิ ถุงเก็บของของเขาถูกซ่อนไว้หรือเปล่า?” หวังชิงจู๋ถามต่อ
ลู่ฝานนิ่งงันไปครู่หนึ่ง รีบกล่าวว่า “เรื่องนี้ศิษย์ไม่ทราบชัดนัก ตอนข้าจากมา ศิษย์พี่โม่ยังไม่ดับนั่งสมาธิ”
“เช่นนั้นหรือ” หวังชิงจู๋ดูผิดหวังเล็กน้อย
“อาจารย์อา อาจารย์อาโม่ค้างหินวิญญาณท่านไว้หรือ? หรือในถุงเก็บของของเขามีสิ่งที่ท่านต้องการ?” ลู่ฝานถาม
“ก็มิใช่ ช่างเถิด ต่อให้ถุงเก็บของยังอยู่ ก็ไม่ตกมาถึงมือข้าหรอก” หวังชิงจู๋พึมพำ
ลู่ฝานมองสีหน้าของหวังชิงจู๋ออก นางคงกำลังคิดถึงหุ่นเชิดขั้นแก่นทองคำนั่น
เพราะในถุงเก็บของของโม่หลี นอกจากหุ่นเชิดขั้นแก่นทองคำแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดน่าสนใจอีก
“อาจารย์อา อาจารย์อาโม่มิใช่ผู้ฝึกตนแห่งสำนักเต๋า ข้าคิดว่าท่านคงไม่ต้องการยกถุงเก็บของให้สำนักเต๋า คงซ่อนไว้ที่ใดสักแห่ง” ลู่ฝานกล่าว
“อาจจะเป็นเช่นนั้น ก็อย่าได้หวังว่าจะเจออีกเลย” หวังชิงจู๋เอ่ยด้วยความผิดหวัง
ลู่ฝานถามอีกว่า “อาจารย์อาหวัง ท่านออกท่องยุทธภพฝึกปรือถึงห้าปี ได้ผลเก็บเกี่ยวบ้างหรือไม่”
“วัสดุจำเป็นในการหลอมแก่นมีมากมายนัก ไม่เพียงโอสถไขกระดูกทองจะขาดโอสถวิเศษไปหนึ่งชนิด วัสดุอื่นที่ต้องการก็ยังหาไม่พบ ดูท่าการทะลวงสู่ขั้นแก่นทองคำยังอีกยาวไกล” หวังชิงจู๋ถอนหายใจเบาๆ