“โอสถสร้างฐานมิใช่ของที่จะได้มาโดยง่ายหรอก ในสำนักนั้น โอสถสร้างฐานจะมอบให้กับศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสก่อน รองลงมาคือศิษย์หน่วยในชั้นหัวกะทิ”
“ต่อจากนั้นจึงเป็นศิษย์หน่วยในทั่วไป หากเจ้าอยากได้โอสถสร้างฐาน ก็จงมุมานะฝึกฝน เลื่อนขั้นเข้าหน่วยในเถิด”
ชายชราเอ่ยขึ้น
ลู่ฝานก็รู้ดีแก่ใจ เพียงแต่เรื่องนี้ไม่ง่ายเลย ต่อให้เข้าไปในหน่วยในตอนนี้ อย่างน้อยก็ต้องรอคิวนานหลายสิบปี ถึงตอนนั้นเขาก็ดับนั่งสมาธิไปแล้ว
“ยังมีหนทางอื่นอีกหรือไม่” ลู่ฝานถามต่อ
“ก็มีอีก หนึ่งแสนแต้มบำเพ็ญแลกโอสถสร้างฐานได้หนึ่งเม็ด หรือไม่ก็หาวัตถุดิบมาเอง แล้วหานักหลอมโอสถให้ผลประโยชน์พอสมควร ไหว้วานให้ช่วยหลอม” ชายชรากล่าว
ลู่ฝานส่ายหน้าระบายทุกข์อยู่ในใจ หนึ่งแสนแต้มบำเพ็ญ จะไปง่ายได้อย่างไร
แค่หาแต้มบำเพ็ญหนึ่งพันนี้ก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้ว อีกทั้งการหาวัตถุดิบก็ไม่ใช่เรื่องง่าย วัตถุดิบของโอสถสร้างฐานนั้นซับซ้อน เปลืองเวลาเหลือเกิน
ต่อให้รวบรวมได้ครบ นักหลอมโอสถจะยอมหลอมให้หรือไม่ก็ไม่รู้ ซ้ำยังมีโอกาสสำเร็จเพียงสามสี่ส่วนเท่านั้น
“ยังมีอีกหรือไม่” ลู่ฝานถามต่อ
“มี ฆ่าคนชิงของวิเศษ หรือไม่ก็แอบเข้าไปขโมยในห้องลับของผู้อาวุโสหน่วยใน เจ้าทำได้หรือ” เห็นชัดว่าชายชราถูกลู่ฝานถามจนรำคาญ
ได้ยินดังนั้น ลู่ฝานก็เก้อเขิน รนหาที่ตายชัดๆ
“ศิษย์เข้าใจแล้ว” ลู่ฝานประสานมือยอบตัวอย่างกระอักกระอ่วน ตั้งท่าจะจากไป
แต่เหมือนชายชราจะนึกอะไรได้ จึงกล่าว “แต่ยังมีอีกวิธีหนึ่ง ทุกยี่สิบปีจะมีประชุมล้างมาร ถึงเวลานั้นสำนักใหญ่ทั้งสี่แห่งต้าเหยียนจะส่งศิษย์ลงสู่แดนมนุษย์เพื่อล้างมาร สร้างความสงบแก่ใต้หล้า หากเจ้าแสดงได้ดี มีชีวิตกลับมา ก็มีโอกาสสูงยิ่งที่จะได้โอสถสร้างฐานเป็นรางวัล”