ฟู่ ๆ...
ในจังหวะที่ลู่ฝานกำลังยืนตะลึงอยู่ เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้นเหนือศีรษะเป็นระลอก เมื่อเพ่งมองก็เห็นว่าเป็นศิษย์สำนักกระบี่เสวียนหยางทั้งหมด มีจำนวนมากกว่าพันคน ต่างมุ่งหน้าไปยังผาปิดด่าน
เห็นได้ชัดว่าการดับขณะนั่งสมาธิของบรรพชนสำนักกระบี่เสวียนหยางเป็นเหตุการณ์ที่หาได้ยากในรอบพันปี นับเป็นเรื่องใหญ่หลวง
ลู่ฝานรีบปล่อยกระบี่บินตามไปทันที ถึงอย่างไรการบรรลุขั้นแก่นทองก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนภายในวันสองวันนี้ ในเมื่อเขาเข้าสำนักกระบี่เสวียนหยางแล้ว ย่อมถือเป็นศิษย์คนหนึ่ง หากไม่ไปแสดงความเคารพเมื่อบรรพชนดับขณะนั่งสมาธิ ก็ดูไม่สมควรนัก
ไม่นานนัก ศิษย์กว่าพันคนก็บินมาถึงลานกว้างแห่งหนึ่งใต้ผาปิดด่าน แทบทุกคนพร้อมใจกันคุกเข่าลง
ลู่ฝานเองก็คุกเข่าอยู่ด้านข้างเช่นกัน เพิ่งเข้าสำนักกระบี่เสวียนหยางมาก็ได้รับค่ายกลกระบี่ล่าสัตว์หยวนอู่ของพวกเขา ทั้งยังจะอาศัยสถานที่แห่งนี้บรรลุขั้นแก่นทอง หากไม่คำนับสักครั้งก็ดูไม่สมควร
“อ๊า! บรรพชน เหตุใดท่านจึงทอดทิ้งพวกเราไปเช่นนี้!”
“บรรพชน! เมื่อท่านจากไปแล้ว พวกศิษย์จะทำเช่นไร ท่านตัดใจได้อย่างไร!”
“บรรพชน! ข้าเองก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ขอให้ข้าตามท่านไปด้วยเถิด!”
ยามนี้ทั่วลานกว้างเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้คร่ำครวญ ศิษย์แทบทุกคนต่างหลั่งน้ำตา ทุบอกกระทืบเท้าด้วยความโศกเศร้า
ถึงขั้นมีศิษย์หลายคนร้องว่าจะขอตายตาม โชคดีที่ศิษย์คนอื่นช่วยกันรั้งไว้ จึงไม่เกิดเรื่องโง่เขลาขึ้น
ความจริงใจของเหล่าศิษย์ทำให้ลู่ฝานสะเทือนใจ ดูท่าบรรพชนแห่งสำนักกระบี่เสวียนหยางจะดีต่อศิษย์ระดับล่างเหล่านี้จริง ๆ มิฉะนั้นพวกเขาคงไม่เผยความรู้สึกออกมาอย่างแท้จริงเช่นนี้