ลู่ฝานมองชายชราบ้าคลั่งผู้นั้น พลางคาดเดาตัวตนของอีกฝ่ายได้ราง ๆ เขาต้องเป็นไท่ซ่างผู้อาวุโสผู้ทรงพลังคนหนึ่งของพันธมิตรหมื่นมารอย่างแน่นอน ถึงขั้นเป็นมารเฒ่าระดับนั้น!
ผู้บำเพ็ญที่บรรลุขั้นเทพทารกสามารถแยกวิญญาณออกมาส่วนหนึ่ง แล้วฝากไว้ในสิ่งของบางอย่างได้ ทว่าการทำเช่นนี้โดยทั่วไปย่อมส่งผลเสียต่อร่างต้นอยู่บ้าง
แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเลือกทำเช่นนั้น แสดงว่าศิลาจารึกไร้อักษรนี้มิใช่สมบัติโบราณธรรมดาแน่ ต้องเป็นสิ่งสำคัญยิ่งต่อผู้บำเพ็ญขั้นเทพทารกผู้นั้น!
ลู่ฝานสัมผัสได้ว่าตนดูเหมือนจะหาเรื่องยุ่งยากใส่ตัวอีกแล้ว!
สิ่งที่ควรทำในตอนนี้คือรีบออกจากศิลาจารึกไร้อักษร แล้วโยนของชิ้นนี้ทิ้งไปให้ไกลที่สุด!
อย่างไรเสีย การไปยั่วผู้บำเพ็ญที่มีพลังอย่างน้อยก็ถึงจุดสูงสุดของขั้นเทพทารกระยะกลางขึ้นไป นับว่าเบื่อหน่ายชีวิตเต็มทีแล้ว
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ลู่ฝานก็รีบขยับมือร่ายเคล็ด คิดจะถอนญาณออกจากศิลาจารึกไร้อักษร
แต่เมื่อเขาขยับจิต ก็พบว่าญาณของตนยังคงติดอยู่ภายในศิลาจารึกไร้อักษร หากเสียญาณไปเพียงเล็กน้อย สำหรับลู่ฝานแล้วก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่กินยาบำรุงวิญญาณเพิ่มอีกสองเม็ดก็พอ
ทว่าเมื่อครู่เขาตั้งใจจะลบรอยประทับวิญญาณบนศิลาจารึกไร้อักษร จึงปลดปล่อยญาณออกไปมหาศาล กระทั่งวิญญาณยังได้รับผลกระทบไปด้วย!
ยากจะรับประกันได้ว่าชายชราบ้าคลั่งผู้นี้จะไม่พุ่งออกจากศิลาจารึกไร้อักษร แล้วเข้ายึดร่างเขา!
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ลู่ฝานก็เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง!
“เจ้าหนู ออกไปไม่ได้แล้วใช่ไหม? ฮ่า ๆๆ สมบัติของข้าใช่ว่าเจ้าจะเข้ามาก็ได้ ออกไปก็ได้ตามใจหรือ?”