“หืม? สมบัติโบราณประเภทธนูหรือ?” ลู่ฝานมองคันธนูยาวที่ลอยออกมาจากเตาเติมฟ้า สีหน้าเผยความประหลาดใจ
สมบัติโบราณที่ใช้โจมตีจากระยะไกลเช่นนี้พบเห็นได้ไม่บ่อยนัก เขาจึงรีบนำมันออกมาตรวจดู
คันธนูยาวทั้งคันให้ความรู้สึกหนักอึ้งอย่างยิ่ง บนตัวธนูมีอักขระคาถาแน่นขนัด เพียงปล่อยพลังวิญญาณเข้าไปเล็กน้อย อักขระเหล่านั้นก็ส่องสว่างขึ้นทันที ดูคล้ายจะแสดงสีต่างกันไปตามพลังวิญญาณที่ผู้ใช้ปล่อยออกมา
ตัวอย่างเช่น เมื่อปล่อยพลังวิญญาณธาตุลม อักขระบนคันธนูจะเปลี่ยนเป็นสีขาว หากปล่อยพลังวิญญาณธาตุสายฟ้า ก็จะเปลี่ยนเป็นสีเงิน ส่วนธาตุมืดจะกลายเป็นสีดำ
“น่าสนใจทีเดียว” ลู่ฝานรู้สึกว่ามันชวนให้สนใจไม่น้อย เพียงแต่ไม่รู้ว่ามีอานุภาพเช่นไร จากนั้นจึงหลอมมันอย่างคร่าว ๆ
เมื่อหลอมเสร็จ คำสามคำว่า ‘ธนูล่ามาร’ ก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด
ลู่ฝานลองง้างสายธนู ทว่าทันทีที่ออกแรง เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงต้านมหาศาล
เขาจำต้องเพิ่มกำลัง ทว่าแม้จะออกแรงอยู่ไม่น้อย ก็ยังง้างสายธนูได้เพียงครึ่งเดียว จากนั้นพลังวิญญาณธาตุลมก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็วบนสายธนู ก่อเป็นลูกศรที่ควบแน่นจากพลังวิญญาณธาตุลม
ฟิ้ว!
เมื่อลู่ฝานปล่อยสายธนู ลูกศรธาตุลมก็พุ่งทะยานแหวกอากาศออกไปในพริบตา
ตูม!
เสียงระเบิดดังสนั่น ลูกศรทะลวงชั้นหินในพริบตา แม้แต่ค่ายกลปิดกั้นสองชั้นที่ลู่ฝานปล่อยออกมา ก็ยังถูกทะลวงจนพรุนในคราวเดียว! ลูกศรพุ่งออกไปด้านนอกแล้วหายลับไป!
“แค่ง้างสายธนูได้ครึ่งเดียวก็แสดงอานุภาพได้ถึงเพียงนี้ หากง้างเต็มคัน เกรงว่าอานุภาพคงยิ่งน่าตื่นตะลึง แต่ต้องใช้เวลานานกว่าจะง้างสายธนูได้ ทั้งยังต้องสะสมพลังอยู่นาน นี่เป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญใช้ได้จริงหรือ?” ลู่ฝานอดสงสัยไม่ได้