เมื่อลู่ฝานกับฉู่หลิงเสวี่ยกลับมาถึงหอสูง
บรรพชนจิ่งนำไข่มุกวิญญาณน้ำแข็งออกมา แล้วมองฉู่หลิงเสวี่ยพลางกล่าวว่า “สหายน้อยฉู่ ในเมื่อเจ้ายอมรับฝีมือของศิษย์หลานข้าแล้ว เรื่องผูกพันธมิตรก็คงไม่มีปัญหาใช่หรือไม่?”
ฉู่หลิงเสวี่ยรีบค้อมกายประสานมือคารวะบรรพชนจิ่ง ก่อนตอบว่า “สหายเต๋าลู่มีฝีมือไม่ธรรมดา ย่อมปกป้องตนเองได้เจ้าค่ะ ข้ายินดีผูกพันธมิตรกับเขา และจะช่วยเหลือเขาเท่าที่ความสามารถของข้าจะเอื้ออำนวย แต่หากเกินกำลัง ข้าก็คงต้องให้สหายเต๋าลู่พึ่งพาตนเองแล้ว”
“ฮ่า ๆ แค่ได้ยินคำนี้จากสหายน้อยฉู่ก็เพียงพอแล้ว ไข่มุกวิญญาณน้ำแข็งลูกนี้ เจ้าเก็บไว้เถิด” บรรพชนจิ่งยกมือส่งไข่มุกให้ฉู่หลิงเสวี่ย
ยามนี้บรรพชนจิ่งดูราวกับผู้เฒ่าที่คอยวิ่งเต้นไปทั่วเพื่ออนาคตของคนรุ่นหลัง ภาพทั้งหมดนี้ลู่ฝานย่อมเห็นอยู่ในสายตา
สำนักกระบี่เสวียนหยางปฏิบัติต่อเขาถึงเพียงนี้ คราวเข้าสู่ถ้ำหลีหั่ว เขาย่อมต้องกอบโกยสมบัติมาให้ได้หลายชิ้น จะปล่อยให้ความปรารถนาดีของบรรพชนจิ่งสูญเปล่าไม่ได้
“ขอบคุณผู้อาวุโสที่มอบสมบัติให้เจ้าค่ะ!” ใบหน้างดงามประณีตไร้คลื่นอารมณ์ของฉู่หลิงเสวี่ยเผยความยินดีขึ้นมาหลายส่วน ดูเหมือนไข่มุกลูกนี้จะช่วยในการบำเพ็ญของนางได้อย่างมากในภายหน้า
“เมื่อถ้ำหลีหั่วเปิดแล้ว สหายน้อยฉู่อย่าลืมแวะไปสำนักกระบี่เสวียนหยาง” บรรพชนจิ่งกล่าวจบก็หันไปหาฮูหยินหลวน พลางประสานมือคารวะเล็กน้อย “สหายเต๋าหลวน ข้าคงไม่รั้งอยู่ต่อแล้ว”
“เดินทางดี ๆ” ฮูหยินหลวนประสานมือคารวะเล็กน้อย
จากนั้นบรรพชนจิ่งก็พาลู่ฝานแปรเป็นลำแสงหลบหนีสองสาย หายลับไปจากเหนือหอสูงในพริบตา