แคว้นเฟิงมีหกสำนักใหญ่ ได้แก่ สำนักกระบี่เสวียนหยาง สำนักเชียนอิ่ง สำนักวั่งเยว่ หุบเขาหลิงซวี สำนักเทียนขุย และสำนักเสวียนหมิง
โดยรวมแล้ว ความแข็งแกร่งของสำนักเหล่านี้เหนือกว่าต้าเหยียน
โดยเฉพาะสำนักกระบี่เสวียนหยาง มีบรรพชนขั้นปฐมกำเนิดสี่คนคอยดูแล หนึ่งในนั้นยังอยู่ขั้นปฐมกำเนิดระยะกลางอีกด้วย พลังเช่นนี้ ต่อให้เทียบกับหกสำนักใหญ่แห่งแคว้นเฟิง ก็ยังนับว่าโดดเด่นเป็นอันดับต้น ๆ
แต่สิ่งที่ลู่ฝานคาดไม่ถึงอย่างยิ่งก็คือ บรรยากาศในสำนักแห่งนี้กลับหละหลวมถึงเพียงนี้
มองไปคราเดียว เหล่าผู้บำเพ็ญไม่จับกลุ่มประชันจิ้งหรีด ก็ถืออาวุธวิเศษรูปน้ำเต้ารดน้ำแปลงผัก ซึ่งเป็นแปลงผักของปุถุชน มิใช่สวนสมุนไพร
กระทั่งลู่ฝานยังเห็นเด็กหลายคนวิ่งเล่นหยอกล้อกันอยู่ไกล ๆ ชัดเจนว่ามีผู้บำเพ็ญมาให้กำเนิดบุตรที่นี่หรือ? ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้อยู่ครู่หนึ่งว่าตนมาผิดที่หรือไม่
สำนักอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเฟิงอันยิ่งใหญ่ กลับมีสภาพไม่ต่างจากชุมชนของปุถุชน
ความแตกต่างสุดขั้วระหว่างความแข็งแกร่งกับความอ่อนแอนี้ ทำให้ผู้พบเห็นอดรู้สึกมึนงงไม่ได้
แต่ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว ลู่ฝานจึงฝืนใจเดินเข้าไปข้างหน้า ประสานมือกล่าวว่า “เอ่อ ขอรบกวนสักครู่...”
ชายวัยกลางคนที่เพิ่งเอาชนะจิ้งหรีดได้หันมาเห็นลู่ฝานพอดี จึงลุกขึ้นเดินเข้ามา ประสานมืออย่างขอไปที “สหายเต๋าท่านนี้ มาเยี่ยมสหายหรือ?”
ลู่ฝานรีบหยิบป้ายคำสั่งรูปกระบี่เล็กออกจากถุงเก็บของ แล้วกล่าวว่า “ข้าน้อยชื่อหลี่เอ้อร์หนิว เมื่อหลายปีก่อนบังเอิญพบผู้อาวุโสจิ่งชวนแห่งสำนักท่าน ได้รับความเมตตาจากท่าน มอบป้ายคำสั่งชิ้นนี้ให้ข้าน้อย พร้อมกล่าวว่า หากข้าน้อยไร้ที่ไป ก็ให้ใช้ป้ายนี้เข้าสำนักของท่านได้”