สองเดือนต่อมา
หลังจากประมุขเจิ้งถูกมารเฒ่าจู๋สังหาร ตอนนี้มณฑลหลิงเย่าแทบทั้งผืนก็ตกอยู่ในกำมือของมารเฒ่าจู๋
ในเมื่อมารเฒ่าจู๋เป็นผู้ควบคุมทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง ย่อมต้องมุ่งหมายให้คนผู้นั้นทำการหลอมขั้นสุดท้ายให้เสร็จโดยเร็ว
เมื่อเวลาล่วงมาถึงเดือนที่สอง มณฑลหลิงเย่าก็กลับคืนสู่สภาพปกติเป็นส่วนใหญ่แล้ว
ทว่ามารเฒ่าจู๋ เฉาเยว่ และผู้บำเพ็ญขั้นปฐมกำเนิดอีกสี่คนที่พวกเขาพามาด้วย ต่างซ่อนตัวเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ในเงามืด
“ผ่านมาตั้งสองเดือนแล้ว เจ้าหมอนั่นยังอดทนได้ดีจริง ๆ ช่วงนี้พวกเราไม่เผยแม้แต่กลิ่นอายเดียว นี่ไม่ใช่โอกาสที่หาได้ยากในรอบพันปีหรือ?” มารเฒ่าจู๋ยืนกอดอกอยู่บนยอดเขาสูงแห่งหนึ่งในมณฑลหลิงเย่า สายตาจับจ้องเมืองหลักอันคึกคักเบื้องล่าง
“เจ้าสังหารประมุขเจิ้งไปแล้ว ตลอดสองเดือนนี้เขาก็ไม่เคยปรากฏตัว คนผู้นั้นจะไม่เกิดความสงสัยได้อย่างไร? หากจะว่ามีปัญหา ก็เป็นเจ้าก่อขึ้นมาเอง” เฉาเยว่ยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง เอ่ยขึ้น
“น้องเฉา วางใจเถิด เจ้าหมอนั่นทนไม่ไหวหรอก” มารเฒ่าจู๋ฉีกยิ้ม
ทันทีที่มารเฒ่าจู๋พูดจบ ท้องฟ้าก็พลันมืดครึ้มไปด้วยเมฆดำ สายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ในหมู่เมฆ
เหล่าผู้บำเพ็ญจำนวนไม่น้อยในเมืองหลักอันคึกคักต่างพากันเงยหน้ามองด้วยสีหน้างุนงง
“ดูท่าค่ายกลใหญ่จะเริ่มทำงานแล้ว!” ดวงตาของมารเฒ่าจู๋เป็นประกายขึ้นทันทีขณะมองไปยังที่ไกล
เฉาเยว่ในตอนนี้ก็ตั้งใจจับตามองอย่างจดจ่อเช่นกัน
ขณะที่เมฆดำบนฟ้ารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ภายในเมืองหลักก็คล้ายจะเกิดความผิดปกติบางอย่างขึ้นอย่างเงียบงัน