ในเวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นจางเฉียงที่อยู่ข้างกวานอวิ๋นเฟิง หรือหลิวรุ่ยซือที่อยู่ปลายสาย ต่างก็ชะงักงันไปกับการปะทุอารมณ์อย่างกะทันหันของเขา
ในความทรงจำของทั้งคู่ แม้กวานอวิ๋นเฟิงจะไม่ถึงกับหัวโบราณคร่ำครึ แต่ก็สุขุมหนักแน่นมาโดยตลอด พวกเขาแทบไม่เคยเห็นเขาเสียอาการเช่นนี้
ทว่าประสบการณ์ทำงานที่สั่งสมจากการติดตามกวานอวิ๋นเฟิงสืบคดีมาหลายปี ทำให้ทั้งคู่ไม่ซักถามแม้แต่คำเดียว ต่างเตรียมพร้อมรับมือทันทีและปฏิบัติตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว
ไม่นาน กวานอวิ๋นเฟิงกับจางเฉียงก็ขับรถกลับไปยังสถานีตำรวจ แล้วไปสมทบกับหลิวรุ่ยซือซึ่งเฝ้าอยู่หน้าห้องสอบสวน
จากนั้นกวานอวิ๋นเฟิงก็ไม่ปิดบังอีก รีบเล่าสถานการณ์ของหลินอวี่ให้ฟังคร่าว ๆ
แม้จางเฉียงกับหลิวรุ่ยซือจะรู้สึกว่า การที่ฆาตกรหรือผู้สมรู้ร่วมคิดเป็นฝ่ายมาถึงสถานีตำรวจเพื่อให้เบาะแสนั้นเหลวไหลเกินไป แต่พิจารณาซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่กลับเป็นความเป็นไปได้ที่มีโอกาสเกิดขึ้นสูงที่สุด
ทั้งคู่ไม่กล้าชักช้า รีบเรียกเพื่อนร่วมทีมมารวมตัวกันภายใต้การบัญชาการของกวานอวิ๋นเฟิง แล้วเฝ้าทางเข้าด้านหน้าและหน้าต่างด้านหลังของห้องสอบสวนไว้อย่างแน่นหนา ปิดทางหนีของหลินอวี่ทุกทาง เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะหนีไม่พ้น
เมื่อเตรียมการทุกอย่างพร้อมแล้ว กวานอวิ๋นเฟิงก็ข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน พยายามบังคับตัวเองให้กลับมาสงบ ก่อนผลักประตูเข้าไปในห้องสอบสวน
ปีนี้เขาอายุ 45 ปี เป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญามานาน แต่แรงสั่นสะเทือนทางอารมณ์เมื่อครู่กับบรรยากาศตึงเครียดที่แผ่ออกมารอบตัว ย่อมปกปิดได้ไม่หมด
หลินอวี่ผู้มีประสบการณ์สืบคดีมานับพันปี จะไม่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ได้อย่างไร
เขายิ้มแล้วเอ่ยขึ้นทันทีว่า “หัวหน้ากวาน ดูเหมือนที่ผมพูดจะไม่ผิด บนท่อระบายอากาศนั่นมีร่องรอยอยู่จริง ๆ”
กวานอวิ๋นเฟิงไม่ได้ตอบตรง ๆ เขาเดินช้า ๆ ไปนั่งลงตรงข้ามหลินอวี่
เมื่อนึกว่าหลินอวี่อาจเป็นฆาตกรหรือผู้สมรู้ร่วมคิด ท่านั่งของเขาก็ไม่เหลือความผ่อนคลายแม้แต่น้อย ตลอดเวลารักษาท่าทีพร้อมโจมตี เพื่อให้สามารถลงมือสยบอีกฝ่ายได้ทันทีหากหลินอวี่คิดขัดขืน
ก่อนหน้านี้ ตอนหลินอวี่เข้าห้องสอบสวน เขาผ่านการตรวจค้นอย่างละเอียดแล้ว และไม่ได้พกอาวุธติดตัวมา
กวานอวิ๋นเฟิงพินิจหลินอวี่ ทั้งคู่สูงพอ ๆ กัน ราว 180 เซนติเมตร แต่รูปร่างของหลินอวี่ผอมบางกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด
ด้วยทักษะที่ฝึกฝนมาจากการคลุกคลีสืบคดีมาหลายปี กวานอวิ๋นเฟิงมั่นใจเต็มที่ว่าจะสยบหลินอวี่ได้ในเวลาอันสั้น
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด กวานอวิ๋นเฟิงจึงเอ่ยเสียงเข้ม น้ำเสียงเต็มไปด้วยการซักถามและแฝงความดุดันอยู่เล็กน้อย “พูดมา ตกลงนายเป็นใคร?”
ความหมายในคำพูดนั้นชัดเจนเกินกว่าจะเข้าใจผิด หากหลินอวี่เป็นฆาตกรหรือผู้สมรู้ร่วมคิดจริง ก็จงรับสารภาพและยอมรับโทษเสีย อย่าขัดขืนอย่างไร้ประโยชน์
ตอนแรกหลินอวี่ยังไม่เข้าใจ ทั้งที่เขาให้เบาะแสสำคัญแก่กวานอวิ๋นเฟิง แต่อีกฝ่ายกลับไม่ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย ซ้ำยังยิ่งระแวดระวังมากขึ้น
แต่เพียงชั่วพริบตา เขาก็เข้าใจ กวานอวิ๋นเฟิงคงคิดว่าเขาเป็นฆาตกรหรือผู้สมรู้ร่วมคิดในคดีฆาตกรรมครั้งนี้
สีหน้าหลินอวี่เจือความจนใจ เขายิ้มขื่นแล้วกล่าวว่า “หัวหน้ากวาน คุณคงไม่ได้คิดว่าผมเป็นฆาตกรหรือผู้สมรู้ร่วมคิดในคดีนี้หรอกนะ?”
“ฮะ ๆ ต้องบอกเลยว่าจินตนาการของคุณบรรเจิดจริง ๆ”
“แต่นี่ไม่ใช่ละครโทรทัศน์นะครับ ผมอนุมานเรื่องทั้งหมดนี้ด้วยความสามารถของตัวเองจริง ๆ ส่วนความสามารถของผมก็ฝึกฝนมาจากนิยายสืบสวนสอบสวนที่เคยอ่านมากมาย”
หลินอวี่ไม่คิดเลยว่า หัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาผู้ยิ่งใหญ่จะมีความคิดพลิกแพลงถึงเพียงนี้
แน่นอนว่าเขาไม่มีทางเล่าประสบการณ์พิสดารที่เคยเป็นระบบไขคดีมานานกว่าพันปีให้กวานอวิ๋นเฟิงฟัง จึงทำได้เพียงใช้เหตุผลว่า “เรียนรู้จากการอ่านนิยาย” มาอธิบาย
อีกอย่าง คำพูดนี้ก็ไม่ใช่เรื่องโกหกเสียทีเดียว
ปกติเขาชอบอ่านนิยายแนวนี้อยู่แล้ว ต่อให้ตำรวจไปตรวจสอบประวัติการอ่านที่ผ่านมา ก็ไม่มีทางพบพิรุธแม้แต่น้อย
เมื่อได้ฟังคำอธิบายของหลินอวี่ กวานอวิ๋นเฟิงก็ไม่พูดอะไร เพียงจ้องเขาเขม็งด้วยสายตาคมกริบ พินิจพิจารณาอย่างละเอียด ไม่ยอมพลาดแม้แต่การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยบนใบหน้าของหลินอวี่
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินอวี่ก็เข้าใจในใจ ดูท่าเขาจะจับทางกวานอวิ๋นเฟิงได้แล้ว
เขายื้อเวลาไว้ได้มากพอแล้ว
จากนี้ไม่ว่าเขาจะพูดหรือทำอะไร กวานอวิ๋นเฟิงก็จะอดทนและตรวจสอบอย่างละเอียด
เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีก ถึงเวลาบอกวิธีลงมือของฆาตกรที่เขาอนุมานได้ทั้งหมดแล้ว
“หัวหน้ากวาน ตอนนี้คุณก็คงคิดแล้วว่าผมอาจมีความสามารถพอจะคลี่คลายคดีนี้ได้จริง”
“ในเมื่อเป็นอย่างนั้น อยากฟังความเห็นทั้งหมดของผมเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมนี้ไหม?”
เป็นไปตามที่หลินอวี่คาดไว้ ตอนนี้กวานอวิ๋นเฟิงตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าตัวตนที่แท้จริงของหลินอวี่จะเป็นอย่างไร เขาก็ต้องเค้นทุกสิ่งที่อีกฝ่ายคิดอยู่ในใจออกมาให้ได้ก่อนจึงจะปล่อยไป
เขามองหลินอวี่พินิจอยู่หลายวินาที ในที่สุดก็เอ่ยห้วน ๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชาเพียงคำเดียว “พูด”
หลินอวี่ไม่พูดอ้อมค้อม มุ่งตรงเข้าประเด็นสำคัญ
“หัวหน้ากวาน คุณบอกว่าจุดยากที่สุดของคดีนี้คือแหล่งที่มาของคาร์บอนมอนอกไซด์ในห้องของผู้ตาย”
“ก่อนหน้านี้ผมนึกถึงแหล่งที่มาซึ่งมีความเป็นไปได้สูงและซ่อนเร้นอย่างยิ่ง แต่ตอนแรกยังไม่กล้ายืนยันเต็มที่”
“แต่เมื่อครู่คุณยืนยันแล้วว่า บนท่อระบายอากาศสีขาวบนดาดฟ้าของอาคารที่พักผู้ตายมีร่องรอยอยู่จริง คราวนี้จึงยืนยันได้เต็มร้อยว่า วิธีที่ฆาตกรใช้สังหารผู้ตายตามที่ผมอนุมานนั้นถูกต้องทั้งหมด”
“ต่อจากนี้ ผมจะเรียบเรียงเหตุการณ์ทั้งหมดของคดีนี้ให้คุณฟัง”
หลินอวี่หยุดเล็กน้อย จัดระเบียบความคิดอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงค่อย ๆ เล่าแจกแจงขั้นตอนการก่อเหตุทั้งหมดอย่างเป็นลำดับ
“ฆาตกรต้องเป็นคนที่วางแผนมาอย่างแยบยลและยาวนาน เขาเคียดแค้นผู้ตายมานานแล้ว และคิดแต่จะฆ่าเธอ”
“ผู้ตายถูกบริษัทส่งไปทำงานต่างเมืองเป็นเวลานานพอดี จึงเป็นโอกาสอันยอดเยี่ยมที่ฆาตกรเฝ้ารออย่างอดทน”
“ผู้ตายอยู่คนเดียว และรู้อยู่แล้วว่าต้องเดินทางไปทำงานต่างเมืองนาน ตอนออกจากห้องเช่า เธอย่อมปิดประตูหน้าต่างให้สนิท”
“ช่วง 62 วันที่เธอเดินทางไปทำงานต่างเมือง บังเอิญตรงกับเดือนกรกฎาคมและสิงหาคม ซึ่งเป็นช่วงที่ร้อนที่สุดในฤดูร้อนของเมืองหลินเฉิง”
“ปีนี้ อุณหภูมิเฉลี่ยของสองเดือนนั้นอยู่ที่ 32 องศา”
“ช่วงที่อุณหภูมิสูงที่สุดพุ่งถึง 43 องศา”
“แถมยังไม่มีฝนตกเป็นเวลานาน”
“อากาศร้อนอบอ้าวเช่นนี้ ประกอบกับการปิดประตูหน้าต่างห้องเช่าตลอดเวลา ทำให้อุณหภูมิภายในห้องสูงกว่าภายนอกมาก”
“สภาพแวดล้อมที่ร้อนอบอ้าวจะก่อให้เกิดปัญหาสำคัญอย่างหนึ่ง น้ำในท่อดักกลิ่นของชักโครกในห้องเช่าของผู้ตายจะระเหยจนหมดภายใน 62 วันนี้”
“เมื่อท่อดักกลิ่นไม่มีน้ำ ห้องเช่าของผู้ตายก็จะเชื่อมต่อกับภายนอกผ่านท่อระบายอากาศของอาคารทั้งหลัง กลายเป็นทางผ่านที่ซ่อนเร้นอย่างยิ่ง จนคนทั่วไปไม่มีทางสังเกตเห็น”
“เมื่อมีทางผ่านนี้แล้ว การฆ่าผู้ตายก็ง่ายขึ้นมาก”
“ฆาตกรเพียงต้องเตรียมคาร์บอนมอนอกไซด์ปริมาณมากไว้ล่วงหน้า รู้เวลาที่ผู้ตายจะกลับบ้านอย่างแม่นยำ คำนวณเวลาให้ดี แล้วลอบขึ้นไปบนดาดฟ้าของอาคารในหมู่บ้านที่พักอาศัยก่อน ใช้เทปกาวหรือเชือกประกอบกับถุงพลาสติกปิดท่อระบายอากาศเส้นนั้นให้แน่น จากนั้นก็ปล่อยคาร์บอนมอนอกไซด์ในปริมาณมากพอเข้าไปในท่อ”
“คาร์บอนมอนอกไซด์จะสะสมอยู่ในท่อระบายอากาศอย่างต่อเนื่อง แล้วไหลผ่านชักโครกที่ไม่มีน้ำในบ้านของผู้ตาย เข้าไปในห้องเช่าไม่ขาดสาย”
“บ้านของผู้พักอาศัยคนอื่น ๆ ในอาคารทั้งหลังมีน้ำอยู่ในท่อดักกลิ่นของชักโครก คาร์บอนมอนอกไซด์ละลายในน้ำได้ยาก จึงถูกน้ำในท่อดักกลิ่นกั้นไว้และไม่ส่งผลกระทบต่อผู้อยู่อาศัยคนอื่น”
“ฆาตกรสามารถเพิ่มปริมาณคาร์บอนมอนอกไซด์ที่ปล่อยเข้าไป ทำให้ความเข้มข้นของคาร์บอนมอนอกไซด์ในห้องเช่าของผู้ตายเพิ่มสูงขึ้นในเวลาอันสั้น เพื่อให้แน่ใจว่าทันทีที่ผู้ตายเข้าห้อง เธอจะหมดสติอย่างรวดเร็วและเสียชีวิตจากพิษในที่สุด”
“คาร์บอนมอนอกไซด์ไม่มีสีและไม่มีกลิ่น ผู้ตายจึงไม่มีทางสังเกตเห็น แต่ท่อดักกลิ่นของชักโครกในบ้านเธอแห้งมานานแล้ว กลิ่นเหม็นจากท่อระบายน้ำในท่อระบายอากาศจึงไหลย้อนกลับเข้ามาในห้องเช่านานแล้ว”
“เพราะฉะนั้น ทันทีที่ผู้ตายผลักประตูเข้าไปในห้อง เธอต้องได้กลิ่นเหม็นจากท่อระบายน้ำอย่างรุนแรง ปฏิกิริยาแรกย่อมเป็นการเปิดหน้าต่างระบายอากาศ”
“แต่ตอนนั้นความเข้มข้นของคาร์บอนมอนอกไซด์ในห้องสูงมากแล้ว ต่อให้เปิดหน้าต่างก็ลดลงไม่ทันในเวลาอันสั้น”
“ร่างกายของผู้ตายทนคาร์บอนมอนอกไซด์ที่มีความเข้มข้นสูงขนาดนี้ไม่ไหว ทันทีที่เปิดหน้าต่าง เธอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลงในห้องรับแขกเพราะได้รับพิษ”
“หลังปล่อยคาร์บอนมอนอกไซด์ที่มีความเข้มข้นสูงเข้าไปแล้ว ฆาตกรก็สามารถออกจากดาดฟ้าก่อนผู้ตายกลับถึงบ้าน เพื่อสร้างหลักฐานยืนยันว่าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้ยากที่ตำรวจจะสงสัย”
“ก่อนหมดสติ ผู้ตายเปิดหน้าต่างไว้ หลังเธอเสียชีวิต คาร์บอนมอนอกไซด์ในห้องจะค่อย ๆ จางหายไป เวลา 3 วันก็เพียงพอให้มันสลายจนหมด ตำรวจจึงยากจะหาแหล่งที่มาของคาร์บอนมอนอกไซด์พบ”
“ศพของผู้ตายถูกพบหลังเสียชีวิตไปแล้ว 3 วัน ในสภาพอากาศร้อนจัด เวลา 3 วันก็เพียงพอให้ศพเน่าและส่งกลิ่นเหม็น กลิ่นศพจะกระจายไปทั่วทั้งห้อง และหลงเหลืออยู่ภายในห้องเป็นเวลานาน”
“เพราะฉะนั้น เมื่อมีคนเข้าไปในห้องภายหลัง ต่อให้ได้กลิ่นเหม็นจากท่อระบายน้ำที่ไหลย้อนกลับมา ก็จะเข้าใจผิดว่าเป็นกลิ่นศพ และไม่มีทางคิดไปไกลกว่านั้น”
“ตอนตำรวจตรวจสอบที่เกิดเหตุ ย่อมไม่ทันสังเกตว่าท่อดักกลิ่นของชักโครกแห้งไปนานแล้ว และยิ่งไม่มีทางนึกถึงว่าฆาตกรใช้ชักโครกเป็นทางลับปล่อยคาร์บอนมอนอกไซด์เข้าไปในห้อง”
หลินอวี่หยุดครู่หนึ่งแล้วเสริมว่า “หัวหน้ากวาน คุณอาจคิดว่าวิธีลงมือของฆาตกรนี้มีเงื่อนไขจุกจิกเกินไปกว่าจะทำสำเร็จ”
“แต่ผมบอกตั้งแต่แรกแล้วว่า คนคนนี้เกลียดผู้ตายเข้ากระดูกดำและวางแผนมานาน ไม่มีทางคิดแผนไว้เพียงวิธีเดียว นี่เป็นแค่ครั้งหนึ่งที่บังเอิญสำเร็จจากการลองหลายครั้งเท่านั้น”
“ถ้าอยากจับฆาตกรตัวจริงในคดีนี้ มีเบาะแสสำคัญอยู่สองข้อ ข้อแรก ตรวจสอบว่าก่อนเสียชีวิต ผู้ตายเคยบอกเวลาเดินทางกลับถึงบ้านที่แน่นอนแก่ใครบ้าง ข้อสอง สืบให้ชัดว่ามีใครบ้างที่เคยขึ้นไปบนดาดฟ้าของอาคารนั้นก่อนผู้ตายกลับบ้าน โดยอาศัยการปลอมตัวหรือข้ออ้างบางอย่าง และมีโอกาสเข้าถึงท่อระบายอากาศบนดาดฟ้า”
“เอาละ หัวหน้ากวาน เรื่องที่ผมรู้ ผมพูดหมดแล้ว”
หลังพูดจบ หลินอวี่ก็เงียบลง ปล่อยเวลาให้กวานอวิ๋นเฟิงได้ตั้งสติและตอบสนอง
ตอนแรกกวานอวิ๋นเฟิงคิดเพียงว่าหลินอวี่เป็นฆาตกรหรือผู้สมรู้ร่วมคิด ไม่ได้หวังเลยว่าอีกฝ่ายจะให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อการคลี่คลายคดีได้
แต่ยิ่งฟังหลินอวี่เล่า เขาก็ยิ่งตั้งใจฟัง ความตื่นตะลึงในใจก็ยิ่งทวีขึ้น
เมื่อหลินอวี่เล่าจบ สีหน้าของกวานอวิ๋นเฟิงก็เปลี่ยนจากความสงสัยและพินิจพิเคราะห์ในตอนแรก ไปเป็นความตกตะลึงอย่างยิ่งที่แทบปกปิดไม่มิด