คดีนี้ยังคลี่คลายไม่ได้เสียที รายละเอียดมากมายในที่เกิดเหตุ กวานอวิ๋นเฟิงจดจำได้ขึ้นใจ เขารู้ดีว่ารายละเอียดสองจุดในที่เกิดเหตุที่หลินอวี่เพิ่งเอ่ยถึงนั้น ไม่ผิดไปแม้แต่น้อย
แต่ตอนที่เขาเล่าภาพรวมของคดีให้หลินอวี่ฟังเมื่อครู่ เขาไม่ได้พูดถึงสองจุดนี้เลย อีกทั้งยังมั่นใจด้วยว่าตำรวจไม่เคยเปิดเผยข้อมูลดังกล่าวต่อสาธารณะ
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวเขาโดยไม่รู้ตัว หรือหลินอวี่จะมีความสามารถในการไขคดีจริง ๆ สามารถอนุมานสภาพที่เกิดเหตุจากข้อมูลเพียงน้อยนิดที่เขาบอกได้
แต่ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น กวานอวิ๋นเฟิงก็สงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว
เขาคิดว่า คนกลุ่มแรกที่เข้าไปในที่เกิดเหตุคือเพื่อนร่วมงานของผู้ตายกับเจ้าของห้องเช่า
ไม่แน่ว่าหลินอวี่อาจเคยพบคนเหล่านั้น จึงได้ข้อมูลที่เกี่ยวข้องมาจากปากพวกเขา ถึงพูดสภาพที่เกิดเหตุออกมาได้
ในความเห็นของเขา ความเป็นไปได้สูงที่หลินอวี่จะรู้รายละเอียดสองข้อนั้นก็เพราะเหตุนี้
อย่างไรเสีย เขาเปิดเผยเพียงสภาพพื้นฐานของที่เกิดเหตุเท่านั้น ตามความเข้าใจของเขา ไม่มีใครอนุมานได้จากข้อมูลเท่านี้ว่าหน้าต่างห้องเปิดหรือปิดอยู่ และผู้ตายนอนล้มอยู่ตรงไหนอย่างชัดเจน
แน่นอนว่า หลินอวี่อาจรู้จักตำรวจในทีมสืบสวนคดีอาญาที่ทราบสภาพที่เกิดเหตุ และได้ข้อมูลเหล่านี้มาจากปากตำรวจคนนั้นก็ได้
อย่างไรเสีย สภาพเปิดปิดของหน้าต่างกับตำแหน่งที่ผู้ตายนอนอยู่ ไม่ใช่ความลับสำคัญของคดี หากหลินอวี่สนิทกับตำรวจในทีม แล้วบังเอิญได้ยินตอนคุยกัน ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
แต่กวานอวิ๋นเฟิงเชื่อใจลูกน้องของตน หลังชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยังฟันธงว่าแหล่งข้อมูลของหลินอวี่คือเจ้าของห้องเช่าหรือเพื่อนร่วมงานของผู้ตาย
“คุณรู้จักเจ้าของห้องเช่าของผู้ตาย หรือไม่ก็เพื่อนร่วมงานของเธอหรือเปล่า?”
เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐาน กวานอวิ๋นเฟิงมองหลินอวี่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แล้วถาม
เมื่อถูกกวานอวิ๋นเฟิงซักถาม หลินอวี่ก็เข้าใจความคิดของอีกฝ่ายได้ในทันที
ที่กวานอวิ๋นเฟิงถามเช่นนี้ แสดงว่าอีกฝ่ายเริ่มสนใจคำพูดของเขาแล้ว หลินอวี่คิดในใจว่า ต่อจากนี้ขอเพียงฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังสนใจ แล้วโยนเบาะแสสำคัญยิ่งกว่าออกไป กวานอวิ๋นเฟิงก็คงให้โอกาสเขาไขคดีอย่างแน่นอน
“หัวหน้ากวาน ถ้าคุณยังไม่เชื่อว่าผมมีความสามารถพอจะไขคดีนี้ ก็ลองไปตรวจสอบจุดหนึ่งในที่เกิดเหตุตามที่ผมบอกดูสิครับ”
“ถ้าสภาพตรงจุดนั้นเป็นอย่างที่ผมพูด ค่อยกลับมาพิจารณาความสามารถของผมใหม่ก็ได้”
หลินอวี่เปลี่ยนประเด็น น้ำเสียงหนักแน่น
“หัวหน้ากวาน คุณลองไปดูดาดฟ้าของอาคารที่ผู้ตายอาศัยอยู่ บนท่อระบายอากาศสีขาวเส้นนั้นมีรอยเทปกาวติดอยู่ หรือมีรอยเชือกรัดอยู่หรือเปล่า”
“ถ้าไม่มีก็ค่อยส่งผมเข้าโรงพยาบาลจิตเวชก็ยังไม่สาย”
หลินอวี่รู้ดีว่าเรื่องสภาพหน้าต่างกับตำแหน่งของผู้ตายที่พูดไปเมื่อครู่ กวานอวิ๋นเฟิงคงยังคิดว่าเขาไปสืบถามมาจากเจ้าของห้องเช่าหรือเพื่อนร่วมงานของผู้ตาย
แต่เบาะแสใหม่ที่เขาพูดถึงในตอนนี้ อย่าว่าแต่เจ้าของห้องเช่าหรือเพื่อนร่วมงานของผู้ตายที่ไม่รู้เลย ต่อให้เป็นตำรวจในทีมสืบสวนคดีอาญา หรือแม้แต่กวานอวิ๋นเฟิงเอง ก็คงไม่ทันสังเกตเห็น
ขอเพียงกวานอวิ๋นเฟิงตรวจสอบแล้วพบว่ามีร่องรอยบนท่อระบายอากาศจริง เขาย่อมเข้าใจว่า คำพูดที่หลินอวี่อ้างว่าตนไขคดีปริศนานี้ได้ไม่ใช่คำพูดลอย ๆ
เดิมทีกวานอวิ๋นเฟิงไม่อยากเชื่อหลินอวี่ แต่เมื่อมองสีหน้าของอีกฝ่ายและฟังน้ำเสียงนั้น เขากลับรู้สึกว่านี่ไม่เหมือนคำพูดล้อเล่นที่พูดส่ง ๆ และยิ่งไม่ใช่คำพูดเหลวไหลของคนเสียสติ
ด้วยประสบการณ์สืบคดีมาหลายปี เขารู้สึกอยู่ลึก ๆ ว่าคำพูดของหลินอวี่ ต่อให้เชื่อทั้งหมดไม่ได้ อย่างน้อยก็มีโอกาสเป็นความจริงอยู่บ้าง
การสืบสวนคดี บางครั้งความเป็นไปได้เพียงเล็กน้อยก็เพียงพอจะเปิดช่องทางสำคัญในการคลี่คลายคดี จึงปล่อยผ่านไม่ได้
หลังจากชั่งใจอย่างหนัก กวานอวิ๋นเฟิงก็ตัดสินใจเสี่ยง ยอมเชื่อผิดสักครั้งก็ยังดีกว่าปล่อยเบาะแสใด ๆ ให้หลุดมือ
อย่างไรเสีย ที่เกิดเหตุก็อยู่ไม่ไกลจากสถานีตำรวจ เขาตัดสินใจทันทีว่าจะไปตรวจสอบท่อระบายอากาศบนดาดฟ้าตามที่หลินอวี่บอก ว่ามีร่องรอยจริงหรือไม่
เขาส่งสายตาเป็นเชิงว่า “อยู่ที่นี่ดี ๆ ฉันไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ” ให้หลินอวี่ ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องสอบสวนอย่างรวดเร็ว
พอออกจากห้อง เขาก็เรียกลูกน้องสองคนมาทันที
คนแรกคือหลิวรุ่ยซือ ตำรวจใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานได้ 2 ปี
อีกคนคือจางเฉียง ตำรวจสืบสวนคดีอาญาที่ทำงานมาแล้ว 8 ปี
“เสี่ยวหลิว ฝากดูหลินอวี่ให้ดี ถ้าไม่มีคำสั่งจากฉัน ห้ามเขาออกจากห้องสอบสวนแม้แต่ก้าวเดียว”
กวานอวิ๋นเฟิงกำชับด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ก่อนหันไปหาจางเฉียง
“จางเฉียง ไปที่เกิดเหตุกับฉัน”
ไม่ว่าหลินอวี่จะเสียสติหรือมีความสามารถในการไขคดีจริง กวานอวิ๋นเฟิงก็ต้องควบคุมตัวเขาไว้ที่นี่ก่อน
หลังจากกำชับสั้น ๆ สองสามคำ เขาก็รีบไปยังลานจอดรถพร้อมกับจางเฉียง แล้วขับรถตรงไปที่เกิดเหตุ
หลิวรุ่ยซือกับจางเฉียงรู้เรื่องที่กวานอวิ๋นเฟิงพบหลินอวี่ในห้องสอบสวนมานานแล้ว
ทั้งยังรู้ด้วยว่าหลินอวี่อ้างว่าตนให้เบาะแสสำคัญในการไขคดีได้
ตลอดหนึ่งถึงสองเดือนที่ผ่านมา มักมีประชาชนมาที่สถานีตำรวจเพื่อให้เบาะแสต่าง ๆ
แต่เบาะแสเหล่านั้นไม่เกี่ยวข้องกับคดี ก็เป็นข้อมูลที่ตำรวจตรวจสอบไปแล้ว จึงไม่ช่วยให้คดีคืบหน้าเลย
ดังนั้น ตอนแรกทั้งสองจึงไม่ได้คาดหวังอะไรกับหลินอวี่มากนัก
แต่เมื่อเห็นกวานอวิ๋นเฟิงมีสีหน้าเร่งร้อนในตอนนี้ ทั้งคู่ก็เริ่มรู้สึกได้ว่า หลินอวี่คนนี้อาจมีเบาะแสที่เป็นประโยชน์จริง ๆ
คดีนี้กดดันคนทั้งทีมจนแทบหายใจไม่ออก พวกเขาไม่มีทางชี้แจงกับสาธารณชน และไม่อาจรายงานต่อผู้บังคับบัญชาได้
หากสามารถไขคดีได้ด้วยเบาะแสของหลินอวี่ ก็คงเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง
“หัวหน้ากวาน หลินอวี่ให้เบาะแสสำคัญมาหรือครับ?”
ระหว่างทาง จางเฉียงอดถามหยั่งเชิงไม่ได้
ถ้าเป็นเวลาปกติ หากประชาชนทั่วไปให้เบาะแสมา กวานอวิ๋นเฟิงคงเล่าให้จางเฉียงฟังอย่างละเอียดแน่นอน
แต่สถานการณ์ของหลินอวี่พิเศษเกินไป เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร จึงเพียงโบกมือ “อย่าเพิ่งถาม พอถึงที่เกิดเหตุก็รู้เอง”
จางเฉียงทำงานกับกวานอวิ๋นเฟิงมาหลายปี จึงเข้าใจรูปแบบการทำงานของอีกฝ่ายดี เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ไม่ถามต่อ ตั้งใจขับรถไปตามทาง
ช่วงนี้เขาเดินทางไปมาระหว่างสถานีตำรวจกับที่เกิดเหตุบ่อยครั้ง จึงคุ้นเคยกับเส้นทางนี้มาก ใช้เวลาไม่นานก็ถึงจุดหมาย
เมื่อรถจอดสนิท กวานอวิ๋นเฟิงก็ทบทวนคำพูดของหลินอวี่ซ้ำไปซ้ำมาในหัว เตรียมตรงไปยังท่อระบายอากาศบนดาดฟ้า
แต่เขารู้ว่าปกติดาดฟ้าของอาคารพักอาศัยไม่เปิดให้บุคคลภายนอกเข้า ทางขึ้นดาดฟ้าก็ล็อกไว้ตลอดปี
เขาจึงต้องติดต่อฝ่ายจัดการอาคารก่อน แล้วจึงเปิดประตูเหล็กทางขึ้นดาดฟ้าได้โดยมีพนักงานคอยนำทาง
ทันทีที่ขึ้นไปถึงดาดฟ้า สายตาของกวานอวิ๋นเฟิงก็จับจ้องท่อระบายอากาศสีขาวเส้นนั้น
เขารู้ว่าท่อระบายอากาศนี้เชื่อมต่อกับห้องน้ำของทุกห้องในอาคาร มีหน้าที่ระบายอากาศและกำจัดกลิ่น อาคารพักอาศัยทุกแห่งก็มีท่อแบบนี้
ก่อนหน้านี้ตอนสืบคดี เขาไม่เคยใส่ใจท่อนี้เป็นพิเศษ
เขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่าทำไมหลินอวี่ถึงให้เขาตรวจดูสิ่งนี้ และในใจก็ไม่เชื่อเลยว่าจะมีร่องรอยอะไรอยู่บนท่อ
แต่เมื่อเข้าไปใกล้ท่อระบายอากาศและเพ่งมองอย่างตั้งใจ รูม่านตาของเขาก็หดวูบ
บนท่อระบายอากาศมีร่องรอยกาวที่หลินอวี่พูดถึงหลงเหลืออยู่จริง ๆ!
หลังลอกเทปกาวออก จะมีกาวบาง ๆ ตกค้างอยู่ ฝุ่นเกาะติดกาวจนกลายเป็นคราบดำที่ตัดกับสีขาวของท่อระบายอากาศอย่างเห็นได้ชัด เพียงสังเกตสักนิดก็พบได้
“เขารู้ได้ยังไง?”
คำถามระเบิดขึ้นในหัวกวานอวิ๋นเฟิงทันที
เขาเริ่มทบทวนคำพูดก่อนหน้านี้ของหลินอวี่โดยไม่รู้ตัว
ทั้งสายงานและอาชีพของหลินอวี่ไม่เกี่ยวข้องกับตำรวจ เขาเพียงฝึกฝนความสามารถในการไขคดีอันยอดเยี่ยมจากการอ่านนิยายสืบสวนบนอินเทอร์เน็ต
“หรือจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ?”
“ไม่อย่างนั้น เขาจะรู้เบาะแสที่แม้แต่ตำรวจก็ยังตรวจไม่พบได้ยังไง?”
แต่ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา กวานอวิ๋นเฟิงก็ปฏิเสธมันทันที
คนธรรมดาคนหนึ่งจะมีความสามารถในการสืบคดีเหนือกว่าตำรวจสืบสวนมืออาชีพ เพียงเพราะอ่านนิยายบนอินเทอร์เน็ตได้อย่างไร เรื่องนี้เหลวไหลเกินไป ไม่มีทางทำให้ใครเชื่อได้
“หรือร่องรอยนี้จะเป็นฝีมือหลินอวี่ที่ทิ้งไว้ล่วงหน้า?”
กวานอวิ๋นเฟิงนึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง
หลินอวี่อาจแค่เล่นพิเรนทร์ ไม่เพียงให้เบาะแสที่ใช้การไม่ได้ แต่ยังจงใจทิ้งร่องรอยไว้บนท่อระบายอากาศล่วงหน้า เพื่อกลั่นแกล้งตำรวจ
กวานอวิ๋นเฟิงคิดว่าความเป็นไปได้นี้มีอยู่ แต่โอกาสเกิดขึ้นน้อยมาก
ต่อให้หลินอวี่อ่านนิยายบนอินเทอร์เน็ตจนหมกมุ่นจริง เขาก็คงรู้ว่าการกลั่นแกล้งตำรวจเช่นนี้ต้องแลกด้วยผลลัพธ์อย่างไร
ขณะที่กำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ข้อสันนิษฐานที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าก็ผุดขึ้นมา กระแทกใส่กวานอวิ๋นเฟิงอย่างแรง
หลินอวี่ไม่ใช่ฆาตกร ก็ต้องเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของฆาตกร!
มีเพียงการมีส่วนร่วมในกระบวนการฆ่าผู้ตายตั้งแต่ต้นจนจบเท่านั้น ถึงจะรู้สภาพที่เกิดเหตุอย่างทะลุปรุโปร่ง กระทั่งรู้เบาะแสลับที่แม้แต่ตำรวจก็ยังไม่ทันสังเกต
แม้การที่ฆาตกรหรือผู้สมรู้ร่วมคิดจะมาที่สถานีตำรวจเพื่อให้เบาะแสด้วยตัวเองจะฟังดูเหลวไหลอย่างยิ่ง
แต่เมื่อเทียบกับ “การฝึกวิชาไขคดีจากนิยายบนอินเทอร์เน็ต” หรือ “จงใจกลั่นแกล้งตำรวจ” แล้ว กลับดูน่าเชื่อถือกว่าอยู่หลายส่วน
กวานอวิ๋นเฟิงคิดว่ามีโอกาสสูงที่หลินอวี่จะเป็นฆาตกรหรือผู้สมรู้ร่วมคิด แผ่นหลังของเขาเย็นวาบขึ้นมาทันที ความหนาวเย็นสายหนึ่งแล่นปราดขึ้นสู่ศีรษะ
เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาหลิวรุ่ยซือซึ่งกำลังเฝ้าหลินอวี่อยู่ที่สถานีตำรวจ
“ฮัลโหล หัวหน้ากวาน”
เสียงของหลิวรุ่ยซือดังมาจากปลายสาย ฟังดูเกียจคร้านและเบื่อหน่ายอยู่บ้าง ดูท่าเธอคงแค่รู้สึกว่างานเฝ้าคนน่าเบื่อ
กวานอวิ๋นเฟิงไม่เปิดโอกาสให้หลิวรุ่ยซือซักถาม และไม่มีเวลาจะอธิบายอะไรมาก เขาตะโกนใส่โทรศัพท์ “เสี่ยวหลิว! ล็อกประตูห้องสอบสวนเดี๋ยวนี้! ห้ามหลินอวี่ออกจากห้องสอบสวนเด็ดขาด และห้ามใครเข้าไปติดต่อกับเขาทั้งนั้น! ฉันจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้!”
หลังตะโกนจบ เขาตั้งใจจะวางสายทันที แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเกรงหลิวรุ่ยซือจะไม่เห็นความสำคัญและเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น จึงรีบพูดเสริมด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดถึงขีดสุด เพื่อให้เธอตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่อง “จำไว้ให้ดี หลินอวี่มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นฆาตกรในคดีฆาตกรรมนี้!”