โตเกียว รีเวนเจอร์ส: ยุคสมัยสุดเลวร้าย

ตอนที่ 3 ราชากับทาส?

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังฝูงชน

คิโยมาสะชะงัก มือคีบบุหรี่ค้างอยู่ระหว่างนิ้ว ก่อนหันกลับไปมอง

พวกนักเลงบนอัฒจันทร์หันตามกันเป็นแถว สายตาทะลุผ่านกลุ่มคนที่เบียดเสียด ก่อนจะพุ่งไปหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มผมทองตัวเล็กคนนั้นพร้อมกัน

ฮานางากิ ทาเคมิจิยืนอยู่ตรงขอบบันได มือทั้งสองข้างยังสั่นเล็กน้อย

“หมอนั่นคิดจะทำอะไร?”

“แกเป็นใครวะ!?”

“ไอ้เด็กปีสอง อย่าเสนอหน้ามาก่อเรื่อง!!”

เสียงตะคอกดังระงมราวกับก้อนหินกระหน่ำใส่ ไหล่ของทาเคมิจิหดลงให้เห็นชัด

เขาสูดหายใจลึก บังคับตัวเองให้เงยหน้าขึ้น มือประสานไว้หลังศีรษะ แล้วพูดไปพลางเดินลงบันไดไปพลาง

“ไม่มีอะไรหรอก ดูแข่งแบบเดิมทุกครั้งไม่เบื่อกันบ้างเหรอ?”

ทาเคมิจิพยายามทำเสียงให้ฟังดูสบาย ๆ ขณะพูดและเดินลงบันได

“ทุกคนน่าจะอยากดูอะไรที่สนุกกว่านี้กันใช่ไหมล่ะ...”

เสียดายที่เมื่อวานทาเคมิจิเพิ่งถูกคู่ต่อยซัดหมัดเดียวล้มลง มาพูดอะไรแบบนี้ตอนนี้...

มันช่างไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย

“แกไม่ใช่ไอ้กากที่โดนต่อยหมัดเดียวร่วงเมื่อวานเหรอ?”

“ไสหัวไปไกล ๆ เลย ไอ้โง่”

เสียงด่าทอยังคงดังต่อไป แต่คิโยมาสะที่นั่งอยู่กับที่กลับเริ่มสนใจขึ้นมา

“อะไรที่สนุกกว่านั้น?”

ทาเคมิจิชะงักไปเห็น ๆ เผลอกลืนน้ำลาย ก่อนฝืนฉีกยิ้มแล้วพูดต่อ

“อย่างเช่น...ราชาปะทะทาส!”

พอได้ยินคำพูดแบบนั้น พวกนักเลงรอบข้างก็ยิ่งมั่นใจว่าหมอนี่สมองไม่ปกติ ในสายตาพวกเขา ถ้าทาเคมิจิเอาชนะคิโยมาสะได้ เขาก็คงไม่ต้องมาเป็นทาสของพวกตนหรอก

“เฮ้ย ๆ มีไอ้บ้าที่สมองเพี้ยนโผล่มาอีกคนแล้ว”

“ราชาปะทะทาสอะไรของมันวะ?”

“หมอนี่โดนซ้อมจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง?”

ทาคุยะเบิกตากว้างมองทาเคมิจิ ราวกับเดาออกว่าเขาคิดจะทำอะไร ริมฝีปากสั่นระริก

“ทาเคมิจิ...นี่นายจะ...”

ทาเคมิจิเดินไปหยุดด้านหลังคิโยมาสะ กำหมัดแน่น ในที่สุดเสียงของเขาก็ไม่สั่นอีกต่อไป

“รุ่นพี่คิโยมาสะ ช่วยสู้ตัวต่อตัวกับผมทีครับ!”

ทั้งสนามเงียบไปหนึ่งวินาที

คิโยมาสะลุกขึ้นยืน หรี่ตามองทาเคมิจิ

สายตานั้นราวกับกำลังมองแมลงที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

บรรยากาศบนอัฒจันทร์พลันคุกรุ่นขึ้น

พวกนักเลงผิวปาก เคาะราวกั้น เสียงเชียร์ดังเป็นระลอก แต่ทุกเสียงล้วนเชียร์คิโยมาสะ

“ลุยเลย คิโยมาสะ!”

“น็อกมันด้วยหมัดเดียว!”

“สั่งสอนไอ้เด็กปีสองให้รู้สำนึก!”

ทั้งคู่เดินเข้าไปกลางสนาม

มีคนดึงทาคุยะออกไปยืนข้างสนาม เขามีสีหน้าร้อนใจแต่ทำอะไรไม่ได้

คิโยมาสะแทบไม่ตั้งท่าต่อสู้ด้วยซ้ำ

เขาล้วงมือลงกระเป๋ากางเกง เชิดคางขึ้นเล็กน้อย

“...อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน”

สิ้นเสียง

คิโยมาสีก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้าแล้วเหวี่ยงหมัดขวาตรง เสียงอากาศถูกฉีกกระชากยังไม่ทันเข้าหู หมัดก็ฝังเข้าไปในท้องของทาเคมิจิแล้ว

“อึก—!”

ร่างของทาเคมิจิงอตัวเหมือนกุ้ง น้ำลายกระเด็นออกจากมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่

หมัดนั้นทั้งเร็วและหนัก จนเท้าทั้งสองข้างของทาเคมิจิลอยจากพื้น

หมัดเดียว

ใช้แค่หมัดเดียวเท่านั้น

ทาเคมิจิกุมท้อง หอบหายใจเฮือกใหญ่ เหงื่อบนหน้าผากหยดแล้วหยดเล่ากระทบพื้น

ในหัวของเขาเหลือเพียงความคิดเดียว

ชนะไม่ได้

คิโยมาสะชักหมัดกลับ มองทาเคมิจิจากที่สูงกว่า แล้วกระตุกยิ้มมุมปาก

“เป็นอะไรไป ฮานางากิ?”

“ดีแต่ปากหรือไงวะ?!”

“อย่าบอกนะว่าจะโดนน็อกหมัดเดียวอีกแล้ว!”

พวกนักเลงรอบข้างกระทืบราวกั้น ส่งเสียงโห่ฮา

จากนั้นการโจมตีของคิโยมาสะก็ถาโถมใส่ทาเคมิจิราวกับห่าฝน

ท้อง หน้าอก ไหล่ แก้ม

หมัดตรง หมัดฮุก เตะตวัด เข่ากระแทก

ทุกครั้งล้วนเข้าเป้าเต็มแรง ทุกครั้งมีเสียงทึบหนักดังขึ้น

ทาเคมิจิถูกซ้อมจนเลือดกำเดาพุ่ง ร่างโงนเงนไปมา แม้แต่ท่าป้องกันตัวให้เป็นเรื่องเป็นราวก็ยังทำไม่ได้

“พี่คิโยมาสะ อัดมันให้ตาย!”

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนขึ้นมาก่อน

“ประหารมัน!”

“ประหารมัน!!”

“ประหารมัน!!!”

คนหลายสิบคนตะโกนพร้อมกัน เสียงเป็นจังหวะราวกับซ้อมกันมา

คิโยมาสะได้ยินเสียงโห่ร้องก็แค่นเสียง หยิบบุหรี่ที่คาบไว้มาตลอดออกจากปากแล้วถ่มทิ้ง

หมัดสิบกว่าครั้ง เตะอีกสิบกว่าที

ท่าทางของคิโยมาสะเริ่มช้าลง

เขาเหนื่อยแล้วก็เริ่มรำคาญ

เขาถอยหลังครึ่งก้าว สะบัดข้อมือ แล้วมองเด็กหนุ่มผมทองตัวเล็กที่ยังพยายามลุกขึ้นจากพื้น

ใบหน้าของทาเคมิจิบวมเป่ง มุมปากแตก เลือดกำเดาไหลเปรอะคาง ชุดนักเรียนยับยู่ยี่และเปื้อนฝุ่นไปหมด

แต่เขาก็ยังโซเซลุกขึ้นยืนได้

ทาเคมิจิงอตัว มือทั้งสองข้างห้อยอยู่ข้างลำตัว เข่างอราวกับจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

แต่เท้าของเขายังคงปักแน่นกับพื้น ไม่ขยับแม้แต่น้อย

เสียงเชียร์บนอัฒจันทร์ค่อย ๆ เงียบลง

พวกนักเลงมองหน้ากัน บ้างพึมพำ บ้างขมวดคิ้ว

พวกเขาเคยเห็นคนถูกซ้อมจนล้ม เคยเห็นคนถูกซ้อมจนร้องไห้ เคยเห็นคนคุกเข่าขอชีวิต แต่ไม่เคยเห็นคนแบบนี้...ทั้งที่ยืนแทบไม่อยู่แล้วยังพุ่งเข้าใส่อีก

ทาเคมิจิพุ่งเข้าไปในพริบตา ใช้แขนทั้งสองข้างรัดเอวคิโยมาสะแน่น

คิโยมาสะชะงักไป ก่อนจะยกเข่ากระแทกใบหน้าทาเคมิจิเต็ม ๆ

เสียงทึบดังตุบ มือทั้งสองข้างของทาเคมิจิคลายออก ร่างทั้งร่างหงายไปด้านหลัง

แต่เขาไม่ล้ม

เขาเซถอยหลังไปสองก้าว แต่ก็ฝืนทรงตัวไว้ได้

ทั้งคู่ยืนประจันหน้ากัน หอบหายใจอย่างหนัก

ลมหายใจของคิโยมาสะปั่นป่วน ส่วนของทาเคมิจิยิ่งหนักกว่า

แต่บนใบหน้าของทาเคมิจิที่บวมจนแทบมองไม่เห็นเค้าหน้า กลับมีรอยยิ้มประดับอยู่

“ยัง...ยังไม่จบหรอก...”

“พอเถอะ อย่าฝืนเลย ทาเคมิจิ!”

“ยอมแพ้เถอะ ถ้าสู้ต่อไปนายตายแน่!”

เซ็นโด อัตสึชิกับยามากิชิที่อยู่ข้างสนามกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ ตะโกนจนเสียงแทบแตก

แต่ทาเคมิจิทำเหมือนไม่ได้ยิน เขาเช็ดเลือดตรงมุมปาก แล้วยิ้มกว้างกว่าเดิม

“ยังห่างไกลนัก”

“แค่นี้...”

“ยังรักษาหัวใจที่ขลาดกลัวมาตลอด 12 ปีของผมไม่ได้หรอก”

เสียงของทาเคมิจิไม่ดัง แต่ทุกคำชัดเจน

“ผมเอาแต่หนี...หนีมาตลอด หนีแล้วหนีอีก...”

“ผมไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด!!”

“ผมมีเหตุผลที่ถอยไม่ได้อยู่นะ!!!”

“คิโยมาสะแห่งโตเกียวมันจิไค—”

“ถ้าอยากชนะ ก็ต้องฆ่าผมให้ได้เท่านั้น!!!”

ทั้งสนามเงียบกริบ

คิโยมาสะกัดฟันกรอด กล้ามเนื้อบนใบหน้าเกร็งเขม็ง

“เฮ้ย”

“เอาไม้เบสบอลมา”

คิโยมาสะหันกลับไปมองทาเคมิจิด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม

“ฉันจะจัดการแกให้สมใจเลย”

ทาเคมิจิยืนหลังตรง ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว

“พี่คิโยมาสะ ระวัง!”

อากาอิชิตะโกนขึ้นกะทันหัน

คิโยมาสะหันกลับไปอย่างงุนงง

เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ บดบังแสงอาทิตย์จนมิด

คิโยมาสะอ้าปาก “แกเป็นใคร...”

เทราโนะ มินามิส่งเสียงจิ๊จ๊ะ

หมัดขวาพุ่งออกจากข้างเอว ไม่มีท่าชักนำหรือออกแรงเตรียมตัวให้หวือหวา ดูเบาสบายเสียจนเหมือนไม่ได้ออกแรงเต็มที่ด้วยซ้ำ

หมัดนั้นกระแทกเข้าด้านข้างคางของคิโยมาสะ

ศีรษะของคิโยมาสะสะบัดไปด้านข้างอย่างแรง ร่างทั้งร่างปลิวไปไกลสองเมตรเหมือนหุ่นเชิดที่สายขาด กลิ้งไปบนพื้นหนึ่งรอบแล้วแน่นิ่ง

ทั้งสนามเงียบเสียจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านใบไม้

พวกนักเลงเบิกตากว้าง อากาอิชิอ้าปากเป็นรูปตัวโอ ส่วนทาเคมิจิก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่

เทราโนะ มินามิชักหมัดกลับ พลางขยับข้อมือไปมา

“เฮ้อ...หนวกหูชะมัด ไอ้พวกเวร”

พวกนักเลงรอบข้างตัวแข็งทื่อ ต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าขยับ

ส่วนอีกฟากของสนาม ทาเคมิจิยืนนิ่งงันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน

เขามองคิโยมาสะที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น แล้วมองเทราโนะ มินามิที่ยืนอยู่ตรงจุดเดิมของคิโยมาสะ สมองว่างเปล่าไปหมด

มือข้างหนึ่งตบไหล่เขาเบา ๆ

ทาเคมิจิหันกลับไป

อากาโมโตะมายืนอยู่ด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

ภาพของอากาโมโตะสะท้อนอยู่ในดวงตาของทาเคมิจิ

ผมทรงซามูไรสีเงินขาว ดวงตาสีฟ้า และลายฮิกังบานะกับมังกรที่เลือนรางอยู่บริเวณคอด้านขวา

สมองของทาเคมิจิยังไม่ทันประมวลภาพตรงหน้า ร่างกายก็ขยับไปก่อนแล้ว

เขาถอยหลัง ส้นเท้าไปสะดุดหินก้อนหนึ่งที่นูนขึ้นมา ร่างทั้งร่างจึงหงายล้มลงกับพื้น

อากาโมโตะไม่พูดอะไร เพียงมองทาเคมิจิอยู่อย่างนั้น

ทาเคมิจิรู้สึกว่าสายตาของคนตรงหน้าช่างน่ากลัวเหลือเกิน

แต่ที่จริงอากาโมโตะกำลังกลั้นหัวเราะอยู่

พูดตามตรง อากาโมโตะกับเทราโนะ มินามิสามารถกวาดพวกนักเลงที่อยู่ที่นี่ให้เรียบได้ในพริบตา

จะว่าไป ถ้าอากาโมโตะอยากช่วยทาเคมิจิไม่ให้โดนซ้อม ก็ทำได้สบายมาก

แต่อากาโมโตะไม่ได้ทำแบบนั้น

เหตุผลน่ะหรือ...

เพราะการโดนซ้อมครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ทาเคมิจิยืนหยัดในใจตัวเอง ไม่หนีอีกต่อไป และเลือกเผชิญหน้ากับปัญหา

อากาโมโตะจึงคิดว่าปล่อยให้เรื่องดำเนินไปตามเดิมดีกว่า

ส่วนเหตุผลที่เลือกลงมือตอนนี้

ก็เพราะอากาโมโตะอยากให้ทาเคมิจิจดจำเขาได้อย่างฝังใจ

เผื่อภายหลังจะใช้ความประทับใจเล็ก ๆ ในวันนี้แลกข้อมูลเกี่ยวกับอนาคตได้ แบบนั้นก็ถือว่ากำไรสุด ๆ

แต่ถึงจะดูเหตุการณ์ทั้งหมดมาตั้งแต่ต้น อากาโมโตะก็เกือบกลั้นไม่อยู่

ตอนชาติก่อนอ่านมังงะก็เรื่องหนึ่ง

ส่วนการมายืนดูทาเคมิจิตัวจริง เลือดกำเดาไหลแล้วตะโกนคำพูดพวกนั้นอยู่ตรงหน้า ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ตอนอ่านมังงะรู้สึกว่าฉากนี้เลือดร้อนดี

แต่พอเห็นกับตาจริง ๆ ความรู้สึกกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

จะอธิบายยังไงดีนะ...

ก็เหมือนคนรู้จักของคุณกำลังทำเรื่องจริงจังอยู่เรื่องหนึ่ง

คุณก็รู้ว่าเขาจริงจังกับสิ่งที่กำลังทำ แต่แค่สบตากันทีไร ก็อดหัวเราะขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลไม่ได้

ยังดีที่อากาโมโตะไม่ใช่คนธรรมดา

เขากลั้นไว้ได้

หลังจัดสีหน้าให้เข้าที่ อากาโมโตะก็ย่อตัวลงอย่างเป็นธรรมชาติ ยิ้มแล้วเอ่ยถาม

“คำพูดเมื่อกี้ยอดเยี่ยมมากเลยนะ นาย...เป็นนักเรียนธรรมดาจริง ๆ เหรอ?”

คำถามของอากาโมโตะทำให้ทาเคมิจิชะงักอีกครั้ง หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

เขารู้สึกตลอดว่าอากาโมโตะพูดอะไรเป็นนัย

อากาโมโตะมองสีหน้าลนลานของทาเคมิจิ แล้วพอใจกับฝีมือการแสดงของตัวเองมาก

อืม...ปริศนาลึกลับมาเต็มเลย

แต่...

“พรวด—”

อากาโมโตะก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ สองครั้ง คราวนี้เขากลั้นไม่อยู่แล้ว

เสียงหัวเราะที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นทำให้ทาเคมิจิงงเป็นรอบที่ไม่รู้เท่าไรแล้ว

อากาโมโตะไม่แกล้งเขาต่อ ลุกขึ้นยืนแล้วล้วงมือลงกระเป๋ากางเกง

“ฮานางากิ ทาเคมิจิ ฉันจำชื่อนายไว้แล้ว ไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ~”

ทาเคมิจิเพิ่งได้สติ จึงถามอย่างระมัดระวัง

“หรือว่ารุ่นพี่เป็นนักเรียนปีสามของโรงเรียนมิโซะเหรอครับ...”

ทาเคมิจิยังถามไม่ทันจบ เสียงจากด้านข้างสวนสาธารณะก็ขัดขึ้นมา

“เฮ้ย ๆ—”

เสียงหนึ่งดังมาจากรอบนอกของฝูงชน ฟังดูเกียจคร้าน แต่แฝงแรงกดดันที่เหมือนติดตัวมาแต่เกิด

เสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ จากด้านข้างของฝูงชน ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้

“ลงมือกับคนของโตมัน คิดถึงผลที่จะตามมาดีแล้วหรือยัง?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป