อากาโมโตะหันไปมองทางต้นเสียง
ชายร่างสูงราว 185 เซนติเมตรค่อย ๆ เดินเข้ามาในสนาม เปียสีทองที่ถักไว้ด้านหลังศีรษะแกว่งไหวเบา ๆ ตามจังหวะก้าว
รอยสักรูปมังกรตรงขมับทอดยาวไปจนถึงหลังใบหู
ยามากิชิ ผู้เป็น “สารานุกรมนักเลง” แห่งแก๊งห้าคนโรงเรียนมิโซะ หดม่านตาลงทันทีที่เห็นชายคนนั้น
เขาก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงเปลี่ยนไป “เปียสีทอง... รอยสักมังกรตรงขมับ... คนนี้คือรองหัวหน้าแก๊งโตเกียวมันจิไค...”
เขากลืนน้ำลาย
“ริวงูจิ เคน หรือที่เรียกกันว่า ‘ดราเคน’!”
“นี่ ๆ เคนจัง”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังดราเคน น้ำเสียงร่าเริงช่างไม่เข้ากับสถานการณ์ตรงหน้าเอาเสียเลย
ทุกคนหันไปตามเสียง แล้วเด็กหนุ่มตัวเล็กคนหนึ่งก็เดินออกมาจากด้านหลังดราเคน
ผมสีทองอ่อนยาวประบ่า หน้าม้าถูกหวีเสยไปด้านหลังอย่างเรียบร้อย เผยให้เห็นใบหน้าเหมือนตุ๊กตา
เขาสวมเสื้อโค้ตสีดำพาดไหล่ไว้อย่างลวก ๆ แขนเสื้อห้อยโล่งอยู่ข้างตัว ด้านในเป็นเสื้อยืดสีขาวเรียบ ๆ
รูปร่างไม่สูงนัก เมื่อยืนข้างดราเคนจึงดูตัวเล็กไปถนัดตา
ดราเคนหันกลับมา ขมวดคิ้ว “หา? ถ้าจะเรียกฉันในที่แบบนี้ ก็อย่าใช้ชื่อเล่นนั่นสิ”
อีกฝ่ายยื่นมือขวาออกมา หงายฝ่ามือ สีหน้าจริงจัง
“โดรายากิหมดเกลี้ยงแล้วนะ”
พวกสมาชิกแก๊งห้าคนโรงเรียนมิโซะที่ยืนอยู่ริมสนามและไม่รู้จักคนคนนี้ เริ่มกระซิบกระซาบกัน
“หมอนั่นเป็นอะไรของเขา...”
“ไม่ดูบรรยากาศตอนนี้บ้างเลยหรือไง”
วินาทีถัดมา
ทุกคนที่อยู่ในสนาม ยกเว้นแก๊งห้าคนโรงเรียนมิโซะ อากาโมโตะกับเทราโนะ มินามิที่ยืนอยู่กลางสนาม รวมถึงคิโยมาสะที่ถูกเทราโนะ มินามิต่อยจนหลับไป
ต่างก้มตัวคำนับเด็กหนุ่มตัวเล็กคนนั้นพร้อมเพรียงกันจนแทบเป็นมุมฉาก
“ขอบคุณที่เหนื่อยมาครับ ท่านหัวหน้า!!!”
สมาชิกแก๊งห้าคนโรงเรียนมิโซะหันไปมองคนรอบข้าง คราวนี้พวกเขาถึงได้ตระหนักว่า คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือหัวหน้าแก๊งโตเกียวมันจิไค
ซาโนะ มันจิโร่ หรือที่เรียกกันว่า “ไมกี้ผู้ไร้เทียมทาน”
จะโทษพวกเขาก็ไม่ได้
พวกเขาไม่เคยเจอไมกี้มาก่อนเลย
พื้นที่เคลื่อนไหวของแก๊งห้าคนโรงเรียนมิโซะจำกัดอยู่แค่ชั้นปีสอง พวกนักเลงที่พวกเขาได้เจอในชีวิตประจำวันก็มีระดับแค่คิโยมาสะเท่านั้น
สำหรับพวกเขา หัวหน้าและรองหัวหน้าแก๊งโตเกียวมันจิไคแทบจะเป็นแค่เรื่องเล่าลือในเมือง รู้จักชื่อเสียง แต่ไม่เคยเห็นตัวจริง
ถ้าดราเคนไม่มีเอกลักษณ์โดดเด่นขนาดนั้น พวกเขาคงจำเขาไม่ได้เหมือนกัน
ในเวลาเดียวกัน ไมกี้กับดราเคนก็เดินตรงไปยังกลางสนาม
เดินไปได้ครึ่งทาง อากาอิชิก็โผล่ออกมาจากฝูงชน
เขากัดฟันฝืนยิ้มประจบ แล้วก้าวไปข้างหน้าพร้อมก้มตัวเล็กน้อย “คุณซาโนะ ผมเป็นสมาชิกหน่วยจู่โจมของหน่วยสาม ชื่ออากาอิชิครับ...”
ไมกี้เดินผ่านเขาไปตรง ๆ
ฝีเท้าไม่เร็ว แถมยังดูเอื่อยเฉื่อยอยู่บ้าง มือทั้งสองล้วงกระเป๋า สายตาจับจ้องไปข้างหน้าไม่วอกแวก
คำพูดของอากาอิชิค้างอยู่กลางอากาศ รอยยิ้มแข็งค้างบนใบหน้า
ดราเคนเดินตามหลังมา ตอนผ่านอากาอิชิก็ไม่ได้หันมองแม้แต่น้อย เพียงเอ่ยทิ้งไว้ลอย ๆ
“อย่าขวางทาง ไมกี้ไม่คุยกับคนที่ไม่สนใจหรอก”
“อะ... ขอโทษครับ...”
ในจังหวะที่โลกทัศน์ของสมาชิกแก๊งห้าคนโรงเรียนมิโซะพลิกคว่ำพร้อมกัน ไมกี้กับดราเคนก็เดินมาถึงข้างเทราโนะ มินามิแล้ว
ไมกี้ไม่หยุดฝีเท้า สายตาของเขามองข้ามเทราโนะ มินามิไป ตรงไปยังอากาโมโตะที่ยืนอยู่ด้านหลัง
เทราโนะ มินามิซึ่งสูงถึง 210 เซนติเมตรยืนขวางทางอยู่ ราวกับหอคอยเหล็กรูปร่างมนุษย์ แต่ไมกี้ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง แค่เดินผ่านข้างตัวเขาไป
ไม่สนใจเหมือนกันเป๊ะ
เทราโนะ มินามิเลิกคิ้ว ดวงตาสีอำพันฉายแววอันตรายวูบหนึ่ง
“โฮ?”
เขาแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวเรียงเป็นแถว ท่าทางราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกยั่วยุ ก่อนจะเหวี่ยงหมัดขวาเข้าใส่ท้ายทอยของไมกี้โดยไม่มีสัญญาณเตือน
“ปัง!”
ดราเคนขยับตัวเฉียงมาขวางด้านหลังไมกี้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ แขนทั้งสองข้างไขว้กันเป็นปราการ
หมัดของเทราโนะ มินามิกระแทกเข้ากับท่อนแขนของเขา เกิดเสียงทึบหนัก
เท้าทั้งสองข้างของดราเคนไถลถอยไปครึ่งก้าว พื้นรองเท้าครูดกับพื้นจนเกิดรอยสองเส้น
“ไอ้เวร...”
เปียของดราเคนไหวตามแรงลมจากหมัด “แกคิดจะทำอะไร!”
เทราโนะ มินามิไม่ตอบ หมัดยังคงกดอยู่บนแขนทั้งสองข้างของดราเคน ร่างสูง 210 เซนติเมตรก้มมองอีกฝ่ายที่สูง 185 เซนติเมตร ดวงตาสีอำพันกวาดมองอย่างเหนือกว่า
จากนั้นเขาก็หันไปมองอากาโมโตะ
อากาโมโตะยืนอยู่กลางสนาม ปอยผมหน้าผากปลิวขึ้นตามลม เผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้น
เขาพยักหน้าเล็กน้อย
เทราโนะ มินามิจึงค่อยชักหมัดกลับ ถอยหลังครึ่งก้าวแล้วไหวไหล่
ดราเคนเองก็ไม่ได้ลงมือต่อ
จะสู้หรือไม่ ก็ต้องดูว่าไมกี้คิดยังไง
ตอนนี้ไมกี้ยืนอยู่ตรงหน้าอากาโมโตะแล้ว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ไม่ถึงหนึ่งก้าว
“ทำไมถึงลงมือกับคนของโตมัน?”
เสียงของไมกี้ไม่ดังนัก
อากาโมโตะก้มมองเขา
ดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้นสงบนิ่ง ไม่มีความประหม่า ไม่มีความเป็นศัตรู มีเพียงความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก... คล้ายคิดถึงวันเก่า ๆ
“เขาคิดจะฆ่าคน”
อากาโมโตะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ฉันทนดูไม่ได้”
ไมกี้ไม่ตอบ
เขาเพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย ปอยผมหน้าม้าสีทองอ่อนเลื่อนลงมาจากขมับ ปิดตาไปครึ่งหนึ่ง
เสียงแหวกอากาศดังขึ้น
ขาขวาของไมกี้ตวัดเป็นวงโค้งเฉียบคมกลางอากาศ ปลายเท้าเหยียดตึง เป้าหมายคือขมับของอากาโมโตะ
ลูกเตะนิวเคลียร์
ท่าเตะอันเป็นเอกลักษณ์ของไมกี้
มือซ้ายของอากาโมโตะยกขึ้น
ไม่ถอย ไม่หลบด้านข้าง เขาตั้งท่อนแขนซ้ายขึ้น หันฝ่ามือเข้าด้านใน ป้องกันขมับได้อย่างแม่นยำ
หลังเท้าของไมกี้กระแทกเข้ากับท่อนแขนของเขาอย่างแรง เกิดเสียงปะทะทึบหนัก
ผมทรงวูล์ฟเทลสีขาวของอากาโมโตะปลิวไปด้านหลังชั่วขณะตามแรงลม ทว่าทั้งสองเท้ายังคงนิ่งสนิท ราวกับหยั่งรากลงบนพื้น
จากนั้นเขาก็บิดข้อมือ ค่อย ๆ ปัดขาของไมกี้ออกไป
“เจ็บนะ ไมกี้”
เขาสะบัดมือไปมา แต่กลับยกมุมปากขึ้น ดวงตาหยีโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์
“นี่คือของต้อนรับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันงั้นเหรอ?”
สนามเงียบไปชั่วขณะ
ม่านตาของดราเคนหดเล็กลง
เขารู้ดีเกินไปว่าลูกเตะนิวเคลียร์ของไมกี้ร้ายกาจแค่ไหน
เตะทีเดียวก็ส่งคนปลิวได้เลย
แต่คนคนนี้ไม่เพียงใช้มือเดียวป้องกันไว้ได้ ยังสะบัดมือเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกด้วย
ดราเคนยกระดับการระวังตัวขึ้นสูงสุดในทันที
เขาเริ่มค้นความทรงจำอย่างรวดเร็วว่า ในหมู่นักเลงมอเตอร์ไซค์ของโตเกียวมีคนแบบนี้โผล่มาตั้งแต่เมื่อไรกัน
เท้าของไมกี้กลับลงแตะพื้น แววตาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ความเอื่อยเฉื่อยและท่าทีสบาย ๆ เมื่อครู่หายไปจนหมด
“เพื่อนเหรอ? นายเป็นใครกัน?”
อากาโมโตะยิ้มกว้าง
นี่เป็นครั้งที่เขายิ้มอย่างมีความสุขที่สุดในวันนี้ ดวงตาหยีโค้งจนหางตาเกิดรอยตื้น ๆ
“มิตสึยะกับคนอื่น ๆ สบายดีไหม?”
ไมกี้ขมวดคิ้วฉับ จ้องใบหน้าของอากาโมโตะเขม็ง
ผมสีขาว...
รอยยิ้มตาหยี...
น้ำเสียงที่เจือความหยอกล้อเล็กน้อย แต่กลับทำให้รู้สึกสบายใจอย่างประหลาด
ดวงตาของไมกี้เบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
“นาย...”
ริมฝีปากของเขาขยับ เสียงพลันสั่นไหวขึ้นมา
“อากาโมโตะ!?”
ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น ดราเคนก็สะดุ้งราวกับถูกไฟช็อต ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว
สายตาของเขาประสานเข้ากับใบหน้าอากาโมโตะ ความเป็นศัตรูและความระแวดระวังเมื่อครู่สลายไปหมด เหลือเพียงความตกตะลึงอย่างแท้จริง
อากาโมโตะโบกมือให้ดราเคน ท่าทางสบาย ๆ ราวกับเพิ่งเจอกันเมื่อวาน
“ไม่ได้เจอกันนานนะ ดราเคน ไมกี้”
เขายิ้มพลางหันกลับไปมองไมกี้ ดวงตาสีฟ้าอ่อนสะท้อนสีหน้าตกตะลึงของอีกฝ่าย
ไมกี้ก้าวไปข้างหน้า เงยหน้ามองอากาโมโตะโดยไม่กะพริบตา ราวกับกำลังตรวจสอบอะไรบางอย่าง
จากนั้นไมกี้ก็ยื่นนิ้วออกไปจิ้มแก้มอากาโมโตะ
“แต่นาย... ตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”
รอยยิ้มของอากาโมโตะชะงักไป
“หา?”