โตเกียว รีเวนเจอร์ส: ยุคสมัยสุดเลวร้าย

ตอนที่ 2 เดิมพันตีกัน

12 นาที· 2.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

(บทที่ 1 โดนขังอยู่ในห้องมืด กำลังพยายามศอกใส่เสิ่นเฮ่ออยู่)

เช้าวันถัดมา เทราโนะ มินามิหาวหวอดพลางเดินจากลานหลังบ้านมายังลานหน้าบ้าน

เมื่อคืนเขานอนหลับไม่ค่อยสนิทนัก

ที่ระเบียงหน้าบ้าน ยางามิ อากาโมโตะนั่งอยู่ก่อนแล้ว ในมือถือถุงพลาสติกที่ใส่ซาลาเปาร้อน ๆ ไว้ 6 ลูก

เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว สวมคาร์ดิแกนบางสีเทาเข้มทับ กางเกงขายาวสีดำทรงหลวม ดูสะอาดสะอ้านและคล่องตัว

“ตื่นแล้วเหรอ?”

อากาโมโตะไม่แม้แต่จะหันกลับมา เพียงยื่นถุงพลาสติกไปข้าง ๆ

“กินสิ”

เทราโนะ มินามิรับถุงมาแล้วหย่อนตัวนั่งข้างเขา หยิบซาลาเปาลูกหนึ่งยัดเข้าปากไปทั้งลูก

แก้มป่องเหมือนแฮมสเตอร์ เขาพึมพำอะไรบางอย่างทั้งที่ปากยังเต็ม อากาโมโตะฟังไม่ชัด แต่พอเดาได้ว่าคงพูดว่า “ทำไมเป็นซาลาเปาอีกแล้ว”

ช่วยไม่ได้ ทั้งคู่ทำอาหารไม่เป็น

ช่วงหลายปีที่อยู่ริโอ ไม่ก็มีคนที่ลุงของอากาโมโตะจัดไว้ส่งอาหารมาให้ ไม่ก็ออกไปกินข้างนอก

พอกลับโตเกียว อาหารแต่ละวันก็พึ่งพาร้านสะดวกซื้อกับร้านริมทางเป็นหลัก

อากาโมโตะหยิบส่วนของตัวเองขึ้นมากัดคำหนึ่ง ก่อนล้วงโทรศัพท์ฝาพับออกมาจากกระเป๋า

หน้าจอสว่างขึ้น แสงสีฟ้าเย็นตาสะท้อนบนใบหน้า

วันที่ 7 กรกฎาคม ปี 2005

อากาโมโตะเคี้ยวซาลาเปาพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ช่วงเวลานี้ดูเหมือนจะเลยวันที่พระเอกฮานางากิ ทาเคมิจิข้ามเวลาครั้งแรกในต้นฉบับมาแล้ว

ถ้าจำไม่ผิด ทาเคมิจิข้ามกลับมาจากยุคปัจจุบันเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม

แต่ก็ช่างเถอะ

ยังไงช่วงหนึ่งหรือสองวันแรกหลังจากทาเคมิจิข้ามเวลามา เขาก็เอาแต่โดนซ้อมอยู่แล้ว

แต่ในกลุ่มห้าคนแห่งมิโซะที่ว่านั่น อากาโมโตะค่อนข้างสนใจยามางิชิ

ยามางิชิ อิจิชิ บทบาทในต้นฉบับไม่ได้โดดเด่นมากนัก แต่หมอนี่ดูเหมือนจะรู้เรื่องแก๊งนักเลงทุกกลุ่มเป็นอย่างดี จนทาเคมิจิกับพวกเรียกเขาว่า “สารานุกรมนักเลง” นับเป็นคนที่มีแววเหมาะกับงานหาข่าว

“ไปกันเถอะ มินามิ”

“อื้ม~”

เทราโนะ มินามิยัดซาลาเปาสองลูกสุดท้ายเข้าปากพร้อมกัน ปัดเศษแป้งบนมือ ก่อนลุกขึ้นบิดขี้เกียจ

ทั้งคู่ออกจากบ้านพร้อมกัน แล้วเดินไปโรงเรียน

โรงเรียนมิโซะอยู่ไม่ไกลจากบ้านเก่าของอากาโมโตะ เดินไปแค่สิบกว่านาทีก็ถึง

ทั้งคู่เดินเรื่อย ๆ ผ่านสี่แยกสองแห่ง ผ่านร้านปาจิงโกะที่ยังไม่เปิด แล้วเลี้ยวเข้าสู่ทางลาดที่มีต้นแปะก๊วยเรียงราย

สุดทางลาดคือประตูโรงเรียนมิโซะ เสาปูนสีเทามีป้ายโรงเรียนสีซีดห้อยอยู่ ประตูรั้วเหล็กเปิดแง้มไว้แล้ว และมีนักเรียนทยอยเดินเข้าไปประปราย

“ดูสิ ดูสิ สองคนนั้น…”

“สูงจัง ดูจากชุดนักเรียนแล้วน่าจะอยู่ปีสามนะ”

“ผู้ชายผมเงินคนนั้นหล่อจัง ไปขอช่องทางติดต่อดีไหม?”

“เคโกะ อย่าพูดเล่นน่า คนนั้นมีรอยสักด้วยนะ ไม่แน่อาจเป็นนักเลงแถวนี้ก็ได้…”

“น่ากลัวจัง งั้นช่างเถอะ”

เพิ่งเดินมาถึงหน้าโรงเรียน รูปร่างหน้าตาของอากาโมโตะกับมินามิก็เรียกเสียงซุบซิบจากคนที่อยู่แถวนั้นแล้ว

อากาโมโตะสูง 190 เซนติเมตร ผมสีเงินรวบลวก ๆ เป็นทรงคล้ายมวยซามูไร ดวงตาสีฟ้าอ่อนรับกับใบหน้าคมสวย ต่อให้เดินอยู่บนถนนกินซ่า ก็ยังมีคนเหลียวกลับมามองซ้ำ

ส่วนเทราโนะ มินามิยิ่งดูเกินจริง ด้วยส่วนสูง 210 เซนติเมตร ไหล่กว้างเอวคอดเป็นรูปสามเหลี่ยมคว่ำ รอยสักมังกรทะยานสีหมึกดำลามจากลำคอด้านขวาขึ้นไปถึงแก้มขวา เวลาเดินยังคอยกวาดตามองรอบตัว ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังตรวจตราอาณาเขต

อากาโมโตะได้ยินเด็กสาวสองคนข้าง ๆ หยอกล้อกัน จึงหันไปยิ้มให้พวกเธอ

เวลายิ้ม มุมปากของเขาไม่ได้ยกขึ้นมากนัก แต่ดวงตาจะโค้งลงเล็กน้อย

น่าเสียดาย สายตาของเด็กสาวเลื่อนจากใบหน้าเขาลงไปที่ลำคออย่างรวดเร็ว

ตรงลำคอด้านขวามีดอกมันจูชะเกะเบ่งบานอย่างเงียบงัน

กลีบดอกไม้สีแดงเข้มของดอกฮิกังบานะมีเส้นสายละเอียดอ่อน ลายมังกรสีหมึกดำพันเลื้อยขึ้นตามก้านดอก ก่อนทอดยาวไปถึงใต้กระดูกไหปลาร้า

ตอนนั้นเทราโนะ มินามิเป็นคนลากเขาไปสัก บอกว่าหาช่างสักฝีมือดีเจอแล้ว

อากาโมโตะเลือกแล้วเลือกอีก ในที่สุดก็ลงเอยกับลายนี้

เด็กสาวสองคนที่เมื่อครู่ยังหยอกล้อกันอยู่ พอเห็นอากาโมโตะหันมายิ้ม แล้วสังเกตเห็นรอยสักอวดเด่นบนลำคอ รอยยิ้มก็แข็งค้าง ก่อนก้มหน้าก้มตาเร่งฝีเท้าเดินหนีไปทันที

“พี่ใหญ่ ทำคนอื่นกลัวแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

เทราโนะ มินามิหัวเราะออกมาอย่างไม่ไว้หน้า ร่างสูง 210 เซนติเมตรโน้มตัวลง ไหล่สั่นระริกเพราะหัวเราะ

อากาโมโตะคิดในใจว่า นายจะต่างจากฉันสักแค่ไหนกันเชียว

รอยสักของนายแทบจะลามไปถึงกลางหน้าอยู่แล้ว

ทั้งคู่ไม่สนใจเสียงซุบซิบของคนรอบข้าง แล้วเดินไปยังชั้นปีสาม

ระหว่างทางเดิน พวกเขาพบคนที่ดูเหมือนครูอยู่หลายคน พอเห็นรูปร่างของเทราโนะ มินามิ ทุกคนก็ขยับชิดกำแพงโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อเห็นชุดนักเรียนของโรงเรียนมิโซะที่ทั้งคู่สวมอยู่ ก็พากันแสดงสีหน้าสับสน

ห้องปีสามห้องหนึ่ง ครูประจำชั้นเป็นชายวัยกลางคนสวมแว่น เขาถือใบแจ้งย้ายโรงเรียน พาทั้งคู่เข้าห้องเรียนแล้วแนะนำสั้น ๆ

“นี่คือยางามิ อากาโมโตะ ส่วนนี่คือเทราโนะ มินามิ ตั้งแต่วันนี้จะมาเรียนกับพวกเรา หวังว่าทุกคนจะเข้ากันได้ดี”

อากาโมโตะพยักหน้าเล็กน้อย แล้วกล่าวสั้น ๆ ว่า “ฝากตัวด้วยครับ”

ส่วนเทราโนะ มินามิง่าย ๆ กว่านั้น เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อยเป็นการทักทาย

เสียงพูดคุยเบา ๆ ดังขึ้นจากในห้องอีกระลอก

“คนผมขาวคนนั้นหล่อเกินไปแล้ว…”

“เดี๋ยวนะ คนข้าง ๆ เทราโนะมีรอยสักหรือเปล่า?”

“ไม่ใช่มั้ง ยางามิคุงก็มีด้วย ตรงคอนั่นดอกฮิกังบานะเหรอ? สวยจัง”

“สวยก็จริง แต่เป็นนักเลงใช่ไหม? ต้องเป็นแน่ ๆ เลย”

“ห้องเราจะกลายเป็นแหล่งรวมพวกนักเลงแล้วเหรอ?”

อากาโมโตะเดินตรงไปนั่งแถวรองสุดท้ายริมหน้าต่าง โดยไม่เหลียวมองใคร

เทราโนะ มินามิเดินตามหลังไป แล้วนั่งลงที่โต๊ะด้านหลังเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

ทั้งคู่ไม่สนใจสายตาหรือเสียงซุบซิบรอบตัวตลอดเวลา คนหนึ่งมองออกไปนอกหน้าต่าง อีกคนฟุบลงกับโต๊ะ

คาบแรกเป็นวิชาคณิตศาสตร์

ตอนแรกอากาโมโตะยังคิดว่าจะลองรื้อฟื้นความรู้สึกตอนเข้าเรียนดู อย่างไรเสีย นับตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัยในชาติก่อน เขาก็ไม่เคยเข้าห้องเรียนอีกเลย

เขาเปิดหนังสือเรียน มองสูตรกับตัวเลขบนหน้า พยายามตั้งสมาธิ

ทำได้ครึ่งชั่วโมง

จากนั้นก็หลับไป

ส่วนเทราโนะ มินามิที่นั่งอยู่ด้านหลัง เขาฟุบหลับตั้งแต่เริ่มคาบด้วยซ้ำ

ร่างสูง 210 เซนติเมตรขดอยู่บนโต๊ะเรียนของนักเรียนมัธยมปลาย ดูแล้วอึดอัดแทน แต่เทราโนะ มินามิกลับหลับสบายไม่มีปัญหา แถมยังเริ่มกรนเบา ๆ อีกด้วย

ไม่นาน ช่วงเช้าก็ผ่านไป

พอเสียงกริ่งพักกลางวันดัง อากาโมโตะก็ตื่นก่อน

เขานวดท้ายทอยแล้วหันไปมอง เทราโนะ มินามิยังหลับอยู่ ใบหน้าซุกอยู่ในข้อศอก ผมสีทองตรงท้ายทอยชี้โด่ขึ้นมาสูงลิ่ว

อากาโมโตะยื่นมือไปเคาะโต๊ะ เทราโนะ มินามิสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณพร้อมตั้งท่าป้องกัน ดวงตาสีอำพันยังไม่ทันจับภาพได้ชัด

“…พี่ใหญ่?”

“ไปกินข้าว”

ทั้งคู่ที่เพิ่งตื่นไปซื้อข้าวกล่อง แล้วมุ่งหน้าไปยังดาดฟ้า

ดาดฟ้าของโรงเรียนมิโซะไม่ได้ใหญ่นัก รอบ ๆ มีรั้วเหล็กสูงระดับเอวล้อมอยู่ และมีสนิมเกาะเต็มไปหมด

จากตรงนี้มองเห็นทิวทัศน์เมืองเขตชินจูกุได้กว้างไกล ไกลออกไปคืออาคารที่ทำการกรุงโตเกียวสองยอด ส่วนใกล้ ๆ เป็นกลุ่มอาคารที่พักกับป้ายร้านค้าที่เรียงแน่นขนัด

ทั้งคู่พิงรั้วเหล็กแล้วเปิดกล่องข้าวของตัวเอง

เทราโนะ มินามิจัดการข้าวกล่องหมดในไม่กี่คำ โยนตะเกียบลงแล้วเงยหน้ามองฟ้า บ่นว่า “พี่ใหญ่ ที่นี่น่าเบื่อชะมัด เรามาที่นี่ทำไมกันแน่?”

อากาโมโตะตบหัวเทราโนะ มินามิไปทีหนึ่ง

“ก็เพราะนายเอาแต่นอนน่ะสิ”

“เราสองคนก็พอ ๆ กันไม่ใช่หรือไง?”

เทราโนะ มินามินวดท้ายทอยพลางเถียง แต่สีหน้าไม่ได้ดูไม่พอใจอะไรนัก

หลายปีที่เขาติดตามอากาโมโตะอยู่ในริโอ ทำให้คุ้นชินกับการอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปนานแล้ว

อากาโมโตะไม่ตอบ

เขาหยิบซองบุหรี่ออกมา ดึงมวนหนึ่งส่งให้เทราโนะ มินามิ แล้วหยิบอีกมวนมาจุดสูบเอง

“ตอนบ่ายนายไปกับฉัน เราจะไปสืบข่าวกันหน่อย”

“รับทราบ”

เทราโนะ มินามิตอบอย่างฉับไว แต่ก็ถามต่อทันทีว่า “จะไปสืบเรื่องอะไร?”

อากาโมโตะเคาะเถ้าบุหรี่

“ตามหาคน”

คาบเรียนช่วงบ่าย ทั้งคู่ก็ยังนอนหลับเหมือนเดิม

ต่างกันตรงที่ตอนพักระหว่างคาบ อากาโมโตะลืมตาตื่นขึ้นมา

เขาใช้เวลาพักสองช่วงถามนักเรียนปีสองอยู่หลายคน อาศัยความทรงจำเลือนรางจากชาติก่อนเกี่ยวกับการแบ่งห้องและรูปลักษณ์ของตัวละคร จนหาห้องเรียนของทาเคมิจิเจอ

ห้องปีสองห้องหนึ่ง

ประตูห้องเรียนเปิดแง้มไว้ เสียงหยอกล้อดังมาจากข้างใน

อากาโมโตะยืนอยู่ตรงมุมทางเดิน กำลังจะชะโงกเข้าไปดู ก็เห็นกลุ่มห้าคนแห่งมิโซะอันโด่งดังในต้นฉบับเดินออกมาจากห้องเรียนพร้อมกัน พวกเขาพาดแขนกันแล้วมุ่งหน้าไปทางห้องน้ำ

ทั้งห้าคน

คนที่เดินนำอยู่ข้างหน้าสุดคือเซ็นโด อัตสึชิ ผมสีแดงทรงตั้งคล้ายเครื่องบินสะดุดตาเป็นพิเศษ

ด้านหลังคือฮานางากิ ทาเคมิจิ ผมสีทอง รูปร่างผอมบาง บนใบหน้ายังติดพลาสเตอร์อยู่หลายแผ่น

ถัดไปคือ…

ยามางิชิ อิจิชิ ผมสีน้ำตาลมัดเป็นจุกเล็ก ๆ, ยามาโมโตะ ทาคุยะ ผมยาวประบ่าสีเทา และซูซูกิ มาโกโตะ ผมดำเสยไปด้านหลัง

รูปลักษณ์โดยรวมตรงกับที่จำได้

อากาโมโตะพาเทราโนะ มินามิเดินตามไปเงียบ ๆ มองทั้งห้าคนเดินเข้าห้องน้ำ เทราโนะ มินามิกำลังจะตามเข้าไป แต่อากาโมโตะยื่นมือไปขวางไว้

“มีอะไร?”

“รอก่อน”

เทราโนะ มินามิทำหน้างง

อากาโมโตะไม่ได้อธิบาย เพียงพิงกำแพงนอกห้องน้ำแล้วเอียงศีรษะเป็นสัญญาณให้เขาเงียบ

ห้องน้ำเก็บเสียงได้ไม่ดีนัก บทสนทนาข้างในจึงดังออกมาชัดเจน

“ทาคุยะไม่ไหวหรอก”

“เขาไม่เก่งเรื่องต่อสู้นี่!”

“ถ้าทำได้ ฉันก็อยากสู้แทนเขานะ…”

“ทาเคมิจิ คอยดูให้ดีล่ะ ฉันจะไปแก้แค้นให้เอง…ถ้าชนะ นายต้องเลี้ยงข้าวหน้าเนื้อฉันด้วยนะ”

อากาโมโตะฟังบทสนทนาข้างในพลางทบทวนความทรงจำ

นี่คงเป็นฉากที่ทาเคมิจิท้าทายคิโยมาสะต่อหน้าคนอื่น เพื่อช่วยเพื่อนสมัยเด็ก

หรือก็คือการตีกันเดิมพันที่ไมกี้กับดราเคนปรากฏตัวครั้งแรก

แบบนี้คงต้องไปดูสักหน่อยแล้ว

พอได้ข้อมูลที่ต้องการ อากาโมโตะก็ยืดตัวขึ้นแล้วตบไหล่เทราโนะ มินามิ

“ไปกัน”

“ไม่ฟังต่อแล้วเหรอ?”

“พอแล้ว”

อากาโมโตะพาเทราโนะ มินามิออกจากหน้าห้องน้ำ

ทั้งคู่เดินไปตามทางเดิน มีนักเรียนหลายคนเดินสวนมา พอเห็นรอยสักของเทราโนะ มินามิ ก็รีบหลีกทางให้

“ตอนบ่ายฉันจะพานายไปดูอะไรสนุก ๆ”

เทราโนะ มินามิชะงักฝีเท้าแล้วหันมามอง “ดูอะไร?”

อากาโมโตะยิ้มเล็กน้อย

“ไปถึงก็รู้เอง”

ไม่นานก็ถึงเวลาเลิกเรียน

ทันทีที่เสียงกริ่งเลิกเรียนของโรงเรียนมิโซะดังขึ้น นักเรียนในชุดเครื่องแบบก็ทยอยหลั่งไหลออกจากอาคารเรียนเป็นระลอก อากาโมโตะกับเทราโนะ มินามิปะปนไปกับฝูงชน เดินออกจากประตูโรงเรียนแล้วไปยืนหน้าร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้ามถนน

เทราโนะ มินามิคาบไอศกรีมแท่งไว้ในปาก ส่วนอากาโมโตะถือกาแฟดำกระป๋องหนึ่ง

ไม่นาน กลุ่มห้าคนก็เดินออกมาจากประตูโรงเรียน

ทาเคมิจิที่เดินอยู่ตรงกลางมีสีหน้าเคร่งเครียด ก้มหน้า ล้วงมือทั้งสองข้างใส่กระเป๋ากางเกง จังหวะก้าวหนักอึ้งกว่าตอนที่เห็นในทางเดินเมื่อเช้ามาก

ยามางิชิเดินอยู่ข้างทาคุยะ ดูเหมือนกำลังพูดปลอบใจอะไรบางอย่าง

ทั้งห้าคนต่างมีเรื่องให้คิด จึงไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนตามหลังมา

อากาโมโตะกับเทราโนะ มินามิรักษาระยะห่างราว 30 เมตร เดินตามไปไม่ใกล้ไม่ไกล หลังผ่านถนนไปสามสายและข้ามสี่แยกแห่งหนึ่ง กลุ่มห้าคนก็เลี้ยวเข้าไปในสวนสาธารณะแบบเปิดแห่งหนึ่ง

สวนสาธารณะไม่ใหญ่นัก ตรงกลางมีลานโล่งที่กั้นด้วยรั้ว รอบลานมีบันไดปูนทอดสูงขึ้นไป และมีต้นสนหลายต้นที่ถูกตัดแต่งจนเบี้ยวไปมาอยู่ข้าง ๆ

เด็กหนุ่มหลายสิบคนในชุดนักเรียนหลากสีพากันล้อมมุมหนึ่งของบันได เบียดเสียดกันส่งเสียงเอะอะ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่กับกลิ่นเหงื่อ

อากาโมโตะกับเทราโนะ มินามิหาที่นั่งซึ่งมองเห็นได้ชัดเจน

ตรงนั้นเป็นต้นการบูรเก่าแก่ที่อยู่ด้านข้างบันได เรือนยอดแผ่กว้าง กิ่งก้านหนา ทั้งคู่นั่งบนรากไม้ที่นูนขึ้นมา จึงมองเห็นด้านล่างได้ทั่วโดยไม่สะดุดตาเกินไป

ที่ลานด้านล่างบันได ทาคุยะจากกลุ่มห้าคนยืนประจันหน้ากับนักเลงหัวเกรียนอีกคนหนึ่ง

ตอนนี้ยามาโมโตะ ทาคุยะยืนอยู่กลางลาน มือทั้งสองข้างสั่นเล็กน้อย แต่ก็ยังขบฟันตั้งท่าต่อสู้

“เฮ้ ทุกคนที่มาดู~”

อากาอิชิ ลูกน้องคนหนึ่งของคิโยมาสะเดินไปยืนตรงกลางระหว่างทั้งสองคน ทำหน้าที่เป็นพิธีกร

อากาอิชิตัวไม่สูงนัก แต่เสียงดังมาก พอเปิดปากก็กลบเสียงอึกทึกโดยรอบได้

“การแข่งวันนี้เป็นไปตามกำหนดการที่แจ้งไว้ โคจิมะจากโรงเรียนซากุระ…”

โคจิมะเป็นเจ้าหัวเกรียนผมเหลืองที่หน้าตาจืดชืด พอได้ยินอากาอิชิเรียกชื่อ เขาก็ยื่นมือทำท่าฮิปฮอปไปทางคนดู แล้วตะโกนว่า “เย้~”

คนดูบนบันไดส่งเสียงโห่ฮาทันที

“เย้กับผีน่ะสิ! ไอ้โง่!”

“อย่าทำกร่างนัก ไอ้หัวโล้น!”

“ถ้าแพ้สักยก กลับบ้านได้แค่ใส่กางเกงในนะโว้ย!”

อากาอิชิดูคุ้นเคยกับขั้นตอนแบบนี้ดี เขาจงใจหยุดรอให้เสียงโห่ฮารอบหนึ่งซาลงก่อน แล้วค่อยแนะนำต่อ

“ส่วนยามาโมโตะจากโรงเรียนมิโซะ…”

พอได้ยินชื่อตัวเอง ยามาโมโตะ ทาคุยะก็ห่อไหล่ลงเล็กน้อย

“ไปตายซะ ไอ้ผมประบ่า!”

“อย่าปอดแหกสิวะ ไอ้เวร!”

รอให้เสียงโห่ฮารอบหนึ่งผ่านไป อากาอิชิก็เสริมว่า “อัตราต่อรองคือ 4 ต่อ 6 โคจิมะเป็นฝ่ายได้เปรียบเล็กน้อย”

“โฮ่! ฮึดหน่อยสิ ยามาโมโตะ!”

“ฉันลงเงิน 500 เยนแทงให้นายชนะนะ ถ้าแพ้ฉันหมดตัวแน่!”

เสียงตะโกนรอบข้างดังขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่อากาอิชิพูดจบ คนดูก็ส่งเสียงโห่ฮาตามกันมา

อากาโมโตะยกมือแคะหู รู้สึกว่าพวกนักเลงกลุ่มนี้เสียงดังจริง ๆ

เทราโนะ มินามิที่อยู่ข้าง ๆ พูดอย่างดูแคลน “พี่ใหญ่ ตอนอยู่ริโอผมชวนไปดูมวยใต้ดินยังไม่ยอมไปเลย ตอนนี้พาผมมาดูอะไรแบบนี้เนี่ยนะ?”

น้ำเสียงเบื่อหน่ายของเขาปิดไม่มิด

ก็จริง เมื่อเทียบกับทางริโอแล้ว ที่นี่ดูอ่อนโยนเกินไปหน่อย

อากาโมโตะเองก็รู้ว่าฉากแบบนี้ดูเด็กไปหน่อยสำหรับเทราโนะ มินามิ จึงได้แต่ปลอบว่า “ดูไปก่อนน่า เราเพิ่งกลับมาที่นี่ ถือว่าได้ดูวิถีชีวิตของคนแถวนี้ด้วยไง”

พอได้ยินอากาโมโตะพูดแบบนั้น เทราโนะ มินามิก็เบ้ปาก แล้วฝืนใจหันไปดูต่อ

แต่อากาโมโตะสัมผัสได้ว่าเจ้าตัวยักษ์สูง 210 เซนติเมตรข้างกายแผ่รังสีคำว่า “น่าเบื่อ” ออกมาทั่วทั้งตัว

กลางลาน อากาอิชิทำหน้าที่พิธีกรเสร็จแล้ว คู่ต่อสู้ทั้งสองก็จัดท่าพร้อม

คนรอบข้างเงียบลง รอให้คิโยมาสะซึ่งนั่งอยู่ตรงกลางเป็นคนให้สัญญาณเริ่ม

คิโยมาสะเอาบุหรี่ออกจากปาก พ่นควันออกมาช้า ๆ เขาหรี่ตามองคนทั้งสองกลางลาน น้ำเสียงเนือยเฉื่อย

“เริ่มได้”

ทันทีที่คิโยมาสะออกคำสั่ง พวกนักเลงรอบข้างก็โห่ร้องขึ้น บรรยากาศในที่นั้นพุ่งถึงขีดสุด

“เดี๋ยวก่อน!!!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป