“นายเป็นนักเรียนจริง ๆ เหรอ?”
ไมกี้นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าทาเคมิจิ เอียงศีรษะทำมุมแปลก ๆ ปอยผมสีทองอ่อนปรกลงมาบังตาไปครึ่งหนึ่ง
“ทาเคมิจิน้อย ตั้งแต่วันนี้ไป นายเป็นพี่น้องของฉันแล้วนะ”
ตอนนี้ทาเคมิจิยังอยู่ในสภาพเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง
เมื่อครู่เขาเพิ่งโดนคิโยมาสะซ้อมจนปางตาย จากนั้นก็โดนหมัดเดียวของเทราโนะ มินามิทำเอาโลกทัศน์พังครืน แล้วจู่ ๆ หัวหน้าใหญ่กับรองหัวหน้าใหญ่ของแก๊งโตเกียวมันจิไคก็มาปรากฏตัวต่อหน้า ตอนนี้ “ไมกี้ผู้ไร้เทียมทาน” ในตำนานก็กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้า บอกว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน
ไมกี้ลุกขึ้น ก่อนหันไปมองอากาโมโตะที่เพิ่งหลีกทางให้อย่างเต็มใจ
“ไปหาที่คุยกันหน่อยไหม?”
อากาโมโตะยักไหล่ บอกว่าเขาไม่มีปัญหา
ดราเคนเอ่ยขึ้นได้จังหวะ “ที่นี่ไม่เหมาะจะคุยกัน”
อากาโมโตะกวาดตามองไปรอบ ๆ
ก็จริง อากาอิชิกับสมาชิกหน่วยสามคนอื่น ๆ ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่รู้ว่าควรดูเรื่องสนุกต่อ หรือหามคิโยมาสะไปโรงพยาบาลดี
สายตานับสิบคู่จ้องมาทางนี้ไม่วางตา
“ฉันรู้จักร้านราเม็งแถวนี้ รสชาติใช้ได้เลย”
พอได้ยินเรื่องของกิน ไมกี้ก็รับคำทันที
“อากะจังเลี้ยงเหรอ?”
“ได้ ฉันเลี้ยงเอง”
อากาโมโตะตอบตกลงทันที ก่อนหันไปผงกคางให้เทราโนะ มินามิ
ทั้งสี่คนหันหลังเดินออกไป
ทาเคมิจิยังนอนแผ่อยู่กับพื้น มองแผ่นหลังของทั้งสี่ที่เดินเคียงกันไปทางประตูสวนสาธารณะ พลางคุยกันเรื่องไร้สาระอย่าง “โดรายากิ” กับ “ราเม็งอะไรอร่อยกว่ากัน”
“ทาเคมิจิ”
ยามากิชินั่งยอง ๆ อยู่ข้างเขา น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย
“หยิกฉันที”
ทาเคมิจิไม่ได้หยิกเขา
เพราะตัวเขาเองก็ยังสงสัยอยู่ว่าโดนซ้อมจนเห็นภาพหลอนหรือเปล่า
ร้านราเม็งอยู่ไม่ไกลจากสวนสาธารณะ ตั้งอยู่ตรงหัวมุมตรอกเล็ก ๆ ป้ายร้านเขียนว่า “ทงคตสึ”
ร้านไม่ใหญ่ มีเพียงเคาน์เตอร์บาร์แถวยาวกับโต๊ะสองตัว มุมร้านมีโทรทัศน์เก่าคร่ำคร่ากำลังถ่ายทอดการแข่งขันเบสบอล
ทั้งสี่นั่งโต๊ะด้านในสุด
เทราโนะ มินามินั่งอยู่คนเดียวฝั่งหนึ่ง
อากาโมโตะนั่งข้างเขา ส่วนไมกี้กับดราเคนนั่งคู่กันตรงข้ามอากาโมโตะ
“ราเม็งทงคตสึสี่ชาม เกี๊ยวซ่าสองที่ ข้าวหน้าหมูชาชูหนึ่งที่”
อากาโมโตะสั่งเสร็จก็ส่งเมนูกลับไป ก่อนเสริมว่า “ราเม็งเพิ่มพิเศษ”
“อากะจังยังจำได้ด้วยว่าฉันชอบแบบเพิ่มพิเศษ”
ไมกี้ยิ้มตาหยี เท้าคางไว้
“อยากลืมยังยากเลย”
เจ้าของร้านยกน้ำเย็นสี่แก้วมาเสิร์ฟ อากาโมโตะหยิบขึ้นมาดื่มอึกใหญ่
ดราเคนประคองแก้วไว้ในมือ หมุนไปมาสองรอบ แต่ไม่ได้ดื่ม
สายตาของเขาจับอยู่ที่อากาโมโตะ แววตาซับซ้อนยากจะอธิบาย
“อากาโมโตะ”
“หือ?”
“หลังจากเรื่องพ่อแม่ของนายตอนอายุ 12 ปี...”
ดราเคนชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังเลือกถ้อยคำ
“ไมกี้เสนอว่าอยากไปเยี่ยมนาย พวกเรารวบรวมเงินกันซื้อดอกไม้กับกระเช้าผลไม้ ตั้งใจว่าจะไปบ้านนายตอนเย็น แต่พอไปถึงในคืนนั้น...”
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“บ้านนายไฟไหม้ ทั้งถนนเต็มไปด้วยรถดับเพลิง ตำรวจขึงแนวกั้นไว้สามชั้น พวกเรายืนดูบ้านหลังนั้นถูกไฟเผาอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนเกือบทั้งคืน ไมกี้พยายามจะพุ่งเข้าไป แต่ตำรวจห้ามไว้”
“พวกเราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแน่ วันรุ่งขึ้นอัปปะไปสืบข่าว พอกลับมาก็บอกว่า...เหตุไฟไหม้ครั้งนั้นมีคนเสียชีวิตหนึ่งคน”
ดราเคนเงยหน้าขึ้น แสงไฟในร้านสะท้อนดวงตาสีทองของเขา ทำให้แววตาดูหม่นหมองเป็นพิเศษ
“พวกเราเลยคิดว่าเป็นนาย”
โต๊ะเงียบไปสองวินาที
ไมกี้ไม่พูดอะไร ตะเกียบในมือหมุนวนไปมาครั้งแล้วครั้งเล่า บนใบหน้ามีรอยยิ้มฝืน ๆ
“เออ ๆ...”
จู่ ๆ อากาโมโตะก็หัวเราะออกมา
“ไอ้อัปปะสารเลวนั่น ไปปล่อยข่าวทั่วเลยใช่ไหมว่าฉันตายแล้ว”
“คราวหน้าเจอกัน ฉันจะเตะมันสักสองทีให้ได้”
พูดจบอากาโมโตะก็เสริมในใจเงียบ ๆ ว่า
เห็นแก่ว่าหมอนั่นเป็นห่วงเขาก็แล้วกัน...
เตะแค่ทีเดียวก็พอ
“ถ้าอย่างนั้น ไฟไหม้ครั้งนั้น...”
“เข้าใจผิดกันไปเอง มีโจรโง่ ๆ แอบเข้าบ้านฉันกลางดึก ตั้งใจจะขโมยของ ไม่รู้ไปชนอะไรเข้า บ้านเลยติดไฟ แล้วมันก็หนีออกมาไม่ทัน
ตอนนั้นฉันอยู่บราซิล ไม่ได้อยู่ที่นั่นเลย”
“วันรุ่งขึ้นหลังงานศพ ฉันก็ถูกพาตัวไปบราซิลแล้ว ยังไม่มีโอกาสได้บอกลาพวกนายด้วยซ้ำ”
ตอนพูด อากาโมโตะมีน้ำเสียงเป็นปกติ
แต่ดราเคนสังเกตเห็นมุมปากของอากาโมโตะกระตุกลงเล็กน้อย
“ว่าแต่...”
อากาโมโตะเงยหน้าขึ้น เปลี่ยนเป็นสีหน้าสบาย ๆ
“ตอนนั้นพวกนายยืนอยู่หลังแนวกั้น มองกันทั้งคืนเลยเหรอ?”
ดราเคนหันไปมองไมกี้
“ไมกี้ยืนอยู่จนถึงตีสาม ไม่พูดสักคำ หลังจากนั้นฝนตก เขาก็ยังยืนอยู่ ฉันเลยต้องลากตัวกลับมา”
อากาโมโตะหันไปมองไมกี้
ไมกี้ยังคงหมุนตะเกียบ สีหน้ายิ้มแย้มไร้อารมณ์เช่นเคย
แต่จังหวะหมุนตะเกียบของเขาหยุดชะงักไปครึ่งจังหวะ ก่อนจะหมุนต่อเร็วกว่าเมื่อครู่นิดหน่อย
“...ฉันไม่ได้ร้องไห้นะ”
“ใครถามเรื่องนั้นกัน”
ดราเคนยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มจนใจจาง ๆ ที่นาน ๆ ทีจะได้เห็น
“ที่จริงทุกคนคิดถึงนายมากนะ พวกเราไปเยี่ยมคุณลุงคุณป้าแทนนายทุกปี”
อากาโมโตะชะงักไป
“ทุกเดือนสิงหาคม”
ไมกี้เงยหน้าขึ้น แสงไฟสะท้อนอยู่ในดวงตา
“เดือนที่จัดงานศพในตอนนั้น พวกเราจะเลือกสักวันไปวางดอกเบญจมาศขาว แล้วอยู่ตรงนั้นสักพัก”
อากาโมโตะไม่พูดอะไร
ไมกี้เอียงศีรษะมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา
รอยยิ้มนั้นอ่อนโยน มุมปากโค้งขึ้น ส่วนดวงตาส่องประกายเหมือนเด็กน้อย
“อากะจัง ยินดีต้อนรับกลับมา”
อากาโมโตะมองหน้าเขา น้ำเสียงแผ่วเบา
“ขอโทษนะที่ทำให้พวกนายเป็นห่วง”
ดราเคนไม่พูดอะไร เพียงเอื้อมมือข้ามโต๊ะมาตบไหล่อากาโมโตะแรง ๆ ทีหนึ่ง
แต่สีหน้าเขายังคงเรียบเฉย ตบเสร็จก็ชักมือกลับ ยกน้ำขึ้นดื่มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ราเม็งถูกยกมาเสิร์ฟ
เทราโนะ มินามิเริ่มลงมือเป็นคนแรก กวาดหมูชาชูบนหน้าบะหมี่ใส่ปากหมดในเวลาไม่กี่อึดใจ
อากาโมโตะไม่ได้สนใจเขา คีบบะหมี่ขึ้นมาอย่างไม่เร่งรีบแล้วเป่าให้เย็น
ไมกี้สูดเส้นเข้าปากคำหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นกะทันหัน
“อากะจัง มาอยู่แก๊งโตเกียวมันจิไคสิ”
มือของอากาโมโตะชะงักไปครึ่งจังหวะ
“หลายปีมานี้แก๊งโตเกียวมันจิไคไม่มีหัวหน้าที่ปรึกษาเลย”
“ตำแหน่งนั้นเป็นของนายมาตั้งแต่แรกแล้ว”
อากาโมโตะวางตะเกียบลง
ไอร้อนจากชามลอยขึ้นมาเป็นสาย บดบังใบหน้าของไมกี้ให้พร่าเลือน
อากาโมโตะพลันนึกถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อน
ตอนนั้นทุกคนยังเป็นเด็ก มารวมตัวกันที่ศาลเจ้า ใช้ชอล์กวาดผังองค์กรลงบนพื้นซีเมนต์ แล้วเถียงกันเสียงดังเพื่อกำหนดชื่อกับตำแหน่ง
ไมกี้บอกว่าอากาโมโตะฉลาดที่สุด ต้องเป็นหัวหน้าที่ปรึกษา
ตอนนั้นอากาโมโตะปากบอกว่า “ตำแหน่งอะไรกันเนี่ย” แต่ในใจกลับภูมิใจสุด ๆ
ตำแหน่งฝ่ายเอกสารเพียงหนึ่งเดียว รู้ไหมว่ามันมีค่าขนาดไหน
ตอนนั้นเขายังไม่ได้ตื่นความทรงจำขึ้นมา ความคิดเรียบง่ายมาก แค่อยากตั้งแก๊งกับทุกคน สร้างยุคสมัยของตัวเอง แล้วพอโตขึ้น เวลากลับมาเจอกันก็ยังเล่นหัวกันได้เหมือนตอนนั้น
ชีวิตแบบนั้นฟังดูไม่เลวเลย
แต่ตอนนี้อากาโมโตะที่ผ่านการฝึกฝนในรีโอมาแล้ว ตัดสินใจเลือกเส้นทางในอนาคตของตัวเองไว้เรียบร้อย
เพราะงั้น...
“ขอโทษนะ ไมกี้”
ทันทีที่คำสี่คำนี้หลุดออกมา รอยยิ้มบนใบหน้าของไมกี้ก็หายไป เขาโน้มตัวมาข้างหน้า
“ทำไม?”
“อากะจัง ไม่อยากเป็นพวกเดียวกับเราแล้วเหรอ?”
ดราเคนไม่พูดอะไร เพียงวางตะเกียบลงเช่นกัน แล้วมองอากาโมโตะ
ส่วนเทราโนะ มินามิ...
ยังคงกินราเม็งอยู่
ชามที่สอง
เมื่อครู่เขาแอบสั่งเพิ่มอีกชามตอนที่ไม่มีใครสังเกต
อากาโมโตะถอนหายใจ ก่อนเริ่มเล่าประสบการณ์เท่าที่พูดได้
“พวกนายคิดว่าฉันตายแล้ว แต่จริง ๆ ฉันอยู่ที่รีโอ ลุงใหญ่ทำธุรกิจอยู่ที่นั่น... ธุรกิจใหญ่มาก
ฉันโตมาในสภาพแวดล้อมแบบนั้นตั้งแต่อายุ 12 ปี ทั้งสลัม แก๊ง ปืน หมัด มีครบทุกอย่าง”
ไมกี้ขมวดคิ้ว
“ฉันใช้เวลาสามปีสร้างหลักปักฐานที่นั่น”
เขาหันไปมองเทราโนะ มินามิ
เทราโนะ มินามิเพิ่งกลืนเส้นคำสุดท้ายลงคอพอดี พอสบตากับอากาโมโตะก็แสยะยิ้ม มุมปากยังมีคราบน้ำซุปติดอยู่
“มินามิเป็นพี่น้องคนแรกของฉันที่รีโอ”
ตอนพูด อากาโมโตะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“เขาแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งกว่าคนส่วนใหญ่ที่ฉันเคยเจอ”
สายตาของดราเคนหยุดอยู่ที่เทราโนะ มินามิสองสามวินาที
เขายังรู้สึกถึงแรงหมัดเมื่อครู่อยู่ที่แขน
“งั้น...” เสียงของไมกี้ขรึมลง “ที่นายไม่อยากกลับมาแก๊งโตเกียวมันจิไค เพราะนาย...”
“อืม” อากาโมโตะพยักหน้า “คราวนี้ฉันกลับมา นอกจากอยากเจอพวกนายแล้ว...”
เขาสบตาไมกี้ตรง ๆ
“ฉันก็อยากตั้งแก๊งของตัวเองด้วย”
ร้านราเม็งเงียบลงชั่วขณะ
ไมกี้จ้องอากาโมโตะอยู่นาน ดวงตาสีดำคู่นั้นลึกล้ำ
อากาโมโตะสบตากลับอย่างไม่หลบเลี่ยง
จากนั้นไหล่ของไมกี้ก็ห่อ เขาเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วเงยหน้ามองเพดาน
“...อากะจังก็ยังเป็นอากะจังใช่ไหม?”
อากาโมโตะชะงักไปเล็กน้อย
“อืม”
เขายิ้ม ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์สองข้าง
“ฉันก็ยังเป็นฉันเหมือนเดิม
พวกเรายังเป็นเพื่อนซี้กันเหมือนเดิม”
ดราเคนผ่อนลมหายใจยาว ราวกับในที่สุดก็วางเรื่องที่กลั้นเอาไว้ลงได้
“เอาละ ไมกี้”
เขายื่นมือไปตบหลังไมกี้สองสามที แรงจนตัวไมกี้โยกไปข้างหน้า
“ตอนนี้สิ่งที่เราควรคิดคือจะทำให้มิตสึยะกับคนอื่น ๆ ตกใจยังไง นายไม่คิดว่าสีหน้าพวกนั้นน่าสนใจเหรอ?”
ดวงตาของไมกี้เป็นประกายขึ้นมา
“สมกับเป็นเคนจิน!”
จากนั้นเขาก็หันไปหาอากาโมโตะ
“อากะจัง ถ้ามิตสึยะกับคนอื่น ๆ รู้ว่านายกลับมา ต้องตกใจตายแน่ โดยเฉพาะอัปปะ หมอนั่นเพ้อเจ้อทุกปีในวันเกิดนาย พูดอะไรทำนองว่า ‘อากะจังกำลังมองพวกเราอยู่บนฟ้า’ อะไรแบบนั้น...”
“หา?”
ขมับของอากาโมโตะกระตุก
ไมกี้ยังไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรผิด จึงพูดต่อ “ใช่ หมอนั่นไปวางโค้กกระป๋องหนึ่งไว้หน้าบ้านเก่าของนายทุกปี บอกว่าเป็นยี่ห้อที่นายชอบที่สุด แล้วยังโค้งคำนับให้พื้นที่ว่าง ๆ อีก...”
คืนนั้น ทั้งสี่คนคุยกันในร้านราเม็งจนร้านปิด
ตอนเจ้าของร้านเดินมาเช็ดโต๊ะตรงหน้าพวกเขาเป็นครั้งที่สาม อากาโมโตะก็ลุกขึ้นจ่ายเงินในที่สุด
เทราโนะ มินามิกินราเม็งไปห้าชาม เจ้าของร้านมองเขาราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตที่เหนือสามัญสำนึก
ตอนออกจากร้านราเม็ง ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ไมกี้กับดราเคนยืนอยู่ตรงปากตรอก ส่วนอากาโมโตะกับเทราโนะ มินามิยืนอยู่อีกฝั่ง ห่างกันไม่กี่ก้าว แต่ไม่มีใครเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหา
สุดท้ายดราเคนเป็นฝ่ายดึงไมกี้ไว้
“ไปกันเถอะ ไมกี้ ยังไงเขาก็ไม่หนีไปไหนหรอก”
ไมกี้ถูกลากให้เดินไปได้สองสามก้าว ก่อนหันกลับมาตะโกนว่า “อากะจัง! คราวหน้าเจอกันเอาโดรายากิมาฝากฉันด้วย!”
อากาโมโตะไม่ตอบ เพียงยิ้มพลางโบกมือให้
รอจนเงาของทั้งสองหายลับตรงหัวมุมถนน อากาโมโตะจึงลดมือลงแล้วล้วงกระเป๋า
ลมกลางคืนพัดเข้ามาจากปากตรอก ทำให้ผมหน้าม้าที่ปรกหน้าผากของเขายุ่งเหยิง
“พี่ใหญ่”
“หือ?”
“เมื่อกี้พี่ดูดีใจมากเลยนะ”
อากาโมโตะหันไปมองเทราโนะ มินามิที่ยืนข้าง ๆ “ก็ไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้วนี่”
“เกือบร้องไห้ด้วย”
“ใครเกือบร้องไห้?”
“ตอนพี่ดื่มน้ำเย็น มือสั่นอยู่”
ฝีเท้าของอากาโมโตะชะงักไป
“...มันเย็นต่างหาก”
“อ๋อ”
ทั้งสองเดินกลับไปตามทางเดิม
ไม่นาน บ้านเก่าก็ปรากฏอยู่สุดสายตา
อากาโมโตะหยุดยืนหน้าประตูแล้วหยิบกุญแจออกมา
“มินามิ”
“หือ?”
“พรุ่งนี้เราไปสืบข่าวพวกนักเลงแถวนี้กัน”
เขาผลักประตูใหญ่เปิด บานไม้ส่งเสียงเอี๊ยดเบา ๆ
“จากนั้นก็เริ่มชวนคนเข้าพวก”
เทราโนะ มินามิเดินตามเข้าไปในลาน แล้วเอื้อมมือปิดประตูตามหลัง
“รับทราบ”
อากาโมโตะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เพิ่มเบอร์ของไมกี้กับดราเคนแล้วใส่ชื่อกำกับไว้
“พี่ใหญ่ พรุ่งนี้เช้ากินอะไรดี?”
“ซาลาเปา”
“ซาลาเปาอีกแล้วเหรอ?”
“นายจะทำกับข้าวเองไหมล่ะ?”
“...ซาลาเปาก็ดีเหมือนกัน”