เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ชายหนุ่มสวมแว่นก็รู้สึกราวกับมีอะไรอุดคอไว้
เขาอ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
อีกสี่คนสังเกตเห็นความผิดปกติของชายหนุ่มสวมแว่น จึงรีบมองตามสายตาของเขาไปด้านหลัง
ในจังหวะเดียวกัน ทุกคนต่างเห็นใบหน้าที่โผล่พ้นบันไดออกมา
“อ๊า!”
หญิงหางม้าเกือบกรีดร้องออกมา แต่รีบยกมือปิดปากแน่น
คนอื่น ๆ ก็หน้าซีดเผือดและอดไม่ได้ที่จะถอยหลัง
ชายหนุ่มสวมแว่นซึ่งเห็นภาพนี้เป็นคนแรกถึงกับขาอ่อนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น
ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรกันแน่ ยิ่งไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาอยู่ข้างหลังพวกเขาได้อย่างไรโดยไร้สุ้มเสียง
ตอนนี้แม้แต่ชายเสียงแหบแห้งกับหญิงสวมหมวกแก๊ปที่เป็นผู้เล่นมากประสบการณ์ สีหน้าก็ยังดูย่ำแย่
มีเพียงหวังเฉิงที่จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตั้งใจ
ผีอย่างนั้นหรือ?
เขารู้เพียงว่า หากอีกฝ่ายเป็นผี เหนือศีรษะของอีกฝ่ายคงไม่ปรากฏเจตนาร้ายเพียงน้อยนิดเช่นนี้
อีกฝ่ายก็แค่คนคนหนึ่งเท่านั้น
หวังเฉิงมองไปทางหญิงคนนั้นอย่างครุ่นคิด
ผู้คนในโลกฝันร้ายแห่งนี้ดูไม่ต่างจากคนในโลกความจริงเลย
“ที่แท้พวกคุณก็อยู่ที่นี่กันหมด”
ครู่ต่อมา หญิงบนบันไดก็เอ่ยขึ้น
“พวกเราเก็บของเรียบร้อยแล้ว กำลังจะไป ต่อจากนี้คงต้องรบกวนพวกคุณแล้ว”
หญิงคนนั้นดูเหมือนไม่ได้รู้สึกว่าท่าทีของทุกคนแปลกประหลาดเลย สีหน้าไม่มีแววผิดปกติแม้แต่น้อย
เธอวางแผ่นไม้ในมือลง แล้วค่อย ๆ เดินขึ้นบันไดมา
เมื่อเห็นใบหน้าที่ดูน่ากลัวอยู่บ้างของอีกฝ่าย ทุกคนก็ขยับหลบไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว
“ที่แท้ก็เป็นคน...”
ชายหนุ่มสวมแว่นพึมพำเสียงเบา พลางถอนหายใจอย่างโล่งอก
ใบหน้าของหญิงคนนี้ทำให้รู้สึกอึดอัดใจจริง ๆ
ไม่ใช่ว่าเธอหน้าตาแย่อะไรนัก แต่แค่มองก็รู้สึกว่าเข้าหายาก ราวกับทุกคนติดหนี้เธออยู่
อีกทั้งพวกเขายังไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร จึงไม่มีใครคิดจะชวนคุยในตอนนี้
หญิงคนนั้นเดินมาไม่กี่ก้าวก็หยุดตรงหน้าทุกคน ก่อนที่เธอจะทันได้ทำอะไร เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นอีกครั้งจากบันไดด้านหลัง
ทุกคนหันไปมองตามเสียง เห็นเด็กหญิงผมสั้นคนหนึ่งปรากฏตัวตรงปากบันได เธอมองมาทางพวกเขาอย่างหวาด ๆ
“มา เสี่ยวซี เรียกคุณลุงคุณป้าสิ”
หญิงคนนั้นกวักมือเรียกเด็กหญิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง
“อีกหลายวันจากนี้คุณลุงคุณป้าจะดูแลหนู รีบพูดขอบคุณสิ”
“ขอบคุณค่ะคุณลุงคุณป้า”
เด็กหญิงดูอายุราวแปดหรือเก้าขวบ เธอเดินไปหลบอยู่หลังหญิงคนนั้นอย่างเขินอาย ก้มหน้าพูดเสียงเบา
ทุกคนมองหน้ากัน โดยเฉพาะพวกมือใหม่หลายคนที่ไม่เข้าใจว่าเหตุการณ์ตรงหน้าหมายถึงอะไร
ชายเสียงแหบแห้งมีสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าให้หญิงคนนั้น “ไม่ต้องห่วง พวกเราจะดูแลเธอให้ดี”
“อย่างนั้นฉันก็สบายใจแล้ว”
หญิงคนนั้นเผยรอยยิ้มที่เสแสร้งอย่างเห็นได้ชัด
จู่ ๆ เธอก็หันไปมองตุ๊กตาที่วางอยู่ข้างหัวเตียง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบเดินไปทางนั้น
ทุกคนรีบหลีกทางให้อีกครั้ง
หญิงคนนั้นเดินไปถึงเตียงแล้วคว้าตุ๊กตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว โดยไม่แม้แต่จะมองมัน เธอเปิดประตูตู้เสื้อผ้าแล้วโยนตุ๊กตาเข้าไป ก่อนจะปิดประตูตู้ทันที
จากนั้นก็มีเสียงกึกดังขึ้น
แม่กุญแจโลหะตัวหนึ่งถูกคล้องไว้กับประตูตู้ ดูท่าหากไม่ใช้กำลัง งั้นก็คงเปิดตู้นี้ไม่ได้อีกแล้ว
“ทำให้พวกคุณเห็นเรื่องน่าขันแล้ว ตามฉันมาเถอะ”
หญิงคนนั้นหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มปลอม ๆ ที่เห็นได้ชัด จากนั้นก็เดินกลับไปยังปากบันได จูงเด็กหญิงลงไปข้างล่าง
ถึงตอนนี้ทุกคนก็ยังงุนงง หลังจากมองหน้ากันแล้ว จึงได้แต่เดินตามหญิงคนนั้นลงไป
“ชั้นสองมีห้องครัว ห้องน้ำ แล้วก็ห้องพักของพวกคุณ เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องห่วง”
เมื่อมาถึงชั้นล่าง หญิงคนนั้นก็ชี้ไปยังทางเดินพลางแนะนำ
แม้จะเป็นเวลากลางวัน แต่ทางเดินก็ยังมืดสลัวเป็นพิเศษ
สองข้างทางมีห้องอยู่หลายห้อง ประตูไม้กับพื้นดูเก่าอยู่ไม่น้อย
ส่วนอีกด้านของทางเดิน ใกล้กับบันไดเป็นห้องครัว ห้องน้ำหนึ่งห้อง และห้องกินข้าวที่มีโต๊ะกลมตั้งอยู่
ถึงตรงนี้ ทุกคนก็พอจะเข้าใจแล้วว่าที่นี่น่าจะเป็นบ้านสามชั้นที่สร้างขึ้นเอง บ้านลักษณะนี้พบเห็นได้ไม่น้อยในชุมชนแออัดกลางเมืองของโลกความจริง
หญิงคนนั้นแนะนำอีกสองสามประโยค ก่อนจะพาทุกคนลงมาที่ชั้นหนึ่ง
“ชั้นหนึ่งเป็นห้องรับแขกกับห้องเก็บของ”
เธออธิบาย
“ครอบครัวเราใช้ชีวิตเรียบง่าย ไม่มีข้าวของอะไรมาก”
หวังเฉิงมองไปรอบ ๆ ชั้นหนึ่งเรียบง่ายจริง ๆ มีเพียงเก้าอี้สองแถวที่มีเบาะรองนั่ง กับโทรทัศน์เก่า ๆ เครื่องหนึ่ง
ห้องเก็บของไม่มีแม้แต่ประตู ภายในยังเป็นสภาพปูนเปลือย มีเพียงเก้าอี้เตี้ยสกปรกสองสามตัววางอยู่
ไม่ว่าจะมองจากแง่ไหน ครอบครัวนี้ก็ไม่ได้ร่ำรวย
ด้านข้างเป็นประตูใหญ่ของชั้นหนึ่ง ตอนนี้เปิดค้างอยู่
ด้านนอกมีรถเก่า ๆ คันหนึ่งติดเครื่องรออยู่
ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ สูบบุหรี่ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของหวังเฉิง ชายคนนั้นก็หันมามอง เผยให้เห็นดวงตาเรียวเล็กและเจตนาร้ายสีดำสนิทเหนือศีรษะ
“ลุงแก่ ๆ อีกคนแล้ว”
หวังเฉิงมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางประเมินในใจ
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปก่อนนะ ขอบคุณพวกคุณมากจริง ๆ”
หญิงคนนั้นยิ้มปลอม ๆ อีกครั้ง เธอปล่อยมือเด็กหญิงแล้วรีบร้อนเดินออกไปทางประตู
ปัง!
เสียงประตูปิดลง ทำให้ภายในบ้านมืดสลัวกว่าเดิมทันที
ไม่นานก็มีเสียงหญิงคนนั้นขึ้นรถ ปิดประตูรถ และขับออกไปจากด้านนอก
“ตกลงพวกเรารับบทเป็นอะไรกันแน่?”
หลายวินาทีต่อมา ชายหนุ่มสวมแว่นจึงพึมพำเสียงเบาอย่างงุนงง
“เป็นญาติของพวกเขา? หรือคนใจดีอะไรสักอย่าง?”
“อย่าพูดมาก” หญิงสวมหมวกแก๊ปถลึงตาใส่เขา
ชายหนุ่มสวมแว่นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าที่นี่ยังมีคนนอกอยู่ และเพิ่งรู้ว่าคำพูดของตัวเองฟังดูไม่เข้าท่า
เขาหันไปมองด้านข้าง เห็นเด็กหญิงยืนอยู่อย่างว่าง่าย เงียบสงบ เพียงแต่เหลือบมองมาทางเขาด้วยความสงสัย
เขารู้สึกเย็นวาบในใจ
ถ้าเขาแสดงท่าทีไม่เหมือนกับบทบาทที่เกมกำหนดไว้ให้ จะทำให้เกิดอันตรายถึงชีวิตหรือเปล่า?
เด็กหญิงที่ชื่อเสี่ยวซีคนนี้ แม้ตอนนี้จะดูเหมือนเป็นเพียงตัวละครเอ็นพีซี แต่ก็อาจซ่อนอันตรายใหญ่หลวงเอาไว้
“เอาละ พวกเรากลับไปเก็บของที่ชั้นสองก่อน แล้วค่อยดูว่าคืนนี้จะกินอะไรกัน”
หวังเฉิงเหลือบมองเด็กหญิงแวบหนึ่ง แล้วเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน
ในเมื่อพวกเขาต้องอยู่ที่นี่สามวันและออกไปไหนไม่ได้ เสบียงยังชีพจึงเป็นสิ่งสำคัญอย่างไม่ต้องสงสัย
ในทางกลับกัน จนถึงตอนนี้ ผู้คนที่พวกเขาพบในโลกนี้ก็ไม่ได้อันตรายอย่างที่เขาคิด
อย่างน้อยสามีภรรยาเจ้าของบ้านที่เพิ่งจากไปก็เป็นมนุษย์ทั้งคู่
หากจะพูดถึงสิ่งผิดปกติ ก็คงมีเพียงเจตนาร้ายเหนือศีรษะของทั้งสองที่มากกว่าคนทั่วไป
คนอื่นยังไม่ทันตอบ เด็กหญิงก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสกังวานว่า
“ถ้าอย่างนั้นคุณลุงคุณป้าคะ เสี่ยวซีขอกลับห้องก่อนนะคะ”
พูดจบ เด็กหญิงก็เดินขึ้นไปชั้นบนทันที
จนกระทั่งเธอลับหายไปตรงปากบันได หญิงสวมหมวกแก๊ปจึงส่งสัญญาณให้คนอื่น ๆ แล้วเดินตามขึ้นไปอย่างเงียบเชียบ
เห็นได้ชัดว่าในเมื่อภารกิจของพวกเขาคือดูแลเด็กหญิงคนนี้ ก็ย่อมต้องสืบหาข้อมูลให้ได้มากที่สุด
หวังเฉิงเป็นคนแรกที่เดินตามขึ้นไป เมื่อคนอื่นเห็นดังนั้นก็ทยอยขึ้นบันไดตามกันไป
เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด!
เมื่อมาถึงชั้นสอง หวังเฉิงได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากเหนือศีรษะเป็นระยะ
“ดูเหมือนเธอจะขึ้นไปข้างบนแล้ว”
ทุกคนมองไปยังปากบันไดขึ้นห้องใต้หลังคา ไม่นานก็เห็นแผ่นไม้แผ่นหนึ่งปิดปากบันไดเอาไว้
ดูท่าแผ่นไม้นี้จะทำหน้าที่เป็น “ประตู” กั้นระหว่างชั้นสองกับห้องใต้หลังคา
“ถ้าอย่างนั้นห้องใต้หลังคาชั้นสามก็คือห้องของเด็กหญิงสินะ?” ชายเสียงแหบแห้งพึมพำ “แล้วตุ๊กตานั่นก็คือ...”
หญิงสวมหมวกแก๊ปพยักหน้า แล้วลดเสียงลง “น่าจะเป็นของเด็กหญิงที่ชื่อเสี่ยวซี”
เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
“แต่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ทำไมถึงมีของเล่นที่น่ากลัวขนาดนั้นได้?”