ฝันร้ายสยองขวัญ: เนตรผีคู่ของผม

ตอนที่ 3 ฝันร้ายสยองขวัญ: ผมมีดวงตาผีคู่หนึ่ง

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ในห้วงเลือนราง ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร

ตัวรถที่โยกไหวเบา ๆ ค่อย ๆ หยุดนิ่งลงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

“ถึงแล้ว”

หวังเฉิงได้ยินเสียงชายเสียงแหบแห้งดังข้างหูอย่างงัวเงีย

หัวใจของหวังเฉิงกระตุกวูบ เขาลืมตาขึ้นทันที

ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ที่นี่คือห้องใต้หลังคาแคบ ๆ สลัวมืด มีเพียงเครื่องเรือนเรียบง่ายไม่กี่ชิ้น บนผนังติดโปสเตอร์เก่าเหลืองอยู่หลายแผ่น หน้าต่างบานเล็กที่ถูกไม้กระดานปิดตายไว้ปล่อยให้แสงสว่างลอดผ่านรอยแยกเข้ามาได้เพียงเล็กน้อย

เก่าทรุดโทรม เย็นเยียบ

นี่คือความรู้สึกแรกที่หวังเฉิงมีต่อที่แห่งนี้

“นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

ชายหนุ่มสวมแว่นมองรอบตัวอย่างกระวนกระวาย ใบหน้าซีดเผือด ขดตัวหดเกร็ง “เมื่อกี้พวกเราไม่ได้อยู่บนรถกันหรอกเหรอ? แล้วตอนนี้ทำไมถึง...”

หญิงสาวผมหางม้าอีกคนก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน เธอจำได้เพียงว่าหมอกสีเทาลอยเข้ามาในรถ แล้วตัวเองก็ดูเหมือนจะหลับไป แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ที่นี่เสียแล้ว

“ที่นี่คือโลกฝันร้าย หรืออีกด้านหนึ่งของโลกที่พวกเขาเรียกกัน”

ชายเสียงแหบแห้งไม่ได้ดูตกใจ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนอธิบายว่า

“แต่อย่าเข้าใจผิด ถ้าตายในนี้ ตัวคุณในโลกความจริงก็ตายด้วย”

พูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา คล้ายกำลังจะตรวจดูอะไรบางอย่าง

ตอนนั้นเอง หญิงสาวสวมหมวกแก๊ปที่ก่อนหน้านี้เงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้นว่า

“ภารกิจครั้งนี้คือเอาชีวิตรอดให้ครบ 3 วัน แล้วก็ไม่มีคำอธิบายอย่างอื่นเลย”

เธอกำลังมองหน้าจอโทรศัพท์ สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก จากนั้นก็พึมพำด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อว่า

“แต่ครั้งนี้มีมือใหม่ตั้งสามคนแท้ ๆ...”

หวังเฉิงมองภาพนั้นแล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาดูเช่นกัน

ถึงตอนนี้เขาก็เข้าใจแล้วว่าโทรศัพท์เครื่องนี้น่าจะเป็นสื่อกลางที่สิ่งมีชีวิตลึกลับบางอย่างใช้ส่งคำใบ้ให้ผู้เล่น

บนหน้าจอมีข้อความสั้น ๆ เพียงบรรทัดเดียว

เอาชีวิตรอดในบ้านหลังนี้ให้ครบ 3 วัน

นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีคำใบ้อื่นอีกจริง ๆ

“หมายความว่าเราต้องอยู่ให้รอดตลอด 3 วันนี้ แถมห้ามออกจากบ้านหลังนี้ด้วยงั้นเหรอ?” หวังเฉิงหรี่ตาครุ่นคิด

แม้แต่สถานที่ก็ยังถูกจำกัดไว้อย่างชัดเจน หากเจออันตราย พื้นที่ให้พวกเขาหลบหนีหรือซ่อนตัวก็มีจำกัดมาก ดูท่าภารกิจนี้คงไม่ง่าย

“ถ้าอย่างนั้น... ถ้าเราออกจากบ้านหลังนี้จะเกิดอะไรขึ้น?” หญิงสาวผมหางม้ากลืนน้ำลาย เสียงสั่นเล็กน้อยขณะถาม

“ออกไปงั้นเหรอ?” หญิงสาวสวมหมวกแก๊ปเหลือบมองเธอด้วยสายตาหม่นหมอง ก่อนตอบเสียงเย็นชา “ถ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ก็ลองดูสิ”

ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหญิงสาวผมหางม้าก็แข็งค้างทันที

“ผมแนะนำว่าอย่าทำแบบนั้น” ชายเสียงแหบแห้งส่ายหน้าแล้วพูดต่อ “คำใบ้ในโทรศัพท์คือกฎและข้อมูลเดียวที่เรารู้ในช่วงเริ่มเกม เพราะฉะนั้นห้ามฝ่าฝืนเด็ดขาด”

เขาก้าวเข้าไปตบไหล่หญิงสาวผมหางม้าเบา ๆ เพื่อปลอบใจ

“ส่วนกฎที่ยังไม่รู้ซึ่งมีอีกมาก เราต้องไปค้นหาด้วยตัวเอง มีเพียงเท่านี้ถึงจะมีโอกาสรอด”

“ค่ะ... ฉันเข้าใจแล้ว” หญิงสาวผมหางม้ามองเขาอย่างซาบซึ้ง พลางพยักหน้ารัว ๆ

ชายหนุ่มสวมแว่นที่อยู่ข้าง ๆ เม้มปาก ก่อนขยับเข้าไปใกล้ชายเสียงแหบแห้ง

เมื่อเทียบกันแล้ว ชายเสียงแหบแห้งซึ่งเป็นผู้เล่นเก่าดูพึ่งพาได้มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ไม่เพียงวางท่ามั่นคง แต่ยังอธิบายรายละเอียดให้มือใหม่อย่างพวกเขาฟังอย่างถี่ถ้วน

ทั้งที่เดิมทีไม่ใช่หน้าที่ของเขาเลย

มีเพียงหวังเฉิงที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านข้าง ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจกับข้อมูลใหม่ทั้งหมด

แต่ความจริงแล้ว เขามองเห็นหมอกเหนือศีรษะของทั้งสี่คนตรงหน้าอย่างชัดเจน

หมอกที่ตอนอยู่บนรถยังพร่าเลือน บัดนี้กลับมองเห็นได้ถนัดตา

เหนือศีรษะของหญิงสาวผมหางม้ามีหมอกดำสายหนึ่ง ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่

ส่วนชายหนุ่มสวมแว่นมีหมอกขาวสายหนึ่ง

สิ่งที่ทำให้หวังเฉิงแปลกใจเล็กน้อยคือ เหนือศีรษะของหญิงสาวสวมหมวกแก๊ปก็มีหมอกขาวจาง ๆ สายเล็กอยู่เช่นกัน

มีเพียงชายเสียงแหบแห้งที่แตกต่างออกไป หมอกเหนือศีรษะของเขาดำสนิทราวกับหมึก อีกทั้งยังมีลักษณะคล้ายก้อนเนื้อกลม ๆ กำลังแผ่ไอเย็นเยียบชวนขนลุก

กลุ่มหมอกอำมหิตนี้ไม่ได้ใหญ่เท่าคนร้ายที่เคยปล้นหวังเฉิงก่อนหน้านี้ แต่กลับเข้มข้นกว่ามาก

หากสบโอกาส อีกฝ่ายคงลงมือฆ่าใครก็ได้โดยไม่ลังเล

“ในเมื่อคุยกันพอแล้ว งั้นเราไปสำรวจสภาพแวดล้อมกันก่อนดีไหม?” หญิงสาวสวมหมวกแก๊ปอารมณ์ไม่ดี น้ำเสียงจึงออกจะหงุดหงิด

ขณะพูด เธอก็กวาดตามองรอบห้องอย่างรวดเร็วไปแล้วรอบหนึ่ง

จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปหยุดที่ตุ๊กตาตัวหนึ่งซึ่งวางอยู่ข้างเตียงโดยไม่รู้ตัว

ตุ๊กตาสวมเสื้อผ้าสีสันสดใส เนื้อผ้าดูไม่ค่อยดีนัก ใบหน้าเล็ก ๆ ที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมาก็มีตำหนิและแข็งทื่อ

ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับใหญ่ผิดปกติ คล้ายมีแสงประหลาดวูบไหวอยู่ในยามนี้ มันว่างเปล่าขณะ “จ้อง” มาทางพวกเขา ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูอัปลักษณ์และพิลึกพิลั่น

“ตุ๊กตาน่าขยะแขยงชะมัด...”

หญิงสาวผมหางม้ามองตามสายตาอีกฝ่ายไป สีหน้าพลันย่ำแย่ลง เธอเหมือนนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงยกมือปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างกลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว

“นี่มัน... ตัวอะไรกัน?”

เสียงอู้อี้ของชายหนุ่มสวมแว่นก็หลุดออกมาจากลำคอ

ทันทีที่สบตากับตุ๊กตา เขาก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ราวกับมันมีชีวิตอยู่จริง ๆ

“อย่าหลอกตัวเองให้กลัวไปก่อน ฝันร้ายคงไม่ทำให้เราเจออันตรายถึงตายตั้งแต่เริ่มหรอก”

ชายเสียงแหบแห้งก้าวเข้าไปตรวจดูสองก้าว เขาขมวดคิ้วเช่นกัน ตุ๊กตาตัวนี้ชวนให้รู้สึกประหลาดจริง ๆ ดูอย่างไรก็ไม่ใช่ของธรรมดา

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า

“อีกอย่าง ในเมื่อที่นี่เป็นจุดเริ่มต้น ก็น่าจะมีเบาะแสสำคัญอะไรอยู่ ผมเสนอว่า...”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง คิ้วยิ่งขมวดแน่น ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “...พวกเราไปดูพร้อมกันดีกว่า เผื่อมีอันตรายจะได้ช่วยกันได้”

พูดจบ เขาก็มองทุกคนอย่างรอความเห็น

“คุณหมายถึงให้พวกเราไปตรวจตุ๊กตาตัวนี้พร้อมกันทุกคนงั้นเหรอ?”

ชายหนุ่มสวมแว่นหน้าซีดลงเล็กน้อย แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นผู้เล่นเก่า เบาะแสที่พูดถึงนั้นชวนให้มองข้ามได้ยากจริง ๆ

อีกอย่าง อย่างน้อยก็ไม่ต้องไปดูคนเดียว

เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนพยักหน้าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ถ้าอย่างนั้น... ก็ได้”

“ฉันไม่มีปัญหา” หญิงสาวสวมหมวกแก๊ปขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยอมตกลง

“ได้”

หวังเฉิงเองก็ไม่มีข้อคัดค้าน

ตุ๊กตาตัวนี้ดูน่าสงสัยจริง ๆ

แม้รูปร่างหน้าตาจะน่ากลัว แต่หากพลาดเบาะแสไปเพราะเรื่องนี้ ไม่ว่าใครก็คงยากจะยอมรับได้

หญิงสาวผมหางม้ามองไปทางตุ๊กตาด้วยสีหน้าขยะแขยง แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอก็ไม่มีทางปฏิเสธได้อีก

ทั้งห้าคนเงียบลงพร้อมกัน ชายเสียงแหบแห้งส่งสัญญาณด้วยสายตา ทุกคนจึงค่อย ๆ ขยับเข้าไปหาตุ๊กตาพร้อมกัน

ชายหนุ่มสวมแว่นตัวสั่นน้อย ๆ ไปทั้งตัว

เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าตัวเองกำลังคิดไปเอง

สายตาของตุ๊กตาตัวนั้นเหมือนจ้องมาที่เขาไม่วาง มุมปากคล้ายมีรอยยิ้มจาง ๆ ราวกับกำลังรอให้เขาเข้าไปใกล้

ภาพนั้นทำให้ขาเขาอ่อนแรง

เขาหันไปมอง แล้วสะดุ้งวาบ

ถึงได้รู้ว่าตัวเองเดินนำหน้าทั้งห้าคนอยู่!

เขาหยุดเดิน เสียงสั่นขณะพูดว่า

“เฮ้ย ผมว่า... พวกคุณอย่าเดินเร็วขนาดนั้น...”

แต่ในวินาทีถัดมา สายตาของเขาก็ไปหยุดที่ฉากกั้นซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายเมตร สีหน้าพลันแข็งค้าง!

มีมือขาวซีดข้างหนึ่งกำลังค่อย ๆ ยกแผ่นกั้นขึ้น ใต้แผ่นนั้น เงาร่างสีดำกำลังค่อย ๆ โผล่ศีรษะออกมา

มองให้ชัด นั่นคือใบหน้าหญิงสาวที่ซีดขาว ดวงตาสีดำมีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ กำลังแอบมองแผ่นหลังของทั้งห้าคน

……

หมายเหตุ: เรื่องนี้ดัดแปลงจาก «บ้านอันอบอุ่น» และ «อสรพิษพิษที่ถูกเลี้ยงไว้» ของเฉิงอวี่เจียหลง หากมีความคล้ายคลึงกัน นั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป