ในห้วงเลือนราง ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
ตัวรถที่โยกไหวเบา ๆ ค่อย ๆ หยุดนิ่งลงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้
“ถึงแล้ว”
หวังเฉิงได้ยินเสียงชายเสียงแหบแห้งดังข้างหูอย่างงัวเงีย
หัวใจของหวังเฉิงกระตุกวูบ เขาลืมตาขึ้นทันที
ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว
ที่นี่คือห้องใต้หลังคาแคบ ๆ สลัวมืด มีเพียงเครื่องเรือนเรียบง่ายไม่กี่ชิ้น บนผนังติดโปสเตอร์เก่าเหลืองอยู่หลายแผ่น หน้าต่างบานเล็กที่ถูกไม้กระดานปิดตายไว้ปล่อยให้แสงสว่างลอดผ่านรอยแยกเข้ามาได้เพียงเล็กน้อย
เก่าทรุดโทรม เย็นเยียบ
นี่คือความรู้สึกแรกที่หวังเฉิงมีต่อที่แห่งนี้
“นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
ชายหนุ่มสวมแว่นมองรอบตัวอย่างกระวนกระวาย ใบหน้าซีดเผือด ขดตัวหดเกร็ง “เมื่อกี้พวกเราไม่ได้อยู่บนรถกันหรอกเหรอ? แล้วตอนนี้ทำไมถึง...”
หญิงสาวผมหางม้าอีกคนก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน เธอจำได้เพียงว่าหมอกสีเทาลอยเข้ามาในรถ แล้วตัวเองก็ดูเหมือนจะหลับไป แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ที่นี่เสียแล้ว
“ที่นี่คือโลกฝันร้าย หรืออีกด้านหนึ่งของโลกที่พวกเขาเรียกกัน”
ชายเสียงแหบแห้งไม่ได้ดูตกใจ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนอธิบายว่า
“แต่อย่าเข้าใจผิด ถ้าตายในนี้ ตัวคุณในโลกความจริงก็ตายด้วย”
พูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา คล้ายกำลังจะตรวจดูอะไรบางอย่าง
ตอนนั้นเอง หญิงสาวสวมหมวกแก๊ปที่ก่อนหน้านี้เงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้นว่า
“ภารกิจครั้งนี้คือเอาชีวิตรอดให้ครบ 3 วัน แล้วก็ไม่มีคำอธิบายอย่างอื่นเลย”
เธอกำลังมองหน้าจอโทรศัพท์ สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก จากนั้นก็พึมพำด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อว่า
“แต่ครั้งนี้มีมือใหม่ตั้งสามคนแท้ ๆ...”
หวังเฉิงมองภาพนั้นแล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาดูเช่นกัน
ถึงตอนนี้เขาก็เข้าใจแล้วว่าโทรศัพท์เครื่องนี้น่าจะเป็นสื่อกลางที่สิ่งมีชีวิตลึกลับบางอย่างใช้ส่งคำใบ้ให้ผู้เล่น
บนหน้าจอมีข้อความสั้น ๆ เพียงบรรทัดเดียว
เอาชีวิตรอดในบ้านหลังนี้ให้ครบ 3 วัน
นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีคำใบ้อื่นอีกจริง ๆ
“หมายความว่าเราต้องอยู่ให้รอดตลอด 3 วันนี้ แถมห้ามออกจากบ้านหลังนี้ด้วยงั้นเหรอ?” หวังเฉิงหรี่ตาครุ่นคิด
แม้แต่สถานที่ก็ยังถูกจำกัดไว้อย่างชัดเจน หากเจออันตราย พื้นที่ให้พวกเขาหลบหนีหรือซ่อนตัวก็มีจำกัดมาก ดูท่าภารกิจนี้คงไม่ง่าย
“ถ้าอย่างนั้น... ถ้าเราออกจากบ้านหลังนี้จะเกิดอะไรขึ้น?” หญิงสาวผมหางม้ากลืนน้ำลาย เสียงสั่นเล็กน้อยขณะถาม
“ออกไปงั้นเหรอ?” หญิงสาวสวมหมวกแก๊ปเหลือบมองเธอด้วยสายตาหม่นหมอง ก่อนตอบเสียงเย็นชา “ถ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ก็ลองดูสิ”
ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหญิงสาวผมหางม้าก็แข็งค้างทันที
“ผมแนะนำว่าอย่าทำแบบนั้น” ชายเสียงแหบแห้งส่ายหน้าแล้วพูดต่อ “คำใบ้ในโทรศัพท์คือกฎและข้อมูลเดียวที่เรารู้ในช่วงเริ่มเกม เพราะฉะนั้นห้ามฝ่าฝืนเด็ดขาด”
เขาก้าวเข้าไปตบไหล่หญิงสาวผมหางม้าเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
“ส่วนกฎที่ยังไม่รู้ซึ่งมีอีกมาก เราต้องไปค้นหาด้วยตัวเอง มีเพียงเท่านี้ถึงจะมีโอกาสรอด”
“ค่ะ... ฉันเข้าใจแล้ว” หญิงสาวผมหางม้ามองเขาอย่างซาบซึ้ง พลางพยักหน้ารัว ๆ
ชายหนุ่มสวมแว่นที่อยู่ข้าง ๆ เม้มปาก ก่อนขยับเข้าไปใกล้ชายเสียงแหบแห้ง
เมื่อเทียบกันแล้ว ชายเสียงแหบแห้งซึ่งเป็นผู้เล่นเก่าดูพึ่งพาได้มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด
ไม่เพียงวางท่ามั่นคง แต่ยังอธิบายรายละเอียดให้มือใหม่อย่างพวกเขาฟังอย่างถี่ถ้วน
ทั้งที่เดิมทีไม่ใช่หน้าที่ของเขาเลย
มีเพียงหวังเฉิงที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านข้าง ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจกับข้อมูลใหม่ทั้งหมด
แต่ความจริงแล้ว เขามองเห็นหมอกเหนือศีรษะของทั้งสี่คนตรงหน้าอย่างชัดเจน
หมอกที่ตอนอยู่บนรถยังพร่าเลือน บัดนี้กลับมองเห็นได้ถนัดตา
เหนือศีรษะของหญิงสาวผมหางม้ามีหมอกดำสายหนึ่ง ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่
ส่วนชายหนุ่มสวมแว่นมีหมอกขาวสายหนึ่ง
สิ่งที่ทำให้หวังเฉิงแปลกใจเล็กน้อยคือ เหนือศีรษะของหญิงสาวสวมหมวกแก๊ปก็มีหมอกขาวจาง ๆ สายเล็กอยู่เช่นกัน
มีเพียงชายเสียงแหบแห้งที่แตกต่างออกไป หมอกเหนือศีรษะของเขาดำสนิทราวกับหมึก อีกทั้งยังมีลักษณะคล้ายก้อนเนื้อกลม ๆ กำลังแผ่ไอเย็นเยียบชวนขนลุก
กลุ่มหมอกอำมหิตนี้ไม่ได้ใหญ่เท่าคนร้ายที่เคยปล้นหวังเฉิงก่อนหน้านี้ แต่กลับเข้มข้นกว่ามาก
หากสบโอกาส อีกฝ่ายคงลงมือฆ่าใครก็ได้โดยไม่ลังเล
“ในเมื่อคุยกันพอแล้ว งั้นเราไปสำรวจสภาพแวดล้อมกันก่อนดีไหม?” หญิงสาวสวมหมวกแก๊ปอารมณ์ไม่ดี น้ำเสียงจึงออกจะหงุดหงิด
ขณะพูด เธอก็กวาดตามองรอบห้องอย่างรวดเร็วไปแล้วรอบหนึ่ง
จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปหยุดที่ตุ๊กตาตัวหนึ่งซึ่งวางอยู่ข้างเตียงโดยไม่รู้ตัว
ตุ๊กตาสวมเสื้อผ้าสีสันสดใส เนื้อผ้าดูไม่ค่อยดีนัก ใบหน้าเล็ก ๆ ที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมาก็มีตำหนิและแข็งทื่อ
ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับใหญ่ผิดปกติ คล้ายมีแสงประหลาดวูบไหวอยู่ในยามนี้ มันว่างเปล่าขณะ “จ้อง” มาทางพวกเขา ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูอัปลักษณ์และพิลึกพิลั่น
“ตุ๊กตาน่าขยะแขยงชะมัด...”
หญิงสาวผมหางม้ามองตามสายตาอีกฝ่ายไป สีหน้าพลันย่ำแย่ลง เธอเหมือนนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงยกมือปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างกลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว
“นี่มัน... ตัวอะไรกัน?”
เสียงอู้อี้ของชายหนุ่มสวมแว่นก็หลุดออกมาจากลำคอ
ทันทีที่สบตากับตุ๊กตา เขาก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ราวกับมันมีชีวิตอยู่จริง ๆ
“อย่าหลอกตัวเองให้กลัวไปก่อน ฝันร้ายคงไม่ทำให้เราเจออันตรายถึงตายตั้งแต่เริ่มหรอก”
ชายเสียงแหบแห้งก้าวเข้าไปตรวจดูสองก้าว เขาขมวดคิ้วเช่นกัน ตุ๊กตาตัวนี้ชวนให้รู้สึกประหลาดจริง ๆ ดูอย่างไรก็ไม่ใช่ของธรรมดา
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า
“อีกอย่าง ในเมื่อที่นี่เป็นจุดเริ่มต้น ก็น่าจะมีเบาะแสสำคัญอะไรอยู่ ผมเสนอว่า...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง คิ้วยิ่งขมวดแน่น ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “...พวกเราไปดูพร้อมกันดีกว่า เผื่อมีอันตรายจะได้ช่วยกันได้”
พูดจบ เขาก็มองทุกคนอย่างรอความเห็น
“คุณหมายถึงให้พวกเราไปตรวจตุ๊กตาตัวนี้พร้อมกันทุกคนงั้นเหรอ?”
ชายหนุ่มสวมแว่นหน้าซีดลงเล็กน้อย แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นผู้เล่นเก่า เบาะแสที่พูดถึงนั้นชวนให้มองข้ามได้ยากจริง ๆ
อีกอย่าง อย่างน้อยก็ไม่ต้องไปดูคนเดียว
เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนพยักหน้าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ถ้าอย่างนั้น... ก็ได้”
“ฉันไม่มีปัญหา” หญิงสาวสวมหมวกแก๊ปขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยอมตกลง
“ได้”
หวังเฉิงเองก็ไม่มีข้อคัดค้าน
ตุ๊กตาตัวนี้ดูน่าสงสัยจริง ๆ
แม้รูปร่างหน้าตาจะน่ากลัว แต่หากพลาดเบาะแสไปเพราะเรื่องนี้ ไม่ว่าใครก็คงยากจะยอมรับได้
หญิงสาวผมหางม้ามองไปทางตุ๊กตาด้วยสีหน้าขยะแขยง แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอก็ไม่มีทางปฏิเสธได้อีก
ทั้งห้าคนเงียบลงพร้อมกัน ชายเสียงแหบแห้งส่งสัญญาณด้วยสายตา ทุกคนจึงค่อย ๆ ขยับเข้าไปหาตุ๊กตาพร้อมกัน
ชายหนุ่มสวมแว่นตัวสั่นน้อย ๆ ไปทั้งตัว
เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าตัวเองกำลังคิดไปเอง
สายตาของตุ๊กตาตัวนั้นเหมือนจ้องมาที่เขาไม่วาง มุมปากคล้ายมีรอยยิ้มจาง ๆ ราวกับกำลังรอให้เขาเข้าไปใกล้
ภาพนั้นทำให้ขาเขาอ่อนแรง
เขาหันไปมอง แล้วสะดุ้งวาบ
ถึงได้รู้ว่าตัวเองเดินนำหน้าทั้งห้าคนอยู่!
เขาหยุดเดิน เสียงสั่นขณะพูดว่า
“เฮ้ย ผมว่า... พวกคุณอย่าเดินเร็วขนาดนั้น...”
แต่ในวินาทีถัดมา สายตาของเขาก็ไปหยุดที่ฉากกั้นซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายเมตร สีหน้าพลันแข็งค้าง!
มีมือขาวซีดข้างหนึ่งกำลังค่อย ๆ ยกแผ่นกั้นขึ้น ใต้แผ่นนั้น เงาร่างสีดำกำลังค่อย ๆ โผล่ศีรษะออกมา
มองให้ชัด นั่นคือใบหน้าหญิงสาวที่ซีดขาว ดวงตาสีดำมีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ กำลังแอบมองแผ่นหลังของทั้งห้าคน
……
หมายเหตุ: เรื่องนี้ดัดแปลงจาก «บ้านอันอบอุ่น» และ «อสรพิษพิษที่ถูกเลี้ยงไว้» ของเฉิงอวี่เจียหลง หากมีความคล้ายคลึงกัน นั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ