ฝันร้ายสยองขวัญ: เนตรผีคู่ของผม

ตอนที่ 5 ฝันร้ายสยองขวัญ: ผมมีดวงตาผีคู่หนึ่ง

8 นาที· 1.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ทุกคนนึกถึงรูปลักษณ์น่าสะพรึงกลัวของตุ๊กตาผ้าตัวนั้นแล้วก็อดรู้สึกหนาวยะเยือกไม่ได้

มีคำเรียกปรากฏการณ์หนึ่งว่า “หุบเขาแห่งความพิศวง”

ตุ๊กตาตัวนี้คล้ายมนุษย์ตัวเล็กที่แข็งทื่อ รูปลักษณ์แทบไม่ต่างจากคนจริง ๆ จึงทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง มีของเล่นแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

เรื่องนี้ชวนให้คนทำความเข้าใจไม่ได้จริง ๆ

“ห้องครัวอยู่ข้าง ๆ นี่เอง ไปดูกันเถอะว่ามีอะไรกินบ้าง”

หญิงสวมหมวกแก๊ปขัดจินตนาการของทุกคน

เธอเดินเข้าไปในห้องครัว เปิดตู้เย็น แล้วกวาดตามองรอบ ๆ คร่าว ๆ ก่อนหันกลับมาพยักหน้าให้คนที่เหลืออีกสี่คน

“ข่าวดีคืออาหารมีพอ อย่างน้อยก็ประคองพวกเราได้สามวันไม่มีปัญหา อีกอย่าง ในสถานการณ์ที่เราออกไปจากที่นี่ไม่ได้ อาหารย่อมไม่ขาดแคลนแน่นอน”

ในตู้เย็นมีอาหารสำเร็จรูปอยู่ไม่น้อย แค่อุ่นก็รับประทานได้แล้ว ส่วนหม้อ ชาม และเครื่องครัวในห้องครัวก็มีพร้อม

“แล้วข่าวร้ายล่ะ?”

ชายหนุ่มสวมแว่นชะงักไป ก่อนถามเพิ่ม

“ข่าวร้ายก็คือ...”

แววตาของหญิงสวมหมวกแก๊ปไหววูบ

“นอกจากต้องเอาชีวิตรอดให้ครบสามวันแล้ว เรายังมีภารกิจดูแลเด็กเพิ่มมาอีกอย่าง ซึ่งไม่เคยมีในฝันร้ายทั่วไป แต่ฉันไม่คิดว่านี่จะเป็นงานที่ดีสักเท่าไร”

“หรือว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นมีปัญหาอะไร?” หญิงสาวผมหางม้าหรี่ตาลงเล็กน้อย

“มีปัญหาเหรอ?” ชายหนุ่มสวมแว่นหัวเราะแห้ง ๆ แล้วถามอย่างลองเชิง “ก็แค่เด็กคนหนึ่ง ไม่น่าจะถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง...”

“ตอนนี้ยังบอกไม่ได้” หวังเฉิงส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “แต่ลองคิดดูก็รู้ ต่อให้เด็กคนนั้นไม่มีปัญหาอะไร เธอก็ต้องเกี่ยวข้องกับอันตรายที่ซ่อนอยู่ในบ้านหลังนี้ ไม่อย่างนั้นคงไม่มอบภารกิจนี้ให้พวกเรา”

หากเด็กผู้หญิงคนนั้นไม่เกี่ยวข้องกับภารกิจนี้เลย ฝันร้ายก็คงไม่จงใจทิ้งเธอไว้ที่นี่

บางที เธออาจเป็นกุญแจสำคัญที่ตัดสินว่าพวกเขาจะมีชีวิตรอดหรือไม่ด้วยซ้ำ

ขณะนั้น แสงอาทิตย์ยามเย็นนอกหน้าต่างสาดเฉียงลงบนพื้นชั้นสอง ทอดเงาออกมานับไม่ถ้วน

บรรยากาศในห้องกดดันขึ้นมาชั่วขณะ

ชายเสียงแหบหัวเราะ ก่อนจะเอ่ยอะไรบางอย่าง

“ก๊อก ๆ ๆ!”

ทันใดนั้น เสียงแหลมบาดหูหลายระลอกก็ดังมาจากชั้นบน

ไม่มีใครรู้ว่าเด็กผู้หญิงที่ดูว่าง่ายคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่ข้างบน

“เธอคงไม่ได้...”

สีหน้าของชายหนุ่มสวมแว่นดูไม่สู้ดี เขาอ้าปากเหมือนจะพูดแต่ก็หยุดไป

แต่ในวินาทีถัดมา

“ตึง ๆ!”

เสียงทึบหนักยิ่งกว่าดังมาจากห้องใต้หลังคา ราวกับมีของหนักกระแทกพื้น พื้นทั้งชั้นสั่นสะเทือนวูบหนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะกลับสู่ความเงียบในชั่วพริบตา

“เด็กคนนี้มีปัญหาจริง ๆ ด้วย...!”

หญิงสาวผมหางม้าถอยไปสองสามก้าว ห่างจากบันได

เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เสียงที่เด็กธรรมดาคนหนึ่งจะทำให้เกิดขึ้นได้

เสียงหนักหน่วงนั้นราวกับกระแทกลงบนหัวใจของเธอ ทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เธอถามด้วยน้ำเสียงแห้งผากว่า

“ตุ๊กตาผ้าตัวนั้นก็อยู่ในห้องนี้ด้วย! แปลว่าต้นตอของอันตรายอยู่บนชั้นสามหรือเปล่า?”

ชายเสียงแหบขมวดคิ้ว สีหน้าหม่นลง ยังไม่ทันได้พูดอะไร

“หิวแล้ว! หิวแล้ว!”

เสียงแหลมเล็กพลันกรีดผ่านความเงียบจากชั้นบน ดังชัดถึงหูของทั้งห้าคน

ในเวลาเดียวกัน แผ่นไม้ที่ปิดทางขึ้นชั้นบนก็สั่นกระแทกดังปึงปัง

ราวกับมีใครกำลังทุบมันซ้ำ ๆ อย่างเสียสติ

เสียงกรีดร้องของเด็กผสมปนเปกับเสียงทุบดังสับสน จนฟังแล้วหัวแทบระเบิด

ใบหน้าของผู้เล่นหน้าใหม่ทั้งสองซีดลงไปอีก

ตอนนี้ไม่มีใครคิดแล้วว่าการดูแลเด็กคนนี้จะเป็นงานที่ดี

ขณะนั้นเอง

ตึกตัก—

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นเหนือศีรษะก่อน

จากนั้น

ครืด—

แผ่นไม้ตรงสุดบันไดก็ถูกเลื่อนเปิดออกเป็นช่องแคบ ๆ อย่างกะทันหัน

ทุกคนมองผ่านช่องเล็ก ๆ นั้น เห็นเพดานเก่าคร่ำคร่าที่เหลืองหม่นได้อย่างเลือนราง

ทั้งห้าคนยืนนิ่ง มองภาพตรงหน้า บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก

กระทั่ง

ใบหน้าเล็ก ๆ ครึ่งหนึ่งที่ถูกเงาปกคลุมปรากฏขึ้นเต็มช่องว่าง ดวงตาดำสนิทข้างหนึ่งจ้องมองคนทั้งห้าที่อยู่ตรงบันได

พร้อมกันนั้น เสียงของเด็กผู้หญิงก็ดังขึ้น

“คุณลุงคุณป้าคะ ขอถามหน่อยว่าเย็นนี้จะกินข้าวกันกี่โมงคะ?”

สีหน้าของเด็กหญิงยังคงขลาดกลัว ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเอาหัวใจทุกคนสะดุ้งวาบ

หวังเฉิงขมวดคิ้วมองภาพตรงหน้า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น

“รอสักครู่นะ เดี๋ยวคุณลุงคุณป้าจะทำอาหารให้แล้ว”

“ค่ะ”

เด็กหญิงตอบ ก่อนจะหดตัวกลับไปและเลื่อนแผ่นไม้ปิดลง

คราวนี้ทั้งบ้านกลับมาเงียบสงบในที่สุด

“ที่ว่าต้องดูแลเด็ก หมายถึงแบบนี้เองสินะ?”

ชายเสียงแหบวิเคราะห์

“ถ้าเราไม่ทำตามที่เด็กผู้หญิงคนนี้ต้องการ ก็อาจเท่ากับละเมิดกฎ”

หญิงสวมหมวกแก๊ปพยักหน้าเช่นกัน “ดูเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้จะเป็นคำใบ้ หรือไม่ก็คำเตือน”

“แค่ทำตามนั้นก็พอแล้วเหรอ?” ชายหนุ่มสวมแว่นเหมือนจะจับประเด็นสำคัญได้ จึงพูดอย่างร้อนรน “งั้นรีบทำอาหารกันเถอะ! ผมไปอุ่นกับข้าว...”

“ได้!” หญิงสาวผมหางม้ารับคำทันที “ฉันพอทำอาหารเป็นบ้าง เดี๋ยวช่วยด้วย”

พูดจบ ทั้งสองก็เข้าไปในห้องครัวและเริ่มลงมืออย่างรวดเร็ว

หลังจากเจอเรื่องเมื่อครู่ ไม่มีใครอยากอืดอาดแน่นอน

ห้องครัวไม่กว้างนัก อีกสามคนที่เหลือจึงไม่มีใครคิดจะเข้าไป

“ดูท่าเรื่องนี้คงไม่ง่ายอย่างที่คิด” ชายเสียงแหบส่ายหน้า “ต่อจากนี้ เพื่อความปลอดภัยของพวกเรา ทางที่ดีอย่าไปยั่วเด็กคนนั้น”

“บางทีเราคงต้องทำให้เธอชอบเราด้วย” หญิงสวมหมวกแก๊ปพึมพำ “ข้อมูลเพิ่มเติมอาจต้องถามจากปากเธอ”

ในบ้านหลังนี้ นอกจากพวกเขาห้าคนแล้ว เด็กผู้หญิงคือสิ่งมีชีวิตเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ ย่อมเป็นเป้าหมายสำคัญที่พวกเขาต้องจับตา

“พวกคุณไม่รู้สึกแปลกเหรอ? เสียงทุบแผ่นไม้เมื่อกี้น่ะ” หวังเฉิงเอ่ยขึ้นในตอนนั้น

“แปลกจริง เด็กผู้หญิงคนนี้ดูจะอารมณ์ร้อนเป็นพิเศษ...” ชายเสียงแหบรับคำ

“ไม่ใช่เรื่องนั้น”

เมื่อเห็นทั้งสองหันมามอง หวังเฉิงก็ยกมือข้างหนึ่งชี้ขึ้นไปด้านบนอย่างเงียบ ๆ

“ผมหมายถึงเสียงที่ดังมาจากชั้นบนน่ะ มันแปลกมาก และไม่สมเหตุสมผล”

หวังเฉิงขมวดคิ้ว

“เมื่อครู่มีคนทุบแผ่นไม้อย่างบ้าคลั่ง ตอนนั้นคนคนนั้นย่อมยืนอยู่ข้างแผ่นไม้ แต่ไม่รู้ว่าพวกคุณยังจำได้ไหม... หลังจากนั้นกลับมีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านข้าง แล้วก็...”

“แล้วก็...” สีหน้าของหญิงสวมหมวกแก๊ปพลันเคร่งขรึมลง “แผ่นไม้ถูกเลื่อนเปิด หัวของเด็กผู้หญิงก็โผล่ออกมา คุณกำลังจะบอกว่า...”

เธอชะงัก ก่อนลดเสียงลงโดยไม่รู้ตัว

“คนที่ทุบแผ่นไม้ไม่ใช่เด็กผู้หญิงคนนั้น บนห้องใต้หลังคายังมีคนอื่นอยู่อีก?!”

ทันทีที่พูดจบ แม้แต่สีหน้าของชายเสียงแหบก็เปลี่ยนไป

“ผมหมายถึงอย่างนั้น” หวังเฉิงสังเกตปฏิกิริยาของทั้งสองแล้วพูดต่อ “พวกคุณเป็นคนมีประสบการณ์ เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่?”

เอื๊อก!

เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้น

ทั้งสองสบตากัน สุดท้ายชายเสียงแหบก็เป็นฝ่ายพูดว่า

“ในโลกฝันร้าย ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดของผู้เล่นอย่างพวกเรา ที่จริงแล้วไม่ใช่คน แต่เป็น...”

เขาเม้มปาก ร่องรอยความหวาดกลัวปรากฏในดวงตา ก่อนจะไม่พูดต่อ

“ไม่ใช่คน หรือว่าจะเป็น...?” หวังเฉิงขมวดคิ้ว พลางทำปากเป็นคำหนึ่ง

ผี?

ชายเสียงแหบนิ่งเงียบไปสองวินาที ก่อนพยักหน้าอย่างหนักแน่น

อีกฝ่ายเคยพูดคำนี้มาแล้ว หางตาของหวังเฉิงกระตุกเล็กน้อย ในที่สุดเขาก็ตระหนักว่าตัวเองได้มาอยู่ในโลกแบบไหน

หวังเฉิงครุ่นคิด เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนข้างกายต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดและไม่มีท่าทีอยากคุยต่อ จึงเสนอขึ้นว่า

“เอาอย่างนี้ไหม พวกเราสามคนขึ้นไปดูชั้นสองกันตอนนี้ นอกจากจะได้ตรวจดูว่ามีอันตรายหรือเปล่าแล้ว อย่างน้อยก็ต้องหาที่นอนกันด้วย”

ชายเสียงแหบกับหญิงสวมหมวกแก๊ปมองหวังเฉิงอย่างประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะสบตากันแล้วพยักหน้า

ทั้งสามเดินสำรวจชั้นสองคร่าว ๆ หนึ่งรอบ

ที่นี่ไม่มีอะไรพิเศษ ห้องมีอยู่หลายห้อง ปัญหาเดียวอาจเป็นเพราะทั้งชั้นมีห้องน้ำเพียงห้องเดียว

“ผมว่า คืนนี้พวกเราไปพักรวมกันในห้องเดียวเถอะ จะได้ช่วยดูแลกันด้วย”

หลังจากเจอเรื่องเมื่อครู่ ชายเสียงแหบดูระมัดระวังเป็นพิเศษ เขาเสนอเสียงเบาว่า

“ถึงจะแออัดไปหน่อย แต่นี่น่าจะเป็นวิธีที่เพิ่มโอกาสรอดได้มากที่สุดแล้ว”

“ได้ ฉันไม่มีปัญหา”

หญิงสวมหมวกแก๊ปก็ไม่คัดค้าน ถึงชายหญิงจะต่างกัน แต่เมื่อเทียบกับอันตรายที่อาจคร่าชีวิตแล้ว เรื่องนั้นไม่สำคัญเลย

พูดจบ พวกเขาก็หันไปมองหวังเฉิง

แต่กลับเห็นหวังเฉิงทำราวกับไม่ได้ยินคำพูดของพวกเขา

เขายืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำ ทอดสายตามองเข้าไปข้างใน

“เจอเบาะแสอะไรหรือเปล่า?”

ชายเสียงแหบมองเข้าไปในห้องน้ำตาม แต่เห็นได้เพียงเงาราง ๆ

“เปล่า” หวังเฉิงหันกลับมามองเขา “ผมแค่กำลังหาสวิตช์ไฟของห้องน้ำนี้ แต่หาไม่เจอ”

“สวิตช์เหรอ?”

อีกสองคนชะงักพร้อมกัน

ห้องน้ำนี้ไม่มีไฟอย่างนั้นหรือ?

ทั้งสองรีบเข้าไปตรวจดู แล้วก็พบว่าแม้จะมีหลอดไฟ แต่กลับไม่มีสวิตช์

ห้องน้ำนี้เป็นห้องน้ำที่ไม่มีหน้าต่างอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ใกล้ค่ำ จึงมืดเป็นพิเศษ มองเห็นเพียงอ่างอาบน้ำ โถส้วม อ่างล้างหน้า และของใช้พื้นฐานอื่น ๆ อย่างเลือนราง

“แปลกจริง...”

ทั้งสองขมวดคิ้วแน่น ไม่มีใครรู้ว่านี่หมายถึงอะไร

“อาหารเสร็จแล้ว!”

เสียงของหญิงสาวผมหางม้าดังมาจากห้องครัว

จากนั้นชายหนุ่มสวมแว่นก็ส่งเสียงเรียกพวกเขาอีกสองสามครั้ง น้ำเสียงเจือความกังวลเล็กน้อย

ห้องครัวอยู่ไม่ไกล

ทั้งสามจึงพักเรื่องไฟในห้องน้ำไว้ก่อน แล้วเดินไปทางนั้น

ตอนนี้ชายหนุ่มสวมแว่นกับหญิงสาวผมหางม้ายกอาหารมาวางบนโต๊ะกลมเรียบร้อยแล้ว

เพื่อไม่ให้เด็กผู้หญิงข้างบนไม่ได้ยิน ชายหนุ่มสวมแว่นจึงรวบรวมความกล้า เพิ่มเสียงเรียกให้ดังขึ้นเล็กน้อย

ทั้งห้าคนรวมตัวกันอยู่ข้างโต๊ะอาหาร รอเด็กผู้หญิงลงมาด้วยความกังวล

นี่น่าจะเป็นโอกาสดีที่พวกเขาจะได้ข้อมูล

ครืด—

เป็นอย่างที่คิด แผ่นไม้ของห้องใต้หลังคาถูกเลื่อนเปิดออกอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเด็กหญิงปรากฏขึ้น

แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือ

“คุณลุงคนนี้ ช่วยยกอาหารขึ้นมาให้หนูได้ไหมคะ?”

เด็กหญิงมองมาทางหวังเฉิง พลางเอ่ยด้วยท่าทางขลาดกลัว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป