ใบหน้าของชายชราประดับด้วยรอยยิ้มเมตตาและใจดี แววตาเปี่ยมด้วยความคาดหวัง ราวกับกำลังรอให้หวังเฉิงช่วยเหลือด้วยน้ำใจ
หวังเฉิงหันไปมองเขา แต่สายตากลับชะงักไปเล็กน้อย
เหนือศีรษะของอีกฝ่าย ม่านหมอกสีดำมีขนาดใหญ่เท่ากำปั้นตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ ทั้งยังค่อย ๆ เหนียวข้นขึ้นเรื่อย ๆ
หมอกดำก่อตัวจากเจตนาร้ายจำนวนนับไม่ถ้วน บิดพันกันเป็นก้อน คล้ายลูกตาสีดำสนิทที่จ้องมองหวังเฉิง แสงอำมหิตอย่างยิ่งฉายออกมาจากภายใน
“หนุ่มน้อย หน้าตาดีขนาดนี้ จิตใจก็คงดีด้วยใช่ไหม ช่วยตาแก่คนนี้หน่อยได้หรือเปล่า?”
รอยยิ้มบนใบหน้าชายชราเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นและจริงใจ ดวงตาทั้งคู่เป็นประกายคาดหวัง จ้องตรงมายังใบหน้าของหวังเฉิงไม่วางตา
“ผมคุ้นทางในซอยไร้โคม เดินตรงไปข้างหน้าก็ถึงแล้วครับ”
หวังเฉิงพยักหน้าให้ชายชราอย่างสุภาพ ก่อนยื่นนิ้วชี้ไปยังทิศทางตรงกันข้าม
“ทางนั้นหรือ?”
ชายชรามองไปตามทิศที่หวังเฉิงชี้ รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา
เขาหันกลับมามองหวังเฉิง เจตนาร้ายเหนือศีรษะเริ่มพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง
ชั่วพริบตา หมอกดำเหนือศีรษะก็ขยายตัวอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะปกคลุมศีรษะของเขาแทบมิด กลายเป็นลูกกลมสีดำขนาดมหึมา
“ถ้าอย่างนั้นผมไม่รบกวนแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ”
หวังเฉิงหมุนตัวเดินจากไปทันทีโดยไม่รั้งรอ
“ข้างหน้าเลี้ยวขวา”
เสียงระบบนำทางดังขึ้นอีกครั้งจากด้านหลัง ขณะที่เขาหันหลังให้ชายชรา
หวังเฉิงไม่สนใจ เขายกโทรศัพท์ขึ้นมองหน้าจอ
บนหน้าจอกล้อง ชายชราที่ถือไม้เท้ายังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อน
ใต้หมอกดำ ดวงตากลวงโบ๋และมืดมนคู่หนึ่งจ้องแผ่นหลังของเขาไม่วางตา
หวังเฉิงรู้สึกเย็นวาบในใจ ทันใดนั้นก็เห็นชายชราค่อย ๆ หมุนตัว เดินไปด้านหลัง ส่วนท้ายทอยของเขากลับชุ่มไปด้วยเลือด
อากาศราวกับแข็งตัว หวังเฉิงชะงักสายตา ก่อนเลี้ยวซ้ายไปโดยไม่หยุดฝีเท้า
แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะทำตามคำแนะนำของระบบนำทาง แต่จะเดินย้อนกลับไปตามเส้นทางที่มา
ทว่าเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่เมตร ฝีเท้าก็ชะงักอีกครั้ง
เบื้องหน้าคือตรอกแห่งหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง ในมุมมืด เงาสีดำร่างหนึ่งกำลังหมอบนิ่งอยู่บนพื้น
พร้อมกันนั้น กลิ่นเหม็นฉุนเข้มข้นก็ลอยมาตามลม
กลิ่นคาวเลือด
ข้างเงาดำนั้นมีเสียงคล้ายของเหลวไหล ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกประหลาดที่สุดคือ เขามั่นใจว่า...เพิ่งมาที่นี่เมื่อครู่นี้เอง
ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลผุดขึ้นในใจ เขายกโทรศัพท์ขึ้น เปิดไฟฉายที่ติดตั้งมากับเครื่องอย่างช้า ๆ
วินาทีถัดมา เงาที่หมอบอยู่บนพื้นก็ถูกส่องสว่าง
หัวใจของหวังเฉิงเหมือนหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะ รูม่านตาหดเล็กลงฉับพลัน
เงาบนพื้นคือชายที่หมดสติเมื่อครู่นี้เอง ทว่าตอนนี้ท้ายทอยของเขามีบาดแผลฉกรรจ์ชุ่มเลือด ราวกับถูกของหนักฟาดอย่างแรง
ขณะนี้ของเหลวข้นเหนียวกำลังไหลออกมาจากบาดแผล
ความหนาวเย็นเสียดกระดูกแล่นขึ้นมาจากฝ่าเท้า หวังเฉิงจำได้ชัดว่าเดินตรงไปข้างหน้า แต่ตอนนี้กลับมาที่นี่อีกครั้ง...
แล้วโจรคนนี้ถูกใครฆ่ากัน?
กึก กึก—
ในเวลาเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักอึ้งพลันดังมาจากเบื้องหน้า ปะปนกับเสียงไม้เท้ากระทบพื้นดังตึง ๆ
สีหน้าของหวังเฉิงเคร่งขรึมขึ้น เขาเงยหน้ามอง
เงาร่างผอมแห้งร่างหนึ่งเดินเข้ามาหาเขาช้า ๆ ท่ามกลางม่านหมอกดำ โดยมีไม้เท้าค้ำอยู่
หยดแหมะ—
ดูเหมือนมีของเหลวบางอย่างหยดลงจากไม้เท้าสู่พื้น
ความเย็นเยียบประหลาดแผ่เข้าปกคลุมหวังเฉิงในพริบตา
ชายชราคนนี้เมื่อครู่เดินไปด้านหลัง แต่ตอนนี้กลับปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขา
“คุณกำลังออกนอกเส้นทาง”
เสียงระบบนำทางดังขึ้นอีกครั้ง หวังเฉิงสังเกตว่าบนหน้าจอยังคงเป็นเส้นทางเดิม ซึ่งอยู่ด้านหลังเขาพอดี
เวลานี้ชายชราเดินข้ามศพบนพื้นมาแล้ว กำลังมุ่งหน้ามาหาเขาทีละก้าว
ระยะห่างของทั้งคู่ลดลง หวังเฉิงรู้สึกหนังศีรษะชาทีละน้อย เขาถึงกับมองเห็นรอยศพบนผิวหนังที่เผยออกมาของอีกฝ่ายได้ราง ๆ
อีกฝ่ายไม่ใช่คนเป็นตั้งแต่แรก
หวังเฉิงใช้เวลาคิดไม่ถึงครึ่งวินาที ก่อนหมุนตัวเดินย้อนกลับไปทันที
ด้านหลังเป็นทางแยกรูปตัวแอล ตอนเดินผ่าน เขาเผลอมองไปทางขวามือ แล้วได้เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
เงาร่างผอมแห้งร่างหนึ่งกำลังเดินไปข้างหน้าโดยหันหลังให้เขา และในมือของมันยังถือไม้เท้าอยู่ด้วย
ถนนสองสายนี้ราวกับถูกเชื่อมเข้าด้วยกันด้วยพลังบางอย่างที่ไม่รู้จัก ไม่ว่าเขาจะเลือกเดินสายไหน ก็ต้องพบชายชราคนนี้!
“ระบบนำทาง?”
หวังเฉิงก้มมองโทรศัพท์ ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะเหลือทางเลือกเพียงเส้นทางสุดท้ายนี้
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็เร่งฝีเท้าทันที ทว่าไม่ว่าจะเดินเร็วแค่ไหน เสียงไม้เท้าเคาะพื้นก็ยังติดตามมาไม่ห่าง ราวกับเงาตามตัว
ระยะทางร้อยเมตรผ่านไปในพริบตา หวังเฉิงเดินมาถึงปลายตรอก แต่เบื้องหน้ากลับไม่ใช่ทางออกอย่างที่คิด หากเป็นป้ายรถโดยสารเก่าแก่แห่งหนึ่ง
ป้ายรถแห่งนี้ตั้งอยู่กลางถนนตัน
รถโดยสารเก่าคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ข้างป้าย ตัวรถสั่นเบา ๆ ตามแรงกระเพื่อมของเครื่องยนต์ ประตูเปิดกว้าง ราวกับจงใจรอเขาอยู่
ระบบนำทางในโทรศัพท์ส่งเสียงขึ้นอีกครั้ง:
“รถกำลังจะออก โปรดไปถึงภายใน 10 วินาที”
10 วินาทีหรือ?
หัวใจของหวังเฉิงหนักอึ้ง ไม่ว่าจะคิดอย่างไร การขึ้นรถโดยไม่ไตร่ตรองก็ไม่ใช่ความคิดที่ดี
ถึงจะขึ้นรถไป แต่ถนนนี้เป็นทางตัน แล้วเขาจะออกไปได้อย่างไร?
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เมื่อเข้าใกล้ หวังเฉิงจึงรู้สึกได้ว่ากลิ่นอายมืดมนจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง รถคันนี้คือจุดรวมและศูนย์กลางของกลิ่นอายทั้งหมด เมื่อเข้าไปอยู่ท่ามกลางมันก็ชวนให้ขนลุก
กึก กึก—
เสียงพื้นรองเท้าเสียดสีกับพื้นดังขึ้นอีกครั้ง
“หนุ่มน้อย...”
เสียงชราพลันดังขึ้นจากด้านหลังหวังเฉิง
“ขอถามหน่อย ซอยไร้โคมเลขที่ 13 ไปทางไหน?”
หวังเฉิงหันขวับไป เห็นใบหน้าหนึ่งกำลังยิ้มให้เขา
ชายชราถือไม้เท้า เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว
ใบหน้าของมันค่อย ๆ ฉีกออก มีบางอย่างเหนียวข้นร่วงลงมาจากท้ายทอย ก่อนตกกระทบพื้นดังเปรี๊ยะ
หวังเฉิงถอยหลังไปหนึ่งก้าว เงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ แต่หัวใจกลับหดเกร็งฉับพลัน
บนกำแพงเก่าคร่ำคร่าที่แตกร้าวโดยรอบ มีเงาร่างคนยืนอยู่หลังหน้าต่างที่พังยับเยิน พวกมันกำลังจ้องมองเขาอย่างเงียบงัน
แววตาเหล่านั้นไร้ชีวิตและกลวงโบ๋ ไม่มีประกายของมนุษย์แม้แต่น้อย
หวังเฉิงรู้สึกว่าทั้งร่างเย็นเฉียบจนเกินทน ขาของเขาขยับไปเองอย่างควบคุมไม่ได้ ค่อย ๆ ถอยไปทางป้ายรถ
เวลานี้ชายชราที่อยู่เบื้องหน้าคล้ายจะสังเกตเห็นเจตนาของหวังเฉิง จึงเร่งฝีเท้าขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
แต่ในตอนนั้นหวังเฉิงจับขอบประตูรถไว้แล้ว และก้าวเข้าไปในรถโดยสาร
ทันทีที่เข้าไปในรถโดยสารอันมืดสลัว ความรู้สึกหวาดหวั่นประหลาดก็ผุดขึ้นในใจหวังเฉิง
ในสภาพแวดล้อมสลัว ๆ มีชายหญิงหลายคนนั่งเงียบอยู่บนเบาะ มีเพียงดวงตาคู่แล้วคู่เล่าที่กำลังจับจ้องหวังเฉิงอยู่ในความมืด
ส่วนตำแหน่งคนขับด้านหน้าถูกหุ้มด้วยแผ่นเหล็กเป็นวงอย่างแน่นหนา จนมองไม่เห็นว่าสิ่งใดนั่งอยู่ตรงนั้น
ด้านนอกรถ ชายชราเข้ามาใกล้แล้ว ดูเหมือนจะพุ่งเข้ามาในรถโดยสาร
แต่ก่อนที่มันจะทันทำอะไร
ฟืด—
ประตูรถปิดลงทันทีด้านหลังหวังเฉิง ตัวรถสั่นเบา ๆ ก่อนออกตัวพุ่งชนกำแพง
หวังเฉิงเบิกตาขึ้นเล็กน้อย มองผ่านกระจกรถออกไป
ตรอกมืดมิดน่าสะพรึงกลัวเมื่อครู่นี้กลับคึกคักขึ้นมาในตอนนี้ ผู้คนเดินสวนกันไปมา บ้างเดินเข้าไปในร้านขายสินค้าหรูริมถนน ไม่ไกลนักยังมีเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบยืนอยู่ข้างรถสายตรวจ
ไม่ว่าจะเป็นชายชราเมื่อครู่หรือเงาร่างหลังหน้าต่าง ต่างก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ภาพประหลาดราวกับมายากลนี้ทำให้รูม่านตาของหวังเฉิงหดเล็กลง
เขาก้มมองโทรศัพท์ พบว่าระบบนำทางบนหน้าจอหายไปแล้ว กลายเป็นโทรศัพท์ธรรมดาเครื่องหนึ่งแทน
ขณะที่หวังเฉิงกำลังคิดว่าจะทำอย่างไร เสียงแหบพร่าก็ดังขึ้นจากด้านหน้า:
“คุณโชคดี อย่างน้อยก็ยังขึ้นรถคันนี้มาได้”
คนพูดเป็นชายร่างกำยำสวมชุดดำ ผิวค่อนข้างหยาบ หนวดเคราก็โกนไม่เกลี้ยง แต่ดวงตาคู่หนึ่งกลับคมกริบผิดปกติ
หวังเฉิงยังได้กลิ่นเหล้าจาง ๆ จากตัวเขา
เมื่อเห็นหวังเฉิงมองมา ชายคนนั้นก็เลียริมฝีปาก ก่อนพูดกับตัวเองต่อว่า:
“คนก่อนหน้าถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ อยู่หน้ารถคันนี้นี่แหละ”
หวังเฉิงขมวดคิ้ว เจตนาร้ายที่ถาโถมราวกับคลื่นน้ำพลันผุดขึ้นในใจอีกครั้ง เขาเงียบไปหลายวินาที ก่อนมองชายคนนั้นแล้วถามว่า:
“พวกนั้นเป็นตัวอะไรกันแน่?”
ชายคนนั้นส่ายหน้า จู่ ๆ ก็เผยรอยยิ้มประหลาด แล้วเอ่ยออกมาคำหนึ่ง:
“ผี”
“ผี?”
“พวกมันน่ากลัวกว่าที่คุณคิดไว้มาก” ชายคนนั้นกล่าว “ถ้าเมื่อครู่คุณไม่ขึ้นรถ ความตายก็คงเป็นจุดจบเดียวของคุณ”
เขาหรี่ตาลง
“แน่นอน ต่อให้ขึ้นรถมา ก็ไม่ได้แปลว่าคุณปลอดภัย รถคันนี้จะพาพวกเราไปยังสถานที่ที่เรียกว่า ‘ฝันร้าย’ เมื่อเทียบกับโลกความจริง ที่นั่นต่างหากคือถิ่นของพวกมัน”
พวกมันอย่างนั้นหรือ?
หางตาของหวังเฉิงกระตุกเล็กน้อย
เขาสังเกตเห็นว่าหลังชายคนนั้นพูดจบ ชายหญิงคู่หนึ่งในรถต่างมีสีหน้าหวาดผวาและกระวนกระวาย
ทั้งคู่ยังหนุ่มสาว คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มร่างสูงผอมสวมแว่น อีกคนเป็นหญิงสาวมัดผมหางม้า
คนเดียวที่แสดงท่าทีแตกต่างคือหญิงสาวในชุดช่างสวมหมวกแก๊ป เมื่อได้ยินก็แค่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้เผยสีหน้าผิดปกติอะไร
ดูท่าคนเหล่านี้จะขึ้นรถมาก่อนเขาทั้งหมด
“พวกเราไปยังสถานที่ที่เรียกว่าฝันร้ายนั่นเพื่อทำอะไร?” หวังเฉิงถามอีกครั้ง
ชายคนนั้นยักไหล่ สีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย “ฝันร้ายแต่ละครั้งไม่เหมือนกัน แต่ถ้าจะให้พูดสั้น ๆ ก็คือหากฎที่ซ่อนอยู่ แล้วพยายามเอาชีวิตรอดให้เต็มที่” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงลง “แค่จำไว้ว่า ‘พวกมัน’ จะทำทุกวิถีทางเพื่อฆ่าพวกเรา”
หวังเฉิงถอนหายใจยาว แล้วเงยหน้าสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว
นอกจากคนขับแล้ว บนรถมีคนทั้งหมด 5 คน เป็นชาย 3 คน หญิง 2 คน
ดูจากท่าทีแล้ว มีเพียง 2 คนที่น่าจะเป็นผู้มีประสบการณ์ นั่นคือชายเสียงแหบคนนี้กับหญิงสาวสวมหมวกแก๊ป ส่วนอีก 3 คนรวมทั้งตัวเขาเองเป็นมือใหม่ทั้งหมด
ชายเสียงแหบดูไม่ใช่คนช่างพูด พอพูดจบก็เงียบไป แล้วหันไปมองนอกหน้าต่าง
หวังเฉิงหาที่นั่ง ก่อนมองออกไปด้านนอกอีกครั้ง
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ทิวทัศน์นอกหน้าต่างถูกบดบังด้วยหมอกสีเทาข้นหนา ทั้งยังตัดเสียงทุกอย่างออกไป ภายในรถเงียบจนน่าขนลุก
ไอหมอกสีเทาลอดผ่านกระจก ลอยเข้ามาในรถ อากาศเหนียวข้นขึ้นในพริบตา
หวังเฉิงมองภาพตรงหน้า คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
หมอกสีเทานี้...ให้ความรู้สึกคุ้นเคยกับเขาอย่างประหลาด แต่ที่แปลกคือ คนอื่น ๆ นอกจากเขากลับไม่รู้สึกถึงมันเลย...