“สวัสดีครับ ผมต้องการแจ้งความ
“มีคนต่างชาติที่ต้องสงสัยว่าเสพยา นอนอยู่กลางถนนครับ
“ใช่ครับ...ผิวดำ ถือมีดอยู่ สงสัยว่าลักลอบเข้าประเทศมา บางทีอาจมีประวัติอาชญากรรมด้วย...
“...ขอโทษครับ ผมเป็นแค่คนผ่านทางบริสุทธิ์ ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว”
“คนผ่านทางบริสุทธิ์เหรอครับ?”
เมื่อได้ยินเสียงชายหนุ่มจากปลายสาย พนักงานรับแจ้งเหตุก็มีสีหน้าพิกล ใครเขาแนะนำตัวเองแบบนี้กัน?
“คุณผู้ชาย เรารับแจ้งเหตุโดยไม่เปิดเผยชื่อด้วยครับ ขอทราบสถานที่เกิดเหตุที่แน่ชัดได้ไหมครับ” แม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่พนักงานก็ยังถามอย่างอดทน
“ผมก็ไม่เคยมาที่นี่เหมือนกัน รอสักครู่นะครับ...ขอผมดูตำแหน่งในแผนที่ก่อน”
ปลายสายเงียบสนิท ถึงขั้นได้ยินเสียงฝีเท้าชัดเจน ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงชายหนุ่มก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“อ้อ เจอแล้วครับ แถวซอยไร้โคมเลขที่ 13”
“อะไรนะครับ คุณหมายถึง...ซอยไร้โคมเหรอ?”
พนักงานรับแจ้งเหตุชะงักไป
ซอยไร้โคม...ไม่ใช่ถูกรื้อทิ้งไปตั้งแต่หลายปีก่อนแล้วหรอกหรือ?
“คุณผู้ชาย คุณ...?”
เธอกำลังจะซักถามต่อ แต่กลับพบว่าปลายสายวางหูไปแล้ว
“แกล้งกันหรือไง?” พนักงานขมวดคิ้ว ก่อนวางโทรศัพท์ลง
เท่าที่เธอรู้...
ครั้งหนึ่งเคยเกิดคดีฆาตกรรมร้ายแรงอย่างยิ่งในซอยแห่งนี้ ศพผู้เสียชีวิตหลายรายถูกกองทับกัน เน่าเปื่อยอย่างหนัก จนชาวบ้านละแวกนั้นมาพบเข้า
ระหว่างตรวจสอบที่เกิดเหตุ ตำรวจพบว่าทุกคนเสียชีวิตจากการถูกของหนักทุบเข้าที่ท้ายทอย ในจำนวนนั้นยังมีแมวจรจัดตัวหนึ่งที่กะโหลกถูกทุบจนแตกด้วย
ฆาตกรมีประสบการณ์ก่ออาชญากรรมสูงและลงมืออย่างโหดเหี้ยม แทบไม่ทิ้งเบาะแสอะไรไว้เลย
ทว่าในจังหวะที่ตำรวจกำลังจนปัญญา ศพรายใหม่กลับปรากฏขึ้นในซอยอีกครั้ง
ผู้ตายเป็นชายชราอายุเกิน 60 ปี วิธีการฆ่าไม่ต่างจากเหยื่อรายอื่น ท้ายทอยถูกแรงมหาศาลกระแทกจนสภาพศพน่าสยดสยอง
สิ่งเดียวที่แตกต่างคือแขนข้างหนึ่งของชายชราบิดไปด้านหลัง มีท่าทางเหมือนถูกหัก แต่ในมือกลับยังกำไม้เท้าที่อยู่เป็นเพื่อนเขามานานแน่น
ความโหดเหี้ยมและความอุกอาจของฆาตกรทำให้ตำรวจโกรธจัด แต่ไม่นานพวกเขาก็ต้องตะลึงเมื่อพบว่า—
อาวุธที่ใช้ฆ่าชายชรา กลับเป็นไม้เท้าที่เขากำไว้ในมือตอนเสียชีวิต!
จากการตรวจสอบและวินิจฉัยของตำรวจ ไม้เท้าด้ามนี้ไม่เคยหลุดจากมือชายชราเลยแม้แต่ครั้งเดียว
พูดอีกอย่างก็คือ เขาใช้ไม้เท้าฆ่าตัวเอง
แต่สิ่งที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ ตำรวจตรวจพบดีเอ็นเอของผู้เสียชีวิตรายอื่นบนไม้เท้าด้ามนี้เช่นกัน
นับแต่นั้น คดีนี้ก็ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันเหนือธรรมชาติ
มีข่าวลือว่า ตอนหนุ่มชายชราเคยทำธุรกิจผิดกฎหมาย ช่วงบั้นปลายชีวิตย้ายมาอยู่ติดกับซอย และเกลียดเสียงคนเดินผ่านในยามค่ำคืนอย่างยิ่ง เขาจึงอาศัยข้ออ้างถามทางลอบทำร้ายผู้คนจนตาย
บางคนคาดเดาว่า
ญาติของเหยื่อพบความจริงเข้า จึงไปหาเขา หักแขนเขา แล้วบังคับให้ใช้ไม้เท้าของตัวเองฆ่าตัวเอง
แต่ก็มีคนเล่าว่า คืนนั้นตนเห็นด้วยตาตัวเอง...เงาร่างผอมแห้งยืนอยู่ตรงมุมกำแพง ใช้ไม้เท้าทุบท้ายทอยตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยท่าทางที่ยากจะเข้าใจ
หลังจากนั้นก็มีข่าวลือว่า เมื่อถึงกลางคืน ซอยที่ชุ่มไปด้วยเลือดแห่งนี้จะมีเสียงของหนักกระแทกดังขึ้น
และไม่ว่าจะติดตั้งไฟถนนกี่ครั้ง มันก็จะพังอย่างประหลาดจนเปิดไม่ติด
นานวันเข้า ผู้คนละแวกนั้นต่างพากันหลีกเลี่ยง และเรียกมันว่าซอยไร้โคม
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ พนักงานรับแจ้งเหตุก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ
เอาเข้าจริง นี่ก็เป็นแค่เรื่องผีแต่งขึ้นที่พอฟังขึ้นอยู่บ้างเท่านั้น
เวลาผ่านไปหลายปี จนถึงวันนี้ ซอยไร้โคมในอดีตก็กลายเป็นหนึ่งในถนนคนเดินที่คึกคักที่สุด
แม้ยามดึกที่นั่นก็ยังพลุกพล่าน และเดินไปไม่กี่ก้าวก็จะเจอป้อมยาม หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้าหน้าที่ตรวจตราก็จะมาถึงทันที ไม่มีเหตุผลให้ต้องแจ้งตำรวจเลย
อีกอย่าง ซอยเล็ก ๆ ที่มีเพียงชื่อเล่าต่อกันปากต่อปากและหายไปนานแล้ว จะไปปรากฏตำแหน่งบนแผนที่ได้อย่างไร?
แม้จะมั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายแกล้งกัน แต่พนักงานรับแจ้งเหตุก็ยังยึดหลักที่ว่า “เรื่องของประชาชน แม้เป็นเรื่องเล็กก็ไม่ควรมองข้าม” แล้วกดโทรกลับ
ผลคือ ทันทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนว่าปลายสายปิดเครื่องก็ดังขึ้น
…………
หลังวางสาย หวังเฉิงเหลือบมองชายที่นอนกระตุกอยู่บนพื้น ใบหน้าคล้ำดำอมม่วง เขาถอดซิมการ์ดทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ ยัดโทรศัพท์ของอีกฝ่ายใส่กระเป๋า แล้วหันหลังเดินออกจากซอย
เพราะเจ้าของโทรศัพท์อยู่ตรงนั้นพอดี การปลดล็อกจึงง่ายมาก
แค่ใช้นิ้วแตะหน้าจอ ก็ไม่ต้องเสียเวลาข่มขู่เค้นความอีก
ทุกวันนี้คนใจร้อนกันมาก จึงเผลอถลำเข้าสู่วังวนแห่งความหุนหันพลันแล่นได้ง่าย
เหมือนเมื่อครู่ที่เขาเดินอยู่บนถนน หมอนี่อาศัยความมืดเดินตามเขามาหลายช่วงตึก ก่อนจะย่องเข้ามาจากด้านหลัง ชูมีดสั้นขึ้นแล้วเปิดปากเรียกเอาเงินทันที
หวังเฉิงสมชื่อ เป็นคนซื่อตรงและเป็นมิตร ไม่เคยพูดโกหก
แต่เขาก็แค่ทักทายอีกฝ่ายอย่างสุภาพไม่กี่คำ
แถมยังพูดความจริงว่า “เงินไม่มีให้หรอก ชีวิตก็ไม่ให้เหมือนกันโว้ย”
อีกฝ่ายกลับคลุ้มคลั่งขึ้นมา โบกมีดสั้นพุ่งเข้าใส่เขา
จนปัญญา หวังเฉิงจึงใช้หมัดตรงซ้ายขวาต่อยเข้าที่กรามบนและล่างของอีกฝ่าย
จากนั้นล็อกคอแล้วกระแทกเข่าขึ้นโจมตีซี่โครงกับหว่างขาไม่หยุด สุดท้ายเมื่ออีกฝ่ายล้มลง เขาก็กดเข่าลงบนลำคอเพื่อควบคุมตัวไว้อย่างแน่นหนา
เป็นการหยุดยั้งพฤติกรรมอันตรายของอีกฝ่ายได้สำเร็จ
ภาพทั้งหมดดูราวกับเขากำลังพยายามทำให้ช็อกโกแลตก้อนหนึ่งละลาย
หวังเฉิงเรียนภาษาอังกฤษได้ไม่ค่อยดี
ดังนั้นแม้อีกฝ่ายจะเอาแต่พูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ เขาก็ฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดี
ด้วยความร้อนใจ เขาจึงหยิบโทรศัพท์ของอีกฝ่ายออกมาค้นหา
แต่ไม่คิดเลยว่าเวลานั้นอีกฝ่ายจะหลับไปแล้ว
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หวังเฉิงก็อดถอนหายใจไม่ได้
เพื่อนที่เคยฆ่าคนคงรู้กันดีว่า
ฆ่าคนนั้นง่าย แต่กำจัดศพยาก
หวังเฉิงจึงทำได้แค่ถอยมาทางเลือกที่รองลงมา ล้างตัวเองให้พ้นข้อกล่าวหา แล้วส่งโจรปล้นรายนี้ให้ตำรวจจัดการ
ขณะนี้ในซอยมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์เหนือศีรษะกับแสงนีออนจากที่ไกล ๆ ที่พอจะให้แสงสว่างอยู่บ้าง
เงาคนเดินผ่านข้างกายเขาทีละคน ดูเหมือนจะเดินช้ามากเพราะสภาพแวดล้อมมืดมิด
“ซอยไร้โคมเหรอ?” หวังเฉิงนึกถึงชื่อสถานที่ประหลาดนี้ แล้วเดินย้อนกลับไปตามทางที่มา “ไม่มีไฟถนนจริง ๆ แต่คนก็เยอะไม่น้อย”
ระหว่างทาง ทุกครั้งที่เดินผ่านใคร เขาจะเหลือบมองเหนือศีรษะอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน นี่เป็นนิสัยที่ติดตัวมานานหลายปี
ตั้งแต่ยังเด็ก เขาก็มองเห็นหมอกสีดำกับสีขาวลอยอยู่เหนือศีรษะของทุกคน แม้แต่สิ่งมีชีวิตบางชนิดด้วย
หลังจากทดลองนับครั้งไม่ถ้วน เขาเรียกหมอกสีดำว่า “เจตนาร้าย” และเรียกหมอกสีขาวว่า “เจตนาดี”
อย่างชายผิวดำที่เขาเจอเมื่อครู่นี้ “หมอกดำ” เหนือศีรษะของอีกฝ่ายคือเจตนาร้ายในใจที่รวมตัวกัน มีขนาดใหญ่เท่ากำปั้น
จากประสบการณ์ของหวังเฉิง นั่นถือว่าอยู่ในระดับ “อาจทำร้ายร่างกายเขาได้” แล้ว
ผู้คนเดินผ่านไปทีละคน หวังเฉิงสังเกตเหนือศีรษะพวกเขาอย่างไม่ให้ใครรู้ นี่เป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่งที่มีเพียงเขาเท่านั้น
หญิงสาวร่างท้วมคนหนึ่งเดินก้มหน้า ไม่กล้าสบตาคนอื่น แต่เหนือศีรษะกลับมีหมอกสีขาวลอยอยู่สายหนึ่ง
เมื่อเธอเหลือบไปเห็นแมวน้อยข้างทางโดยไม่ตั้งใจ หมอกสีขาวก็มีแนวโน้มว่าจะเพิ่มขึ้น
ชายชราหัวล้านคนหนึ่งถือไม้เท้า ใบหน้าเลือนรางมีรอยยิ้ม แต่เหนือศีรษะกลับมีหมอกสีดำลอยอยู่สายหนึ่ง
เมื่อสังเกตเห็นหวังเฉิงและมองไปยังผมดำขลับหนาดกของเขา หมอกเหนือศีรษะชายชราก็เริ่มไหว ก่อนจะค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเล็กน้อย
หวังเฉิงชินกับเรื่องแบบนี้มานานแล้ว
นอกจากทารกแล้ว คนส่วนใหญ่ที่หวังเฉิงพบ หมอกเหนือศีรษะมีเพียงบาง ๆ สายหนึ่งเท่านั้น
อย่างชายชราคนนี้ หมอกดำระดับนี้ หากใช้คำพูดของหวังเฉิง ก็อย่างมากแค่ 【กำลังสาปแช่งในใจให้ผมผมร่วงหมดหัว】
เว้นแต่หวังเฉิงจะกดหัวอีกฝ่ายแล้วโขกกำแพงสามครั้ง ไม่อย่างนั้นก็แทบไม่มีทางเริ่มการต่อสู้
หวังเฉิงเดินไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน ไม่นานก็มาถึงทางแยก ตามความทรงจำของเขา เลี้ยวออกไปจากตรงนี้ก็จะกลับไปถึงถนนคนเดินที่คึกคักเมื่อครู่
ขณะที่กำลังจะเดินต่อ เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นใกล้ตัวเขามาก
“ข้างหน้าเลี้ยวขวา”
หวังเฉิงชะงักไป ก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าโดยสัญชาตญาณ
“โทรศัพท์เหรอ?”
เสียงนั้นดังมาจากโทรศัพท์ที่เขาหยิบติดมือมาเมื่อครู่นั่นเอง
บนหน้าจอแสดงแผนที่นำทาง จุดหมายอยู่ห่างไปทางขวามือหลายร้อยเมตร
เมื่อเห็นภาพนี้ หวังเฉิงก็ยืนงงอยู่กับที่
โทรศัพท์เครื่องนี้อยู่ในกระเป๋าของเขาตลอด แล้วทำไมถึงเปิดระบบนำทางขึ้นมาเองได้? ยิ่งไปกว่านั้น ข้างในก็ไม่มีซิมการ์ดด้วย
ในขณะนั้นเอง
“ตึกตัก—” เสียงดังขึ้นสองครั้ง
จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง
ตามด้วยเสียงไม้เท้ากระทบพื้น “ตึงตัง”
“พ่อหนุ่ม ฉันหาทางกลับบ้านไม่เจอ บอกได้ไหมว่าต้องไปซอยไร้โคมเลขที่ 13 ทางไหน?”
ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ชายชราหัวล้านที่เดินผ่านไปเมื่อครู่ก็เข้ามาหยุดข้างกายเขา ตอนนี้อีกฝ่ายเอียงศีรษะ มองเขาพลางยิ้มกว้าง