เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างหวังเอ้อร์กับศิษย์สำนักเลี่ยหยางสองคน เสิ่นเลี่ยนก็หรี่ตาลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
จากสถานการณ์ตอนนี้ ศิษย์สำนักเลี่ยหยางสองคนนี้ดูไม่เหมือนคนดีนัก
เพราะจากข่าวที่เสิ่นเลี่ยนได้รับ ช่วงนี้เหมือนจะมีการแลกเปลี่ยนวิชายุทธ์ ศิษย์ฝีมือดีของสำนักมวยต่าง ๆ ล้วนออกไปเข้าร่วมกันหมด
คนที่เหลืออยู่เฝ้าสำนักมวย ย่อมต้องเป็นพวกที่ฝีมือไม่ค่อยเอาไหน
บทสนทนาระหว่างสองคนนั้นกับหวังเอ้อร์เผยให้เห็นอยู่ตลอดว่าพวกเขาคิดจะเอาเปรียบหวังเอ้อร์
“ดูท่าแม้แต่ในสำนักมวยก็ยังมีคนปะปนกันไปหมด”
ระหว่างที่เสิ่นเลี่ยนครุ่นคิด หวังเอ้อร์ก็สังเกตเห็นเขาซึ่งอยู่ไม่ไกล
“พี่เลี่ยน?”
หวังเอ้อร์ยินดีจนรีบวิ่งออกมาจากด้านหลังศิษย์สำนักมวยทั้งสอง แล้วตรงมาหาเสิ่นเลี่ยน
“พี่เลี่ยนมาในอำเภอได้อย่างไร?”
“วันนี้ล่าเหยื่อตัวใหญ่ได้อีกแล้วหรือ?”
เสิ่นเลี่ยนไม่ปิดบังคำถามของหวังเอ้อร์ เพียงพยักหน้าเบา ๆ
“โชคดีไม่น้อย ได้หมาป่าสีเทามาตัวหนึ่ง”
“แล้วเจ้าล่ะ เอ้อหมาจื่อ?”
“เห็นสองคนที่อยู่ข้างหลังเจ้าแล้ว เจ้ากำลังจะเลี้ยงข้าวพวกเขาหรือ?”
หวังเอ้อร์มองศิษย์สำนักเลี่ยหยางสองคนที่อยู่ไม่ไกลด้านหลังอย่างระมัดระวัง ก่อนลดเสียงพูดกับเสิ่นเลี่ยน
“ขอรับ พี่เลี่ยน”
“ข้าได้ยินข่าวว่าท่านนายอำเภอถูกฆ่า รู้สึกว่าช่วงนี้บ้านเมืองวุ่นวาย เลยคิดจะเรียนวิชายุทธ์ไว้ป้องกันตัว”
“แต่สำนักมวยมีชื่อทั้งหลายปิดรับศิษย์ไปนานแล้ว จางซุ่นบอกว่ารู้จักศิษย์สำนักมวยสองคน จึงแนะนำให้ข้า บอกว่าพวกเขาอาจมีเส้นสายอยู่บ้าง”