หลังจากนั้น เมื่อเฉินเทียนหลงเลิกตามรังควาน ชีวิตของเสิ่นเลี่ยนก็กลับเข้าสู่ความสงบดังเดิมในที่สุด
ทุกวันเขาจะไปล่าสัตว์บนภูเขาหูผาน และแสร้งทำเป็นแวะไปดูศพของเฉินเทียนหลงราวกับไม่ตั้งใจ
เป็นไปตามคาด ในหุบเขาลึกที่มีสัตว์ป่าขนาดใหญ่ชุกชุมเช่นนี้ เพียงสองวันศพของเฉินเทียนหลงก็ถูกสัตว์ป่ากัดกินจนไม่เหลือเนื้อ เหลือเพียงโครงกระดูกแห้งกรัง
เมื่อเห็นโครงกระดูกที่แทบไม่เหลือเนื้อ เสิ่นเลี่ยนก็วางใจลงได้เสียที
“สภาพเป็นแบบนี้แล้ว คงดูไม่ออกแล้วกระมังว่าเป็นเฉินเทียนหลง?”
ที่จริงเสิ่นเลี่ยนคิดจะทำตามหนังสืบสวนสอบสวนที่เคยดูในชาติก่อน โดยเป็นฝ่ายแจ้งความเอง เพื่อลดข้อสงสัยที่อาจตกมาถึงตัว
แต่คิดไปคิดมา เขาก็รู้สึกว่ามีเรื่องน้อยย่อมดีกว่ามีเรื่องมาก
ถึงอย่างไร วิธีสืบคดีในยุคนี้ก็ไม่ได้รอบคอบนัก หากถึงตอนนั้นคนจากที่ว่าการอำเภอถามเขาว่าเหตุใดจึงบังเอิญมาเจอที่นี่พอดี เขาก็คงหาเรื่องใส่ตัวไม่ต่างจากเอาอุจจาระมาป้ายตัวเอง
แม้เสิ่นเลี่ยนจะกำจัดตัวหายนะอย่างเฉินเทียนหลงได้อย่างหมดจดแล้ว แต่ใจก็ยังไม่อาจสงบลงได้
เพราะเฉินเทียนหลงมีน้องชายคนหนึ่งที่ฝึกวรยุทธ์อยู่
ในยุคสมัยเช่นนี้ ยอดฝีมือที่ฝึกวิถีบู๊ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอย่างพวกเขาที่จะต่อกรได้
“ฉันต้องหาทางเรียนวิชายุทธ์ให้ได้เหมือนกัน”
“แต่ได้ยินคนอื่นบอกว่าการเรียนวิชายุทธ์ผลาญเงินมาก นอกจากต้องจ่ายค่าฝากตัวเป็นศิษย์ราคาแพงแล้ว หลังจากนั้นยังมีค่าอาบยาสมุนไพร ค่าวิชาและอื่น ๆ อีก”