เมื่อเผชิญกับความกระตือรือร้นของหญิงสาว เสิ่นเลี่ยนก็รู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินนัก
แต่เพื่อสืบข่าว เสิ่นเลี่ยนจึงไม่ปฏิเสธ เดินตามหญิงสาวเข้าไปในสำนักมวยอย่างเปิดเผย
พื้นที่ของสำนักมวยไม่ใหญ่นัก ไม่กว้างขวางเหมือนสำนักมวยเลี่ยหยางหรือสำนักมวยพ่อจวิน
ทว่าอุปกรณ์ที่สำนักมวยควรมี ไม่ว่าจะเป็นหุ่นไม้หรือชั้นวางอาวุธ ล้วนมีครบ
เสิ่นเลี่ยนกวาดตามองคร่าว ๆ แล้วพยักหน้าเบา ๆ
เขามองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนเอ่ยถามอย่างครุ่นคิด
“ไม่ทราบว่าควรเรียกท่านว่าอย่างไร?”
หญิงสาวตรงหน้าเผยสีหน้ากระตือรือร้น พลางกล่าวกับเสิ่นเลี่ยน
“ข้าชื่อไป๋เชียนเชียน หากเจ้าเข้าเป็นศิษย์แล้ว จะเรียกข้าว่าศิษย์พี่ใหญ่ก็ได้”
“ศิษย์พี่ใหญ่?” เมื่อได้ยินคำเรียกนี้ เสิ่นเลี่ยนก็อดชะงักไปไม่ได้
“ท่านเป็นศิษย์คนแรกของสำนักมวยแห่งนี้หรือ?”
“ใช่!” ไป๋เชียนเชียนตอบคำถามของเสิ่นเลี่ยนด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ พร้อมยืดอกอวดกล้ามเนื้ออกอันแข็งแกร่งของตน
“ท่านอาจารย์รับข้าเป็นศิษย์มาได้ครึ่งปีแล้ว”
“ตอนนี้ข้าเป็นศิษย์ที่มีอาวุโสที่สุดในสำนักมวยไท่อันของเรา ไม่มีใครเทียบได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นเลี่ยนก็เหลือบมองกล้ามเนื้ออกล่ำสันที่สั่นไหวของไป๋เชียนเชียน แล้วกระแอมเบา ๆ อย่างอดไม่ได้
“แล้วเจ้าสำนักอยู่ที่ใดหรือ?”
เมื่อเสิ่นเลี่ยนถาม ไป๋เชียนเชียนก็กระแอมออกมาครั้งหนึ่ง
“ช่วงนี้ท่านอาจารย์ไปเข้าร่วมงานชุมนุมแลกเปลี่ยนอะไรนั่น มีธุระจึงออกไปข้างนอก”
“แต่ข้ารับศิษย์แทนอาจารย์ได้นะ”