เสียงฆ้องดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับเสียงเคาะประตู กัง ๆ ๆ
เมื่อได้ยินเสียงฆ้องดังกัง ๆ อยู่ในขณะนี้ หัวใจของเสิ่นเลี่ยนก็พลันบีบรัดขึ้นมา
เขารู้ว่านี่คือเสียงฆ้องที่ทางการใช้ประกาศข่าว
“หรือเรื่องที่เฉินเทียนหลงถูกฆ่าจะถูกเปิดโปงแล้ว?”
เวลานี้เสิ่นเลี่ยนกระวนกระวายใจอย่างยิ่ง
อย่างไรเสีย เมื่อดูจากตำแหน่งหน้าที่แล้ว เฉินเทียนหลงก็เป็นเส่อฝูที่ทางการส่งไปประจำอยู่ในระดับท้องถิ่น
พูดให้ชัดก็คือคนวิ่งงานที่ทางการจัดไว้ตามหมู่บ้านต่าง ๆ แต่ถึงอย่างไร ในทางเปิดเผยเขาก็มีตำแหน่งของทางการอยู่บ้าง
ชั่วพริบตา ความคิดนับไม่ถ้วนแล่นผ่านใจเสิ่นเลี่ยน
“เมื่อคืนฉันฆ่าเฉินเทียนหลง โดยจงใจเลือกที่ห่างไกลและมีคนน้อย”
“ไม่น่าจะมีพยานเห็น”
“ตอนจัดการศพเฉินเทียนหลง ฉันก็ใช้วิชาลับสะกดรอยตรวจดูและเก็บกวาดร่องรอยอย่างระมัดระวัง ไม่น่าทิ้งหลักฐานที่เป็นผลร้ายกับฉันไว้”
“ต่อให้คนเบื้องบนสงสัยการตายของเขา พอถูกซักถาม ฉันก็ยืนกรานปฏิเสธให้ถึงที่สุด”
ในยุคที่ไม่มีกล้องวงจรปิดเช่นนี้ เสิ่นเลี่ยนไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล่าวหาเขาลอย ๆ ได้
สวี่ซู่จิ่นที่อยู่ข้างกายเสิ่นเลี่ยนดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความกระวนกระวายของเขา นางเดินเข้ามาใกล้ ก่อนมองเขาด้วยแววตาห่วงใยและเอ่ยเสียงอ่อนโยน
“เป็นอะไรไป พี่เลี่ยน? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”
เมื่อได้ยินคำห่วงใยของสวี่ซู่จิ่น เสิ่นเลี่ยนก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เขายื่นมือไปลูบเส้นผมของนางเบา ๆ
“ไม่เป็นไร ซู่จิ่น น่าจะเป็นประกาศอะไรสักอย่างจากทางการ”