กุกกู!
แสงจันทร์สาดทะลุม่านเมฆ อีกาสีหม่นหลายตัวเกาะอยู่บนต้นไม้แห้งพลางส่งเสียงร้อง
เฉินเทียนหลงโงนเงนไปตามทางอาศัยความมืด ก่อนหันมองรอบด้าน
เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตนเดินห่างจากบ้านน้องชายไปไกลพอสมควรแล้ว รอบข้างมีเพียงม่านราตรีมืดสลัว
“แปลกจริง วันนี้ทำไมถึงกระสับกระส่ายนัก ขนลุกไปหมดแล้วหรือไง?”
ความรู้สึกใจหวิวนี้ทำให้เฉินเทียนหลงสร่างเมาไปกว่าครึ่ง
แต่ไม่นานเขาก็สลัดความคิดเหล่านั้นออกจากหัว พลางหัวเราะเยาะตนเอง
“ข้านี่ขวัญอ่อนลงทุกทีแล้ว”
“แค่เดินกลางคืนก็ยังใจหาย”
“คนแถวนี้มีใครกล้าหาเรื่องเฉินเทียนหลงอย่างข้ากัน?”
ทว่าขณะนั้นเอง เสียงแหวกอากาศแหลมคมก็ดังขึ้นจากด้านหลังศีรษะ
เสียงนั้นทำให้ขนลุกชันทั่วร่าง เฉินเทียนหลงรีบหันกลับไป
แต่ก็สายเกินไปแล้ว
ลูกธนูเขี้ยวหมาป่าแหลมคมดอกหนึ่งพุ่งเข้าจากท้ายทอย ทะลุออกกลางหว่างคิ้ว
“หึ...”
ชั่วพริบตา โลกตรงหน้าของเฉินเทียนหลงก็หมุนคว้าง เขาล้มตึงลงกับพื้น
“ใคร...”
“ใครกล้าฆ่าข้า?”
ท่ามกลางราตรีอันมืดสลัว เงาร่างคุ้นตาผู้หนึ่งสะพายคันธนูและลูกธนูเดินเข้ามาช้า ๆ
“เสิ่นเลี่ยน...”
เมื่อเห็นใบหน้าด้านข้างที่แผ่ไอเย็นยะเยือกอยู่ใต้แสงจันทร์ในสายตา เฉินเทียนหลงก็เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาไม่เคยคิดเลยว่าเสิ่นเลี่ยนจะกล้ามาดักสังหารตน
เขายังอยากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าฝ่าเท้าใหญ่ข้างหนึ่งเหยียบลงบนใบหน้าเสียก่อน